ตลอดครึ่งเดือนต่อมา เจียงสวินฝึกทหารใหม่กลุ่มนี้อย่างต่อเนื่อง
จากที่ตอนแรกพวกเขาพากันบ่นระงม ตอนนี้ก็เริ่มปรับตัวได้แล้ว อย่างน้อยเมื่อเผชิญหน้ากับศัตรู พวกเขาก็พอมีกำลังต่อสู้ได้บ้าง
“เห็นแก่ผลงานของทุกคนในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา วันนี้ข้าจะให้พวกเจ้ากินเนื้ออีกมื้อ”
หลังการฝึกยามเช้าสิ้นสุดลง เจียงสวินก็เดินมาหาทุกคน
พอได้ยินว่าจะมีเนื้อกินอีก ทุกคนก็พากันตื่นเต้นขึ้นมาทันที
“แต่... แต่คราวนี้ไม่ได้ซื้อเนื้อมาให้พวกเจ้ากินง่าย ๆ แล้ว หากอยากกินเนื้อ ก็ต้องล่าสัตว์เอง” เจียงสวินยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้พวกเขาเงียบ
“เดี๋ยวกินมื้อเที่ยงเสร็จแล้ว พวกเจ้าจะไปบนเขากับข้า จะได้กินเนื้อมากน้อยแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับว่าจะล่าได้เท่าไร”
“ถ้าพวกเจ้าห้าสิบคนขึ้นเขาไปแล้วล่าไก่ป่าได้แค่ตัวเดียว คืนนี้เราก็มีไก่ป่ากินแค่ตัวเดียว แต่ถ้าล่าหมูป่าได้สามถึงห้าร้อยชั่ง เราก็กินหมูป่ากัน”
“ถ้ากินไม่หมด ก็จะแล่แบ่งให้พวกเจ้าเอากลับบ้านด้วย”
“นี่ก็เป็นการทดสอบผลการฝึกของพวกเจ้าในช่วงนี้ด้วย ตกลงไหม?”
“ตกลง!” ทุกคนตะโกนตอบพร้อมกันอย่างยินดี
“ถ้าตกลงก็มากินข้าวกันได้” เจียงสวินพยักหน้า แล้วสั่งให้คนเริ่มแจกอาหาร
เมื่อกินเสร็จ เขาก็ให้ทุกคนกลับไปเอาอุปกรณ์ของตน
อย่างไรเสีย ที่ว่าการอำเภอก็ไม่ได้จัดหาอาวุธให้พวกเขา
ทุกคนแยกย้ายกลับบ้านไปเอาของ มีคนเอาธนูและลูกศรกลับมาเพียงเจ็ดแปดคน ส่วนที่เหลือล้วนถือของสารพัดอย่างมาคนละชิ้น
มีทั้งจอบ พลั่ว เคียว บางคนถึงกับเอามีดทำครัวที่บ้านมาด้วย...