เมื่อครู่กระโปรงของฮั่นเสวี่ยเหลียนเพิ่งถูกฉีกไปเกือบครึ่ง ตอนนี้เธอก็ซบอยู่ในอ้อมแขนของจู้จื่อแล้ว
จู้จื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลของอีกฝ่าย ทั้งยังได้กลิ่นหอมจากกายที่ชวนให้คนทำเรื่องผิดบาป กลิ่นนั้นทำให้เขาเคลิบเคลิ้มไม่น้อย
จู้จื่อก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว แล้วซุกเข้าไปในอ้อมอกของฮั่นเสวี่ยเหลียน สูดดมกลิ่นหอมอย่างซุกซน
กลิ่นหอมนี้ช่างเป็นยาปลุกกำหนัดที่รุนแรงที่สุด ทำให้จู้จื่อแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่
จู้จื่อมึนงงเล็กน้อย โอบฮั่นเสวี่ยเหลียนไว้แล้วเอ่ยว่า
“ส่วนจะตอบแทนยังไง ก็ต้องตอบแทนกันวันหลังอยู่แล้ว...”
ระหว่างทางกลับบ้าน จู้จื่อพบว่าในน้ำเต้าอิสระมีหยดน้ำวิญญาณเพิ่มขึ้นมาถึงสองหยด
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังทะลวงเข้าสู่ขั้นฟ้าแต่กำเนิดชั้นสองได้สำเร็จ
จู้จื่อนึกทบทวน ตอนนี้เขาได้มีความสุขกับทั้งหลินเสวี่ยเอ๋อร์และฮั่นเสวี่ยเหลียนแล้ว
ดังนั้นจึงมีน้ำวิญญาณสองหยด หมายความว่าต่อไปไม่เพียงจะได้น้ำวิญญาณ แต่พลังฝีมือยังเพิ่มขึ้นได้อีกขั้นด้วย
ต่อไปเขาต้องทำเรื่องแบบนี้ต่อไปให้ได้ จะได้มีความสุขแบบนี้บ่อย ๆ!
“ได้ทั้งความสุข ได้ทั้งน้ำวิญญาณ แถมยังแข็งแกร่งขึ้นอีก เรียกว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว!”
จู้จื่อคิดอย่างมีความสุข แต่กลับไม่ทันระวัง จู่ ๆ ร่างอรชรก็พุ่งเข้ามาชนในอ้อมแขน กลิ่นหอมละมุนพลันแตะจมูกเขาโดยไม่รู้ตัว
จู้จื่อรีบกอดเธอไว้โดยสัญชาตญาณ ไม่ให้ล้มลงไป
ไม่นานเขาก็ได้ยินเสียงหวานหยดย้อย
“อุ๊ย ที่แท้ก็เจ้าจู้จื่อทึ่มนี่เอง ทำไมไม่ดูทางล่ะ ปล่อยให้พี่สะใภ้ชนเข้าอ้อมแขนเสียได้?”
ได้ยินเสียงชวนให้หน้าแดง จู้จื่อเงยหน้ามองอีกฝ่าย
เธอคือพี่สะใภ้คนสวย ตงหลิ่วชิง ซึ่งอายุมากกว่าเขาอยู่หลายปี แต่ก็ไม่ได้แก่เท่าไร เพิ่งจะสามสิบกว่าเท่านั้น
ทว่ารูปร่างของเธออวบอิ่มมาก ตอนนี้สวมกางเกงขาสั้น เผยให้เห็นขาเรียวขาวทั้งสองข้าง
จู้จื่อรู้สึกว่าตัวเองมองจนตาลาย จึงพูดอย่างเขินอายว่า
“แหะ ๆ พี่สะใภ้ ผมกำลังคิดอะไรอยู่ เลยไม่ได้มองทางครับ!”
