เชิงเขานอกอำเภอ...
“ทางนี้แหละ เดินหน้าไปอีก 3 ลี้จะมีถ้ำอยู่แห่งหนึ่ง ข้าเห็นพวกมันอยู่ที่นั่น”
หลี่หู่ชี้ทางให้เฉินอู่ที่อยู่ด้านหน้า
“ฟังให้ดี! เร่งฝีเท้าบุกไป 3 ลี้ สังหารหน่วยลาดตระเวนของศัตรูให้สิ้น ต้องจับเป็นให้ได้! อย่างน้อยก็ต้องเหลือคนเป็นไว้สักคน!”
เฉินอู่หันไปมองเหล่าทหารที่อยู่ด้านหลังหลังพูดจบ
“ขอรับ!”
ทุกคนขานรับพร้อมกัน
“...ฉันยอมใจพวกแกจริง ๆ”
เจียงสวินสบถในใจ
ตะโกนเสียงดังขนาดนี้ ไม่ต่างอะไรกับประกาศให้ฝ่ายตรงข้ามรู้ว่าเรามาจับพวกมันเลยไม่ใช่หรือไง?
ต่อให้ก่อนหน้านี้หน่วยลาดตระเวนจะยังไม่รู้ ตอนนี้ก็ต้องรู้แล้วแน่ ๆ
“บุก!”
เฉินอู่ไม่ได้คิดจะซ่อนตัวแม้แต่น้อย ตะโกนจบก็พาคนบุกไปยังทิศทางที่หน่วยลาดตระเวนอยู่
เจียงสวินดึงหลี่หู่ จางโก่ว และหวังเหยียนให้รั้งท้ายขบวน
ก่อนเข้าป่า เจียงสวินแขวนดาบใหญ่ไว้ที่เอว ทั้งยังสะพายธนูและลูกธนูอยู่แล้ว ตอนนี้จึงมีอาวุธติดตัว ไม่ต้องหยิบออกมาจากมิติระบบ
“พวกหน่วยลาดตระเวนต้องรู้แล้วว่ามีคนมา พวกเจ้าระวังตัวให้ดี”
เจียงสวินเตือนทั้งสามคน
หวังเหยียนจูงม้าเดินตามอยู่ข้าง ๆ พลางพยักหน้า
ทุกคนเร่งฝีเท้าบุกไป ไม่นานก็เข้าใกล้ถ้ำซึ่งเป็นที่อยู่ของหน่วยลาดตระเวน
เฉินอู่กำลังจะเดินหน้า ม้าเพิ่งก้าวไปได้ก้าวเดียวก็สะดุดเชือกเส้นหนึ่ง
ท่อนซุงขนาดมหึมาพุ่งลงมาจากฟ้า
เฉินอู่เห็นดังนั้นก็รีบคิดจะหนี แต่สายเกินไปแล้ว
ท่อนซุงกระแทกม้าของเขาจนกระเด็น เฉินอู่กลิ้งตกลงไปบนพื้น มึนงงจนแทบไม่ได้สติ