“อย่าเข้ามา พูดอยู่ข้างนอกนั่นแหละ!” หวังหลิงใช้ไหล่ดันประตูไว้สุดแรง
“ได้ ๆ ฟังฉันก่อน ตอนนี้เรายังมีหลักฐานมัดตัวอยู่ในมือหวังเอ่อร์โหงว เธอหาทางเอาฟิล์มพวกนั้นของหวังเอ่อร์โหงวมาให้ได้
ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็ตาม!
ทางที่ดีที่สุดคือหลอกให้เขาไปที่ตัวเมือง แล้วนอนกับเขา เธอถึงจะมีโอกาสเอาหลักฐานพวกนั้นกลับมา”
“ฉันไม่ไป!” หวังหลิงพูดเสียงเย็น
“ไม่ไปก็ต้องไป!” หรายเต๋ออี้ร้อนใจ
“ฉันไม่ไปเด็ดขาด!” หวังหลิงยืนกราน
“ดี ดีมาก ถ้าเธอไม่ไป แล้วทางบ้านเธอเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ต่อไปฉันในฐานะผู้ใหญ่บ้านก็จะไม่สนใจอะไรอีกแล้ว!” หรายเต๋ออี้หัวเราะเยาะ
พอได้ยินเช่นนั้น หวังหลิงก็ใจอ่อน บ้านเดิมเป็นจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของเธอ
พ่อแม่ยังต้องเลี้ยงน้องชายอีกคน แถมสุขภาพพ่อก็ไม่ค่อยดี ฐานะทางบ้านก็ลำบาก หวังหลิงจึงคอยส่งเงินกลับไปช่วยค่าใช้จ่ายอยู่บ่อย ๆ ถ้าหรายเต๋ออี้ไล่เธอออกจากโรงเรียนอนุบาล แล้วตัดเงินเดือนเธอจะทำยังไง?
ถ้าเขาหาเรื่องกลั่นแกล้งคนที่บ้านเธอขึ้นมาจะทำยังไง?
“แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ!” มือที่ดันประตูของหวังหลิงค่อย ๆ คลายออก
“เธอแค่หลอกเขาไปที่ตัวเมือง แล้วเปิดห้องกับเขา เขาก็ต้องคืนหลักฐานพวกนั้นให้เธอแน่ ๆ แค่ใช้เสน่ห์ยั่วผู้ชายของเธอหน่อยก็จบแล้ว!”
ตอนนี้หวังหลิงดูน่าสงสารอยู่ไม่น้อย แต่เมื่อสวมเสื้อผ้าบาง ๆ และรูปร่างโค้งเว้าเป็นทรวดทรงชวนมอง ในสายตาของหรายเต๋ออี้กลับเย้ายวนจนแทบอดใจไม่ไหว เขาเหลือบมองหวังหลิง ก่อนจะจ้องเธอนิ่งอย่างเผลอตัว น้ำลายแทบไหล