ฉินเยี่ยนหรานเองก็ตกใจจนสะดุ้ง ก่อนจะหันไปมองเจียงสวิน
นางไม่เคยออกจากบ้าน จึงไม่รู้ว่าเฒ่าจางเป็นใคร แต่เจียงสวินเป็นเสาหลักของครอบครัว นางจึงมองไปทางเขาเป็นคนแรก
“ไม่ต้องตกใจ ข้าจะออกไปดู เหยียนเอ๋อร์อาจถูกเสียงปลุกเช่นกัน เจ้าไปดูนางเถิด”
เจียงสวินยื่นมือไปตบไหล่ฉินเยี่ยนหรานเบา ๆ เพื่อปลอบใจ จากนั้นสวมเสื้อผ้าแล้วเดินออกไปด้านนอก พร้อมกับปิดประตูตามหลัง
ฉินเยี่ยนหรานรีบไปที่ห้องเพื่อหาเหยียนเอ๋อร์
ตอนเจียงสวินออกมา หมู่บ้านก็วุ่นวายไปหมดแล้ว ชาวบ้านพากันออกมาจากบ้าน
ในนั้นมีหลิวชิ่งกับหวังชงอยู่ด้วย
เสียดายจริง ๆ ที่ไม่ได้จัดการพวกมันให้ตายไปพร้อมกัน
“เกิดอะไรขึ้นหรือ?” เจียงสวินเดินเข้าไปในกลุ่มคนอย่างกระตือรือร้น ก่อนเอ่ยถามชาวบ้านคนหนึ่ง
ก่อนหน้านี้เจียงสวินเคยยืมเกวียนจากชาวบ้านตอนสร้างบ้าน ทั้งยังแต่งงานกับหญิงที่มีลูกติด ชาวบ้านในหมู่บ้านย่อมรู้จักเขากันทั้งนั้น
“เฒ่าจางตายแล้ว โอ๊ย ตายอนาถเหลือเกิน เหมือนมีคนฟันหัวไปหนึ่งแผล”
หญิงวัยกลางคนข้าง ๆ มีสีหน้าหวาดกลัว
“ในบ้านก็ถูกรื้อค้นกระจัดกระจาย คงลืมล็อกประตูเลยโดนโจรเข้า”
“อายุมากขนาดนั้นแล้ว ยังไม่รู้จักล็อกประตูอีก หาเรื่องใส่ตัวแท้ ๆ”
“แก่แล้ว ความจำไม่ดีกระมัง”
ผู้คนรอบข้างมุ่งหน้าไปยังบ้านเฒ่าจาง พลางพูดคุยกันตลอดทาง
ไม่นานนัก ทุกคนก็มาถึงหน้าบ้านเฒ่าจาง แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไป
คนแรกที่พบศพเฒ่าจางคือเฒ่าหยาง เพื่อนบ้านของเขา เห็นเฒ่าจางตื่นแต่เช้า เดิมทีจึงตั้งใจจะไปชวนคุยสักหน่อย ใครจะคิดว่าพอเข้าไปแล้วกลับเห็นศพเฒ่าจางเข้า