“เงินทุกอีแปะในบ้านข้ามีที่มาชัดเจน ขายของอะไรให้ใคร ได้เงินเท่าไร แล้วซื้ออะไรไปบ้าง ล้วนตรวจสอบได้ทั้งสิ้น ขอเพียงไปถามร้านเนื้อจางจี้กับฮูหยินเฉินในอำเภอก็รู้แล้ว”
“เครื่องมือที่ใช้สร้างบ้าน หินกับไม้ ซื้อที่ไหน จ่ายไปเท่าไร ในตัวเมืองก็มีบันทึกไว้เช่นกัน”
เจียงสวินยังคงสงบนิ่ง เงินที่ไม่สะอาดล้วนอยู่ในมิติระบบ ต่อให้พวกเขารื้อบ้านก็หาไม่พบ
ส่วนเงินที่เหลือ ทุกอีแปะล้วนสะอาดหมดจด ไม่ต้องกลัวถูกตรวจสอบแม้แต่น้อย
“ฮูหยินเฉิน?” หัวหน้าหวังจับใจความชื่อนี้ไว้
“บุตรสาวของใต้เท้านายอำเภอ” เจียงสวินพยักหน้า “เมื่อหลายเดือนก่อน ข้าออกล่าสัตว์ ได้กวางมาหนึ่งตัว เนื้อขายให้ร้านเนื้อจางจี้ ส่วนเขากวางขายให้ฮูหยินเฉิน พวกเขาย่อมรู้เรื่องนี้”
“เงินที่ข้าใช้สร้างบ้าน รวมถึงเงินซื้อเนื้อซื้อผัก ก็ได้มาจากทางนี้เช่นกัน”
‘ถึงกับขายของให้คุณหนูเฉินได้... หมอนี่กับคุณหนูเฉินต้องมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดาแน่...’
หัวหน้าหวังฟังแล้วก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
คุณหนูเฉินใช่ว่าใครอยากพบก็จะได้พบ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการที่เขามั่นใจเหลือเกินว่าคุณหนูเฉินยังจำตนได้
ผู้ลี้ภัยกระจอก ๆ คนหนึ่ง หากอยากพบคุณหนูเฉินได้ ก็ต้องไม่ธรรมดา หรือไม่ก็มีผู้หนุนหลัง
ไม่ว่าอย่างไร คนผู้นี้ก็ไม่ใช่คนที่เขาจะล่วงเกินได้เด็ดขาด
“ในเมื่อเงินของเจ้ามีที่มาสะอาด ทั้งยังตรวจสอบได้ ข้าย่อมไม่สงสัยเจ้า ตามความเห็นของเจ้า ใครมีโอกาสฆ่าเฒ่าจางมากที่สุด?”