ไม่รู้ว่าเป็นเวลาไหนของเช้ามืด หลินซือเหยียนถึงได้หลับไปบนโซฟา
พอเธอตื่นขึ้นมาฟ้าก็สว่างเต็มที่แล้ว มีนกร้องอยู่ข้างนอกหน้าต่าง
จากในครัวมีเสียงของเจ๊เจิ้ง ลูกไฟของเตาแก๊สถูกจุด เสียงตะหลิวพลิกกลับ เสียงก๊อกน้ำเปิดปิด
หลินซือเหยียนลุกขึ้นจากโซฟา หัวหนักอึ้งราวกับมียางสนเทราตลอดทั้งคืน
เจ๊เจิ้งโผล่หัวออกมาจากครัวแล้วพูดว่า "คุณหลิน เมื่อเช้าฉันเห็นคุณนอนหลับสบายดี ก็เลยไม่ได้เรียก ฉันทำเสียงดังจนปลุกคุณหรือเปล่า ขอโทษด้วยนะคะ"
"ไม่หรอก ฉันตื่นเอง"
พอเห็นเจ๊เจิ้งเตรียมทำไข่เจียวหมักผัก หลินซือเหยียนก็เดินเข้าไป "ฉันทำให้เอง"
เธอยืนหน้ากระทะ เจ๊เจิ้งมองเธอแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร สละพื้นที่ให้เธอ แล้วเดินไปเช็ดโต๊ะในห้องนั่งเล่นต่อ
น้ำมันมะกอกในกระทะส่งเสียงฉ่า ขอบไข่ขาวจับตัวเป็นสีทองกรอบ
เธอมองไข่ในกระทะอยู่นาน ไข่ขาวเริ่มแข็งตัว กลับด้าน อีกครั้ง แล้วก็ตักใส่จาน
ปัญหาที่คิดมาทั้งคืนก็ยังไม่มีคำตอบ
แต่เธอพบว่าตัวเองถือตะหลิว ยืนอยู่ในครัวของเฉินซินอี๋ คำตอบดูเหมือนจะไม่สำคัญอีกต่อไป
เธอยังอยู่ที่นี่ อย่างน้อยวันนี้ก็ยังไม่ไปไหน
กว่าจะแปดโมง
ประตูห้องนอนใหญ่เปิดออก
เว่ยอี้เดินออกมา ผมยุ่งเหยิง คอเสื้อยืดเบี้ยว เดินเท้าเปล่าบนพื้น
บนนิ้วนางข้างซ้ายมีแหวนเพชรแท้แบบเรียบๆ วงกว้าง เรียบง่ายจนไม่มีลวดลายใดๆ
แสงยามเช้าตกกระทบ สะท้อนแสงนุ่มนวล
"พี่ซือเหยียน เช้า"
"เช้า"
เธอตักไข่ดาวใส่จานโดยไม่หยุดมือ
แล้วก็ได้ยินเสียงตัวเองอดถามไม่ได้ "เค้กนายสั่งเหรอ?"
"...อืม"
"ทอมกับเจอร์รี่เหรอ?"
"อืม"
"ใครเป็นแมวใครเป็นหนู?"
เว่ยอี้นิ่งไปครู่หนึ่ง "บอกไม่ถูก บางทีฉันเป็นแมว บางทีเธอเป็น"
คำตอบนี้ถือว่าไม่ใช่การตอบแบบขอไปที
หลินซือเหยียนตักไข่ดาวใส่จาน ปิดไฟ
เว่ยอี้พิงเคาน์เตอร์กลางครัวเทนมหนึ่งแก้ว ทั้งสองคนเงียบอยู่สองสามวินาทีโดยมีเคาน์เตอร์กั้นกลาง
เขาเอ่ยปาก "พี่ซือเหยียน ขอบคุณนะ"