เว่ยอี้ถูกปลุกด้วยเสียงเคาะประตู
เขาคว้าโทรศัพท์มาดู เป็นเวลา 12:17 น.
เขายังงัวเงีย เดินเท้าเปล่าลงพื้น สวมเสื้อยืดตัวหนึ่งไปเปิดประตู
พอเปิดประตูก็ตะลึง
หน้าประตูคือจินชื่อหลิน
วันนี้เธอใส่เสื้อยืดแขนสั้นสีขาวกับกางเกงขาสั้นยีนส์ รองเท้าผ้าใบ มัดผมเป็นหางม้าสูง
มือถือถุงเก็บความร้อนขนาดใหญ่สองใบ ยิ้มให้เขาจนเห็นฟันแปดซี่
"น้องเว่ยอี้ สวัสดีตอนเที่ยง! เอาอาหารมาให้กิน!"
เว่ยอี้หลีกทางให้เธอเข้าไปข้างใน สมองยังรีบูตไม่เสร็จ
"ซินอี๋บอกว่าวันนี้เธอมีสอบสามวิชา ไม่สะดวกจริงๆ เลยให้ฉันเอาอาหารกลางวันมาให้แก เธอไม่บอกแกเหรอ?"
เว่ยอี้หยิบโทรศัพท์ออกมาดู เห็นข้อความของเฉินซินอี๋ที่ส่งมาตอนสิบเอ็ดโมงว่า "ตอนเที่ยงพี่ชื่อหลินจะเอาอาหารไปให้ อยู่บ้านรอเฉยๆ นะ"
เขานอนเปิดโทรศัพท์เป็นระบบเงียบ ไม่ได้ยินเลย
จินชื่อหลินวางถุงเก็บความร้อนลงบนโต๊ะอาหารแล้วรูดซิปออก หยิบของออกมาทีละอย่าง
ไก่ทอดเกาหลี ซุปเต้าหู้กิมจิ ข้าวห่อสาหร่าย แล้วก็ผลไม้รวมที่หั่นเตรียมไว้
"ไก่ทอดฉันให้ห้องครัวทอดสดๆ กินตอนร้อนๆ นะ ซุปเต้าหู้เผ็ดหน่อย ซินอี๋บอกว่าแกกินเผ็ดไม่เก่ง ฉันเลยให้พ่อครัวลดพริกป่นลง"
เว่ยอี้ไปล้างหน้าแล้วออกมา จินชื่อหลินจัดช้อนส้อมไว้เรียบร้อยแล้ว แม้แต่ตะเกียบก็หักออกจากกันวางบนตะเกียบวาง
เขานั่งลงกิน ไก่ทอดสดจริงๆ หนังกรอบ กัดเข้าไปยังมีไอน้ำร้อนๆ
จินชื่อหลินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใช้สองมือเท้าคางมองเขากิน ตาเป็นประกาย
"อร่อยไหม?"
"อร่อย พี่ชื่อหลินไม่กินเหรอ?"
"ฉันกินที่ร้านมาแล้ว แกกินของแกไปเถอะ"