หลังพูดจบ จางอู่จวี่ก็ควบม้าจากไป
เจียงสวินมองส่งจางอู่จวี่จนลับตา แล้วจึงขี่ม้าไปยังลานฝึก
เมื่อหลี่หู่กับคนอื่น ๆ เห็นเจียงสวินกลับมา ต่างก็รีบวิ่งมารวมตัวกัน
「ผู้ฝึกสอน! ม้าตัวนี้คือม้าที่ท่านได้รับมาหรือขอรับ? ช่างสง่างามยิ่งนัก!」
จางโก่วมองม้าของเจียงสวินด้วยแววตาอิจฉา
「สง่างามตรงไหนกัน? ก็ไม่ต่างจากม้าทั่วไปสักเท่าไร」
เจียงสวินฝืนยิ้ม ก่อนมองทุกคนแล้วกล่าวว่า 「ใต้เท้าจางมีคำสั่งแล้ว อีก 3 วันเราจะยกทัพออกเดินทาง พวกเราต้องจากอำเภอผิงอันไป เพราะฉะนั้น 3 วันนี้งดฝึกก่อน ใครมีครอบครัวก็กลับไปอยู่กับครอบครัวให้ดี ส่วนพี่น้องที่ไม่มีครอบครัวก็หาโอกาสสังสรรค์กันให้เต็มที่」
「นับจากนี้ไป พวกเราคือพี่น้องที่ร่วมเป็นร่วมตายกันในสนามรบ」
「อีก 3 วัน ยามเฉิน ให้มารวมตัวกันที่ลานฝึก」
「ขอรับ!」
ทุกคนขานรับพร้อมกัน
จากนั้นจึงแยกย้ายกันไปตามสัญญาณของเจียงสวิน
เจียงสวินเองก็ขี่ม้ากลับบ้าน
ระหว่างทาง เขาขี่ม้าช้ามาก
‘เถี่ยต้านจะทำยังไงดีนะ...’
เจียงสวินมีเรื่องหนักใจอยู่ในอก เดิมทีหวังเถี่ยต้านได้แต่งเข้าจวนสกุลเฉิน เขายังยินดีกับอีกฝ่ายแท้ ๆ
แม้สถานะของเถี่ยต้านอาจทำให้คนไม่เห็นค่าและถูกกลั่นแกล้ง แต่อย่างน้อยก็ไม่มีทางอดตายหรือหนาวตาย
อย่างน้อยชีวิตก็ดีกว่าคนทั่วไปมาก
แต่ตอนนี้กลับต้องพลอยเดือดร้อนเพราะสถานะของเฉินหง จนถึงขั้นถูกประหาร
แม้แต่พันโทจางยังพูดอะไรไม่ได้ แล้วเขาจะทำอะไรได้อีก?
จะทิ้งหวังเถี่ยต้านไปอย่างนั้นหรือ?