ภูเขาลูกใหญ่เบื้องหน้าทอดตัวยาวสลับซับซ้อน ลาดเขาไม่ชันมาก ชั้นดินหนา มองจากไกล ๆ เห็นดินสีดำสลับเหลือง เนื้อดินมันเงา แค่มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่เนินดินรกร้างธรรมดา แต่เป็นขุมทรัพย์ที่ซ่อนทองคำและเงินเอาไว้
ดินที่โผล่พ้นพื้นบริเวณเชิงเขาเนื้อละเอียด ไม่บาดมือ พอแตะน้ำแล้วขยำก็จับตัวเป็นก้อน ไม่ร่วนซุยและไม่แข็งเกินไป เป็นดินเหนียวชั้นยอดสำหรับเผาอิฐอย่างแท้จริง
หวังเอ่อร์โหงวยื่นมือคว้าดินขึ้นมากำหนึ่ง แล้วขยำไปมาบนฝ่ามือ ก่อนจะพรมน้ำจากลำธารข้างเขาลงไปเล็กน้อย ดินก็พลันนุ่มเหนียว ยืดเท่าไรก็ไม่ขาด
ดวงตาของเขาพลันเป็นประกาย ความกังวลที่ค้างคาใจก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมด
“ดินดี! ดินดีจริง ๆ!” หวังเอ่อร์โหงวอดอุทานออกมาไม่ได้
ช่างเผาอิฐที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นดังนั้นก็ยิ้มแล้วเดินเข้ามา “คุณชายเอ่อร์โหงว ผมตระเวนมาหลายสิบหมู่บ้านแล้ว ยังไม่เคยเห็นดินเหนียวที่ดีขนาดนี้มาก่อน ทั้งมีปริมาณมากและเนื้อดินบริสุทธิ์ ไม่ใช่แค่สร้างโรงงานอิฐกับกระเบื้องได้แห่งเดียว ต่อให้เปิดเตาเผาเพิ่มอีกหลายเตา ก็ยังเผาได้เป็นสิบ ๆ ปีเลยครับ”
หวังเหล่าซานกับหลี่ขาเป๋พลอยพูดเอาใจไปด้วย “คุณชายเอ่อร์โหงว ลองดูภูเขาลูกนี้สิครับ เหมือนอ่างรวมสมบัติที่สวรรค์ประทานให้พวกเราเลย!
แค่สร้างโรงงานอิฐขึ้นมาได้ หมู่บ้านเราก็ไม่มีใครรุ่งเรืองไปกว่าคุณแล้ว!”
หวังเอ่อร์โหงวไม่ได้สนใจคำประจบของทั้งคู่ เขาจ้องมองแนวเขาที่ทอดยาวเบื้องหน้า ในใจคิดคำนวณผลประโยชน์จนแทบได้ยินเสียงลูกคิดดังกรุ๊งกริ๊ง