“ขายของป่าหรือ? ไม่เจอกันไม่กี่วัน นอกจากตัวสูงขึ้นแล้ว ร่างกายยังแข็งแรงขึ้นด้วย ถึงกับเข้าป่าไปหาของป่ามาขายเองได้แล้วหรือ?”
หวังเถี่ยต้านกวาดตามองเจียงสวินตั้งแต่หัวจรดเท้า สีหน้าตื่นเต้นยินดี
หวังเถี่ยต้านเติบโตมาด้วยกันกับเจ้าของร่างเดิมของเจียงสวินตั้งแต่เด็ก เจียงสวินรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่มีทางคิดร้ายกับเขา
“ตอนนี้มีภรรยาแล้ว จะยังใช้ชีวิตเหลวไหลเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้ ต้องดูแลพวกนางให้ดี” เจียงสวินพยักหน้า
“พวก...พวกนาง?” หวังเถี่ยต้านชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะนึกขึ้นได้ “คนที่พวกเขาพูดถึงว่าแต่งกับหญิงที่มีลูกติด คนนั้นคือเจ้าเองหรือ?”
“เฮ้อ! โทษข้าเองทั้งนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะข้า เจ้าก็คงไม่ถูกจางเอ้อร์หมายหัว!”
“ไม่เป็นไร แม่ลูกคู่นั้นดีกับข้ามาก” เจียงสวินยิ้ม แม้ทั้งสองจะสนิทกัน แต่เรื่องที่ฉินเยี่ยนหรานกับอีกคนเป็นพี่น้องกันนั้น ไม่สะดวกจะบอกเขา
“พี่เจียง รอข้าตรงนี้สักครู่!”
หวังเถี่ยต้านพูดพลางรีบเดินจากไป
“ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่ร้านเนื้อสกุลจาง!”
เจียงสวินตะโกนบอก ก่อนมุ่งหน้าไปยังร้านเนื้อ
จะให้แบกกวางตัวนี้ไปเรื่อย ๆ ก็ไม่ใช่เรื่อง
“ได้!”
หวังเถี่ยต้านตะโกนตอบ
เจียงสวินมาถึงร้านเนื้อแล้ววางกวางลงบนโต๊ะ
เมื่อเถ้าแก่จางเห็น ดวงตาก็เป็นประกาย “ของดีเชียว! ยิงไปแค่ลูกเดียว หนังกับเนื้อยังสมบูรณ์ครบถ้วน!”
“ให้ได้เท่าไร?” เจียงสวินพยักหน้า
“เนื้อกวางนุ่มละเอียด พวกคหบดีและโรงสุราต่างแย่งกันซื้อ ส่วนหนังกวางก็เป็นของดี พี่ใหญ่ไม่เอาเปรียบเจ้าแน่ คราวนี้ไม่เปิดโอกาสให้เจ้าต่อรองแล้ว”