“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ หวังเหยียนทำงานรอบคอบมาโดยตลอด คิดว่าเขาคงตรวจสอบเรื่องทั้งหมดจนกระจ่าง และไม่มีทางใส่ร้ายคุณชายเจียงแน่”
ฮูหยินเฉินพยักหน้าหลังฟังจบ ก่อนจะขยับเข้าใกล้เจียงสวินอีกเล็กน้อย แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “หากคุณชายเจียงว่างเมื่อใด ก็แวะมาที่จวนข้าบ่อย ๆ ได้นะ เถี่ยต้านอยู่คนเดียวทุกวัน คงเบื่อแย่”
นางพูดพลางใช้นิ้วแตะหน้าอกเจียงสวินเบา ๆ
ความหมายชัดเจนถึงเพียงนี้ เห็นได้ชัดว่านางกำลังส่งสัญญาณให้เจียงสวิน
ขอเพียงเจียงสวินต้องการ นางก็ยินดีร่วมอภิรมย์กับเขา
มิน่าเล่าถึงได้ใจกว้างนัก ที่แท้ก็หมายตาร่างกายเขานี่เอง!
หวังเถี่ยต้านไม่ทันสังเกต เจียงสวินเองก็ไม่คิดหาเรื่องใส่ตัว ไม่ว่าอย่างไร อย่างแรกต้องเอาตัวรอดไปก่อน “ข้าเข้าใจแล้ว ฮูหยินรีบกลับจวนเถิด ข้าเองก็ต้องรีบกลับบ้านเช่นกัน”
“อืม เข้าใจก็ดีแล้ว”
ฮูหยินเฉินพยักหน้า ส่งยิ้มเย้ายวนให้เจียงสวินแวบหนึ่ง ก่อนจะกลับจวนไป
“พี่เจียง เช่นนั้นข้ากลับก่อนนะ...” หวังเถี่ยต้านเดินมาหาเจียงสวิน แล้วนึกอะไรขึ้นได้ “จริงสิ พอถึงต้นฤดูใบไม้ผลิปีหน้า เจ้าต้องระวังให้มาก”
“เกิดอะไรขึ้นหรือ?” เจียงสวินเห็นท่าทางเคร่งเครียดของหวังเถี่ยต้าน จึงอดถามไม่ได้
“หากไม่มีอะไรผิดพลาด พวกโจรที่อยู่ในอำเภออันผิงตอนนี้น่าจะเป็นกองกบฏ พวกมันกำลังยึดเมืองไปทั่ว ตอนนี้พักฟื้นกำลังอยู่ในอำเภออันผิง”
“พอพ้นฤดูหนาว พวกมันคงบุกยึดอำเภอผิงอัน...”