วันงานไหว้ครรภ์ครบร้อยวันของหลอเล่ คู่ซื่อจื่อจัดงานเลี้ยงส่วนตัวขึ้นที่จวนในตรอกเทียนสุ่ย ทั้งเพื่อฉลองครบร้อยวันให้หลอเล่ และถือเป็นงานขึ้นบ้านใหม่ จึงเชิญมิตรสหายสนิทมาร่วมสังสรรค์กันไม่กี่คน
เฉินโหย่อัน นางลิ้น และเพื่อนร่วมงานจากโรงหมออีกหลายคนต่างก็มาถึง
ฮูหยินผู้เฒ่าก็ถูกเชิญมาด้วยเกี้ยวนุ่ม พอเข้าประตูก็อุ้มหลอเล่ไว้ไม่ยอมปล่อย เรียกขานว่า “แก้วตาดวงใจ” ไม่หยุด ยิ้มจนหุบปากไม่ลง
เดิมทีเมื่อถังอวี้ได้ยินว่าชุยจิ้งฮุยจะจัดงานไหว้ครรภ์ครบร้อยวันให้ นางก็ปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่ชุยจิ้งฮุยกลับกุมมือนางไว้แล้วกล่าวว่า “นี่เป็นการไถ่โทษของข้าเอง ข้าผิดเอง ไม่ควรชวนเจ้าไปเที่ยวชมโคมไฟ ทั้งยังดูแลเจ้าไม่ทั่วถึง จึงเกิดเรื่องมากมายขึ้น การจัดงานเหล่านี้ก็เพียงเพราะอยากให้ใจข้าสบายขึ้นบ้างเท่านั้น”
เมื่อนางพูดมาถึงขั้นนี้ ถังอวี้ก็ไม่สะดวกจะปฏิเสธอีก ได้แต่ปล่อยให้นางจัดการตามใจ
ในวันงานไหว้ครรภ์ครบร้อยวัน เหล่าญาติมิตรต่างพากันมอบคำอวยพรและของขวัญให้หลอเล่
กุญแจมงคลทองหยกและเครื่องรางอายุยืนสารพัดแบบกองพูนอยู่ในกระบุง งดงามละลานตา
ทุกคนล้วนหวังให้เด็กน้อยปลอดภัยเป็นสุข และมีอายุยืนยาวถึงร้อยปี ถังอวี้มองพิธีการแต่ละอย่าง ฟังคำอวยพรทีละถ้อยทีละคำ ก็อดนึกถึงตอนที่เคยไปร่วมงานไหว้ครรภ์ครบร้อยวันของยวนกอร์ที่จวนโหวไม่ได้
งานไหว้ครรภ์ครบร้อยวันของหลอเล่ย่อมไม่หรูหราใหญ่โตเท่าของยวนกอร์ แต่ไม่ว่ามองไปทางใดก็ล้วนมีคนที่รักอยู่ ทุกคำอวยพรล้วนออกมาจากใจ เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น องค์รัชทายาทกับพระชายายังส่งคนมามอบของขวัญ นับเป็นเกียรติพิเศษอย่างแท้จริง
ถังอวี้มองหลอเล่ที่อยู่ในอ้อมแขนของฮูหยินผู้เฒ่า เด็กน้อยเผยอปากไร้ฟันหัวเราะคิกคัก ความอบอุ่นพลันเอ่อขึ้นในใจนาง