เห็นท่าทางของจู้จื่อแล้ว ตงหลิ่วชิงไม่ได้ขุ่นเคืองแม้แต่น้อย สำหรับเธอ จู้จื่อทึ่มไม่รู้อะไรเลย เรื่องแบบนี้เขาคงถอดกางเกงไม่เป็นด้วยซ้ำ
ต่อให้เธออยากมอบตัวให้จู้จื่อ เขาก็คงไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่จู้จื่อกอดเธอไว้โดยสัญชาตญาณเมื่อครู่ กลับทำให้เธอเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา เป็นความรู้สึกที่เหมือนจะไม่เคยสัมผัสมาก่อน
สามีของเธอไม่ค่อยกลับบ้าน ออกไปทำงานต่างถิ่น วันเทศกาลปกติก็ไม่กลับ มีเพียงช่วงตรุษจีนเท่านั้นที่กลับมา
ต่อให้กลับมา ก็ไม่ได้ใส่ใจเธอเท่าไร หากอยากมีความสุข เธอก็ทำได้แค่จัดการด้วยตัวเอง
แต่จู้จื่อเป็นหนุ่มหล่อที่ขึ้นชื่อที่สุดในหมู่บ้าน แถมยังรูปร่างดีและกำยำ ส่วนสูงก็เหมาะเจาะ ตงหลิ่วชิงสังเกตมานานแล้วว่าจู้จื่อมีเรี่ยวแรงเหนือใคร
ทุกครั้งที่เธอหาทางทำให้ตัวเองมีความสุขอยู่คนเดียว เธอก็มักจะเอ่ยชื่อจู้จื่อออกมา
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ตงหลิ่วชิงก็อดหยอกจู้จื่อไม่ได้
“โถ จู้จื่อทึ่มก็รู้จักคิดอะไรด้วยเหรอ? กำลังคิดถึงผู้หญิงอยู่หรือเปล่า? หรือว่าจู้จื่อทึ่มมีแฟนแล้ว?”
“รีบบอกพี่สะใภ้มาสิ มีแฟนแล้วหรือยัง แล้วเคยทำเรื่องไม่ดีอะไรกับแฟนบ้างไหม?”
จู้จื่อตกใจ นึกไม่ถึงว่าตงหลิ่วชิงจะถามตรงไปตรงมาและเปิดเผยขนาดนี้
ดูท่าพี่สะใภ้คนนี้คงอยู่ในวัยที่เร่าร้อนที่สุดของผู้หญิงแล้ว น่าเสียดายที่สามีไม่อยู่บ้าน
จู้จื่อพูดตะกุกตะกักราวกับอยากหนีว่า
“พี่สะใภ้ อย่าล้อผมเลยครับ ผมไม่มีแฟนสักหน่อย ผมต้องรีบกลับบ้านแล้ว”
แต่ตงหลิ่วชิงไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยจู้จื่อไป เธอจับแขนเสื้อของเขาด้วยมือขาวนุ่ม
จากนั้นก็เอ่ยเสียงออดอ้อนว่า
“โธ่ พี่สะใภ้หยอกนิดเดียวไม่ได้หรือไง? จะรีบกลับบ้านไปทำไม พี่สะใภ้ไม่กินเธอหรอก พี่ยังต้องให้ช่วยอะไรสักหน่อยด้วย”
เมื่อถูกมือขาวนุ่มจับแขนเสื้อ จู้จื่อก็เริ่มใจลอย คิดฟุ้งซ่านอย่างห้ามไม่อยู่
เขาถามอย่างหน้าแดงว่า
“พี่สะใภ้อยากให้ผมช่วยอะไรครับ?”
จู้จื่อมัวแต่คิดไปไกล พี่สะใภ้คนสวยคงอยากให้เขาช่วยเพราะสามีไม่อยู่บ้านหรือเปล่า?
ตงหลิ่วชิงสังเกตเห็นว่าจู้จื่อกำลังคิดฟุ้งซ่าน จึงยื่นนิ้วขาวเนียนแตะหน้าผากเขา แล้วพูดว่า
“คนบ้า อย่าคิดเพ้อเจ้อสิ พี่สะใภ้ต้องการให้ช่วยจริง ๆ นะ!”
