หวังเอ่อร์โหงวมีสีหน้าสงบนิ่ง เขาเบี่ยงตัวเปิดทางให้เธอเข้ามา
“ไม่เป็นไรหรอก ป้าเมยเอ๋อร์เพิ่งมาหาฉันเมื่อกี้ บอกว่าเวียนหัวมาก ไม่มีแรงทั้งตัว เลยให้ฉันช่วยดูอาการให้”
หวังหลิงได้ยินดังนั้นก็รีบเดินตามเข้าไปในบ้าน แวบเดียวก็เห็นฮู่เมยเอ๋อร์นั่งอยู่ข้างเตียง ใบหน้าซีดขาว ความสงสัยในใจก็คลายลงไปหลายส่วน เธอรีบเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง
“ป้าเมยเอ๋อร์ เป็นอะไรไปเหรอ?
ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
ฮู่เมยเอ๋อร์กดขมับไว้ แสร้งทำเป็นอ่อนแรง น้ำเสียงแผ่วเบา
“เฮ้อ…ไม่รู้เป็นอะไร ตื่นมาตั้งแต่เช้าก็เวียนหัวตาลาย ยืนยังแทบไม่ไหว นึกขึ้นได้ว่าเอ่อร์โหงวพอมีวิธีรักษาอยู่บ้าง ก็เลยมารบกวนให้ช่วยดูหน่อย…”
หวังหลิงเห็นท่าทางของเธอแล้วก็ไม่สงสัยเลยสักนิด คิดว่าเธอป่วยจริง ๆ จึงรีบปลอบ
“งั้นรีบพักเถอะ ให้พี่เอ่อร์โหงวช่วยดูอาการให้ อย่าฝืนตัวเองนะ”
หวังเอ่อร์โหงวยืนอยู่ข้าง ๆ แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตา
ฮู่เมยเอ๋อร์ก้มหน้า หัวใจเต้นรัวไม่หยุด แผ่นหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเพราะความหวาดกลัว
เธอรู้ดีว่าเรื่องวันนี้ถือว่ารอดไปได้ชั่วคราวแล้ว
แต่จากนี้ไป เรือของเธอคงผูกติดกับหวังเอ่อร์โหงวแน่นสนิท ไม่มีทางลงจากเรือได้อีก
หวังเอ่อร์โหงวหยิบเข็มเงินออกมา แล้วทำท่าทางราวกับกำลังตรวจรักษาอย่างจริงจัง
หวังหลิงเห็นว่าหวังเอ่อร์โหงวกำลังรักษาฮู่เมยเอ๋อร์ จึงไม่สะดวกพูดเรื่องสร้างบ้านกับเขา อีกทั้งเรื่องนี้ยังเกี่ยวข้องกับหรายเต๋ออี้ด้วย เธอยืนอยู่ครู่หนึ่งก็กลับไปก่อน
เธอเชื่อใจหวังเอ่อร์โหงวมาก ไม่เชื่อว่าผู้ชายหนุ่มอายุ 22 ปีจะคิดเกินเลยกับผู้หญิงวัย 45 ปี