คนอื่น ๆ ในภูเขาได้ยินความเคลื่อนไหวนี้ ก็รีบถอนกำลังมุ่งหน้าไปยังจุดนัดพบเชิงเขาทันที
“อาจารย์ฝึก! อาจารย์ฝึก!”
หลี่หู่กับจางโก่วรู้ว่ามีกองทัพกบฏ จึงวิ่งกลับมาอย่างรวดเร็ว เป็นสองคนแรกที่มาถึง
ทันทีที่เห็นเจียงสวิน หลี่หู่ก็รีบรายงาน “ในภูเขาเหมือนจะมีสายสืบขอรับ!”
“อืม เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ” เจียงสวินพยักหน้าเมื่อได้ยิน “พวกเจ้าสองคนรอให้ทุกคนมารวมตัวกันที่นี่ พอมากันครบแล้วก็พาพวกเขากลับเข้าตัวอำเภอทันที รอเพียงเวลาธูปหนึ่งดอกเท่านั้น ใครยังไม่กลับมาก็ไม่ต้องสนใจ”
“ขอรับ” หลี่หู่รีบพยักหน้า
ส่วนเจียงสวินก็เร่งฝีเท้ามุ่งเข้าตัวอำเภอ ต้องรีบนำเรื่องนี้กลับไปรายงาน
เจียงสวินวิ่งสุดฝีเท้าตลอดทาง ไม่นานก็กลับถึงตัวอำเภอแล้วมุ่งตรงไปยังที่ว่าการอำเภอ
สถานการณ์เร่งด่วน เขาจึงตีระฆังร้องทุกข์โดยตรง
พอเสียงระฆังดังขึ้น มือปราบกลุ่มหนึ่งก็รีบมาถึง หวังเหยียนอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย
“พี่เจียง? เกิดอะไรขึ้นหรือ?” หวังเหยียนเห็นว่าเป็นเจียงสวิน ก็รีบวิ่งเข้าไปหา
“มีเรื่องใหญ่ ข้าต้องรีบเข้าพบท่านนายอำเภอ” เจียงสวินเหนื่อยหอบจนแทบพูดไม่เป็นคำ
“เรื่องใหญ่หรือ? เช่นนั้นเข้ามากับข้าก่อน” หวังเหยียนเห็นท่าทางร้อนรนของเจียงสวินก็รู้ว่าเรื่องนี้ต้องสำคัญแน่
ถึงอย่างไรเจียงสวินก็ไม่เคยร้อนรนเช่นนี้มาก่อน
หวังเหยียนพาเจียงสวินเข้าไปในที่ว่าการอำเภอ ด้านในมีมือปราบยืนเรียงกันเป็นสองแถว โถงใหญ่แขวนป้ายกระจกใสไว้สูง รออยู่ครู่หนึ่ง นายอำเภอก็ค่อย ๆ เดินออกมาจากด้านหลัง