หลังตรวจคะแนนเสร็จ ความตื่นเต้นของเฉินซินอี๋ไม่เพียงไม่ลดลง กลับยิ่งลุกโชนมากขึ้นเรื่อยๆ
เธอโทรหาพ่อแม่ก่อน จากนั้นส่งข้อความไปหลายสิบข้อความในกลุ่มเพื่อนร่วมห้อง แล้วก็นั่งลงบนโซฟาเริ่มเปิดสมุดรายชื่อ
"ต้องบอกพี่ชื่อหลิน ให้จองโต๊ะใหญ่ไว้ที่ร้านคืนนี้ หลิวหยางกับจ้าวหมิ่นก็ต้องเรียกด้วย อ้อ แล้วก็พี่หลี่ที่ร้านเสริมสวย..."
เว่ยอี้ที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะแทรกขึ้นมา "พี่ครับ แค่ห้าร้อยหกสิบคะแนน ไม่ต้องเอะอะโวยวายขนาดนี้ก็ได้มั้งครับ"
เฉินซินอี๋ช้อนตามองเขา "อะไรนะ แค่ห้าร้อยหกสิบ? นี่มันคะแนนที่ดีที่สุดของแกตั้งแต่เกิดมา! แล้วที่สำคัญคือ..."
เธอยืนขึ้น ใช้สองมือโอบแก้มเว่ยอี้ แล้วพูดยิ้มๆ "จากนี้ไป แกจะอยู่ข้างๆ พี่แล้ว สี่ปีมหาวิทยาลัย หนีไปไหนก็ไม่พ้น"
เว่ยอี้ถูกเธออุ้มแก้มไว้ ปากกลายเป็นรูปตัวโออีกครั้ง พูดอ้อแอ้ "ผมก็ไม่ได้คิดจะหนีสักหน่อย"
หลินซือเหยียนนั่งอยู่บนโซฟา มองดูฉากนี้ มือที่ถือถ้วยชาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าดื่มชาต่อ
หกโมงครึ่งเย็น ฮั่นเว่ยอู ทางห้าจุดแยก
จินชื่อหลินจองห้องส่วนตัวที่ใหญ่ที่สุดไว้ก่อนล่วงหน้า
เมื่อเฉินซินอี๋และพวกมาถึง โถงร้านอาหารก็มีคนนั่งเต็มไปเกือบครึ่งแล้ว
สิ่งแรกที่เฉินซินอี๋ทำเมื่อเข้าร้านไม่ใช่ไปที่ห้องส่วนตัว แต่ยืนกลางโถงและปรบมือ
ลูกค้าต่างเงยหน้าขึ้นมา คิดว่าเจ้าของร้านจะประกาศอะไรสำคัญ
เฉินซินอี๋กระแอมหนึ่งครั้ง เสียงใสกังวาน "สวัสดีลูกค้าทุกท่าน ฉันเป็นเจ้าของร้านฮั่นเว่ยอู วันนี้มีข่าวดีจะบอกเล่าให้ทุกคนฟัง"
เธอคว้าแขนเว่ยอี้แล้วดึงเขามาไว้ข้างๆ "น้องชายฉัน วันนี้ตรวจคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ห้าร้อยหกสิบคะแนน! สายศิลป์มณฑลกวางตุ้ง! ผ่านเส้นรอบสองแบบสบายๆ!"
ในโถงเงียบไปประมาณครึ่งวินาที แล้วก็ดังขึ้นด้วยเสียงปรบมือและเสียงเชียร์ที่ประปราย
"ยินดีด้วยๆ!"
"เก่งมากน้องชายเจ้าของร้าน!"
"ดังนั้นคืนนี้ลูกค้าทุกท่าน ลดราคา 30 เปอร์เซ็นต์ทั้งหมด! กินให้อร่อย ดื่มให้สนุก!"
คราวนี้เสียงปรบมือและเสียงเชียร์ดังขึ้นอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย