หลิ่วชุ่ยฮวาสะดุ้งตื่นขึ้นมา พอเห็นว่าตัวเองเปลือยเปล่า ส่วนหวังเอ่อร์โหงวก็เปลือยเปล่าเหมือนกัน เมื่อมองไปบนเตียงก็ถึงกับตกตะลึง ที่แท้เธอถูกผู้ชายคนนี้มีอะไรด้วยแล้ว
หลิ่วชุ่ยฮวาเดือดดาล “ไอ้คนลามก ฉันจะฆ่าแก!”
หลิ่วชุ่ยฮวาถีบหวังเอ่อร์โหงวตกจากเตียง
หวังเอ่อร์โหงวสะดุ้งตื่นทันที พอเห็นว่าตัวเองเปลือยเปล่า และมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า เขาก็รีบสวมเสื้อผ้า
หลังหลิ่วชุ่ยฮวาสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย เธอก็คว้ามีดทำครัวมาจ่อคอหวังเอ่อร์โหงว
“พูดมา แกเป็นใคร แล้วเข้ามาอยู่บนเตียงฉันได้ยังไง?” หลิ่วชุ่ยฮวาถามอย่างฉุนเฉียว
“พี่สะใภ้ นี่ผมเอ่อร์โหงวนะ พี่จำผมไม่ได้เหรอ?” หวังเอ่อร์โหงวพูดอย่างน้อยใจ
“นายคือเอ่อร์โหงวเหรอ? ทำไมนายถึงเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้?” หลิ่วชุ่ยฮวาตกตะลึง มือเธอขยับออกไปเองโดยไม่รู้ตัว มีเสียงเคร้งดังขึ้น มีดทำครัวร่วงลงพื้น
“พี่ดูนี่สิ!” หลิ่วชุ่ยฮวายื่นกระจกให้หวังเอ่อร์โหงว
หวังเอ่อร์โหงวมองตัวเองแล้วก็ตกใจไม่แพ้กัน ฉันแก่ขนาดนี้ได้ยังไง?
มิน่าล่ะ ผู้ใหญ่บ้านถึงจำเขาไม่ได้ แม้แต่พี่สะใภ้ชุ่ยฮวาก็ยังจำเขาไม่ได้
“เอ่อร์โหงว ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมนายถึงมานอนบนเตียงฉันได้?” หลิ่วชุ่ยฮวาปวดหัวตุบ ๆ
ท้องฟ้าใกล้จะมืดแล้ว หลิ่วชุ่ยฮวายังไม่ได้ไปรับหยวนหยวนลูกสาวจากโรงเรียนอนุบาล หยวนหยวนจึงเดินกลับมาเอง
หวังเอ่อร์โหงวมองแม่ลูกทั้งคู่ รู้ว่าหลิ่วชุ่ยฮวายังสับสนอยู่ จึงบอกเธอว่า “พี่ดูแลหยวนหยวนก่อน เดี๋ยวผมค่อยเล่าให้ฟังละเอียด ๆ!”