“เธอทึ่มขนาดนั้นจะไปรู้อะไร? ต่อให้พี่บอกให้ทำ เธอก็ยังไม่รู้จักออกแรงอยู่ดี”
จากนั้นตงหลิ่วชิงก็เอ่ยเสียงหวานอีกครั้ง
“จู้จื่อทึ่ม พี่สะใภ้เห็นช่วงนี้เธอเฝ้าสวนแอปเปิลของตัวเองอยู่ตลอด ลูกสาวพี่เป็นหวัด ช่วงกลางคืนพี่ต้องกลับไปดูแลเธอ เธอช่วยแวะไปดูสวนแอปเปิลของพี่ให้ทุกวันได้ไหม?”
“วันหลังพี่จะให้เธอกิน หมั่นโถวลูกโตของพี่ ดีไหม?”
“แน่นอน ถ้าเธอไม่รู้ว่าต้องออกแรงยังไง พี่สะใภ้ก็ไม่รังเกียจที่จะสอนให้เอง”
จู้จื่อได้ยินแล้ว ในใจก็เกิดความคาดหวังอย่างมาก
บ้านของเธออยู่ใกล้สวนท้อของเขามาก แค่แวะไปดูระหว่างทางก็ไม่มีปัญหาอะไร
อีกอย่าง พี่สะใภ้เต็มใจให้เขาออกแรง แถมยังยินดีสอนด้วยตัวเอง เรื่องดี ๆ แบบนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร?
เขาจึงตอบตกลงทันที
“ได้ครับ ได้เลย ผมจะช่วยดูให้”
“แต่พี่สะใภ้คนสวยอย่าหลอกผมนะ ต้องบอกผมด้วยว่าต้องออกแรงยังไง!”
ตงหลิ่วชิงอดหัวเราะไม่ได้
“คนโง่ พี่สะใภ้ไม่หลอกเธอหรอก แต่เห็นเธอคาดหวังขนาดนี้ รู้หรือเปล่าว่าที่พี่พูดว่าออกแรง หมายถึงอะไร?”
พูดจบ ตงหลิ่วชิงก็หมุนตัวออกจากอ้อมแขนของจู้จื่อ ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังอวบอิ่มและกลิ่นหอมจาง ๆ ที่ลอยผ่านไป
มองก้นกลมกลึงใหญ่โตนั้น จู้จื่อก็คิดวิธีต่าง ๆ ขึ้นมาได้มากมาย
ไม่นาน จู้จื่อก็มาถึงหน้าบ้าน แต่เพิ่งก้าวเข้ามาในลานบ้านเท่านั้น
เด็กสาวคนหนึ่งก็พุ่งออกมา ผมหน้าม้าตรง สวมเสื้อตัวเล็กกับกางเกงยีนส์ หน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตา เกือบชนเข้ากับจู้จื่อเต็มแรง
คนคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหลี่หานหาน น้องสาวแท้ ๆ ของจู้จื่อ
หลี่หานหานพองแก้มกลม ๆ น่ารักแล้วพูดกับจู้จื่อว่า
“พี่ ทำไมไม่ดูให้ดีก่อนเดินล่ะ เกือบชนหนูแล้วนะ”
เมื่อครู่จู้จื่อยังคิดถึงรูปร่างสะดุดตาของพี่สะใภ้คนสวยอยู่เลย
นึกไม่ถึงว่าน้องสาวจะพุ่งเข้ามากะทันหัน เขาจึงถามอย่างสงสัยว่า
“ออกไปทำอะไรมา จะไปไหน?”
หลี่หานหานประหลาดใจเล็กน้อย
เธอจำได้ว่าพี่ชายของเธอหายโง่มานานแล้ว ทำไมถึงยังถามว่าเธอจะไปไหนแบบนี้อีก
เธอมองจู้จื่ออย่างละเอียด แล้วจ้องตาของเขาอยู่นาน
เมื่อเห็นแววตาคุ้นเคยกลับมาใสกระจ่างเหมือนเมื่อก่อน เธอก็ดีใจขึ้นมาทันที
แต่ก็ยังถามด้วยความสงสัยอยู่บ้างว่า
“พี่ หายโง่แล้วใช่ไหม สมองกลับมาปกติแล้วหรือเปล่า?”