ในห้องนั่งเล่น
หลังจูบจบ เฉินซินอี๋ถอยออกจากอ้อมกอดเว่ยอี้ ใบหน้าแดงก่ำ ริมฝีปากยังบวมเล็กน้อย
นางจัดขอบชุดนอน กระแอมเสียงหนึ่ง ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่คำพูดต่อมาของนางก็เผยความรู้สึกตอนนี้ของนางออกมา
“คืนนี้แกวางเดิมพันหรือยัง”
“ยังลงไม่ครบ ที่จริงเตรียมจะลงก่อนนอน มีสี่แมตช์ต้องวิเคราะห์”
“งั้นไม่ต้องนอน” เฉินซินอี๋ดีดนิ้ว “คืนนี้ฉันจะดูกับแก ฉันจะดูด้วยตาตัวเองว่าแกพนันยังไง”
“พี่ครับ พรุ่งนี้พี่ยังมีเรียน...”
“เทอมจบแล้ว! พรุ่งนี้ไม่มีเรียน!” เฉินซินอี๋พูดอย่างมีเหตุมีผล แล้วหันไปตะโกนไปทางห้องของหลินซือเหยียน “ซือเหยียน!”
หลินซือเหยียนผลักประตูออกมา สีหน้ากลับมาสงบนิ่งเหมือนปกติ
เมื่อครู่คงใช้เวลานาทีหนึ่งสร้างกำแพงใจไว้ไม่น้อย
“มีอะไรเหรอ”
“คืนนี้ดูบอลกับฉัน เว่ยอี้จะลงเดิมพัน เราเป็นที่ปรึกษาให้เขา!”
หลินซือเหยียนมองเว่ยอี้ที มองเฉินซินอี๋ที มุมปากขยับเล็กน้อย
ทั้งสองคนอ่านอัตราต่อรองไม่ออกด้วยซ้ำ จะเป็นที่ปรึกษาอะไรได้ แต่หล่อนก็ยังพยักหน้า “ได้”
เว่ยอี้ย้ายโน้ตบุ๊กมาไว้บนโต๊ะกาแฟ เปิดอัตราต่อรองของจื้อฟู่เป่า
เฉินซินอี๋นั่งขัดสมาธิบนโซฟา ใช้ผ้าห่มคลุมขา
หลินซือเหยียนนั่งข้าง ๆ นาง ถือชาเขียวเพิ่งชง นี่เตรียมอดหลับอดนอนทั้งคืนแล้ว
เว่ยอี้นั่งบนพื้น พิงโซฟา เริ่มวิเคราะห์สี่แมตช์คืนนี้
ข้อมูลบนหน้าจอแน่นไปหมด เฉินซินอี๋ยื่นหน้าไปดูพักหนึ่ง ตาก็พร่า
“อะไรกันเนี่ย ชนะเสมอแพ้? แฮนดิแคป? ใหญ่เล็ก? หมายความว่ายังไงกัน”
เว่ยอี้ลงเดิมพันไปพลางอธิบายให้นางฟังพลาง ความเร็วไม่ช้าไม่เร็ว
เฉินซินอี๋ตั้งใจฟังมาก พยักหน้าบ้าง ถามบ้าง เหมือนกำลังเรียนหนังสือ
หลินซือเหยียนนั่งดูเงียบ ๆ บางครั้งแทรก “เรตนี้สูงจัง” แล้วก็จิบชาต่อ