งานแต่งจบลงอย่างลวก ๆ เย่เฟิงตามเจียงหว่านเอ๋อกับพ่อแม่ของนางกลับบ้านไป
“พ่อหนุ่ม เอ่อไม่ใช่ ลูกเขย啊 ในเมื่อเจ้าแต่งกับลูกสาวเราแล้ว ต่อไปก็เป็นครอบครัวเดียวกัน เจ้าตามสบายเลย ไม่ต้องเกรงใจ”
เปิดประตูเข้ามา เจียงเหวินยิ้มแหย ๆ ให้เย่เฟิง แม้จะเคอะเขินอยู่บ้าง แต่ก็สุภาพดี
เย่เฟิงรีบพูดว่า “พ่อครับ เชิญพ่อกับแม่นั่งก่อน”
“หว่านเอ๋อเหนื่อยมาทั้งวัน ผมจะพาเธอไปพักก่อนนะครับ”
เฉินหรงตายังแดงเรื่อ ไม่พอใจผลักไสเขา “ถอยไป อย่าเอามือสกปรกมาแตะต้องลูกสาวข้า”
นางเบียดเย่เฟิงออก แล้วประคองเจียงหว่านเอ๋อขึ้นชั้นบนไปพักเอง
เจียงเหวินถอนใจ “เจ้าแซ่เย่ชื่อเฟิงสินะ เสี่ยวเย่ เจ้าอย่าโทษแม่ของหว่านเอ๋อเลยที่ทำท่าแบบนั้น คือมัน...”
เย่เฟิงกลับไม่ได้รู้สึกอะไร หัวเราะ “พ่อครับ ผมเข้าใจดี”
“เพราะผมก็เพิ่งออกมาจากคุกจริง ๆ ส่วนหว่านเอ๋อเป็นถึงลูกผู้ดีมีตระกูล เป็นแก้วตาดวงใจของทั้งสองท่าน พวกท่านเห็นว่าผมไม่คู่ควรกับนาง ก็เป็นเรื่องปกติ”
เจียงเหวินส่ายหัว “ก็ไม่ได้หมายความว่าเจ้าไม่คู่ควรกับหว่านเอ๋อหรอก เพียงแต่เรายังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเจ้าเลย เรื่องนี้มันกะทันหันเกินไป”
“อีกอย่าง สภาพของหว่านเอ๋อเจ้าก็เห็นแล้ว เฮ้อ ตัวข้ากับแม่น่ะ กลุ้มใจหนักขึ้นทุกวัน”
เย่เฟิงตอบว่า “พ่อครับ ผมรักษาอาการป่วยของหว่านเอ๋อได้”
เจียงเหวินยังไม่ทันเอ่ยปาก เฉินหรงที่กำลังเดินลงบันไดมาก็หัวเราะเย็น “เจ้ารักษาหว่านเอ๋อได้? ฮ่า ๆ เจ้าคิดว่าเราจะเชื่อเจ้าหรือ?”
“หมอชื่อดังในจงไห่ตั้งเท่าไหร่ก็รักษาหว่านเอ๋อไม่ได้ หรือเจ้าจะเก่งกาจกว่าพวกผู้เชี่ยวชาญพวกนั้น?”
เย่เฟิงกำลังจะบอกว่า พวกที่เรียกตัวเองว่าผู้เชี่ยวชาญน่ะ เขายังไม่เห็นแก่สายตาด้วยซ้ำ ก็แค่พวกขุนนางลวงโลกหาเกียรติ
เฉินหรงก็ชิงเอ่ยขึ้นก่อน “ตระกูลเราเป็นตระกูลใหญ่ชั้นสูง ต่อให้จับคู่สมรส ก็ต้องคบหากับครอบครัวที่ฐานะเสมอกัน ไม่ใช่กับนักโทษที่ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง”
“พ่อหนุ่ม ข้าไม่ได้มีเจตนาจะดูถูกเจ้า แต่มันเป็นเพราะชาติตระกูล รวมถึงฐานะของเจ้า มันห่างไกลจากหว่านเอ๋อมากเกินไป”
“อาการป่วยของหว่านเอ๋อ ไม่ต้องให้เจ้ากังวล พรุ่งนี้จะมีหมอเทวดามาถึงบ้าน มารักษานางให้”
“รอให้หว่านเอ๋อของเราหายดีแล้ว พวกเจ้าสองคนก็ไปหย่ากัน บุญไม่เสมอกัน ขืนฝืนก็ไม่อร่อย หวังว่าเจ้าจะรู้จักสำนึกตัว”
เจียงเหวินยิ้มแหย “เมีย啊 เจ้าไม่เห็นรึว่า หว่านเอ๋อทำท่าดีกับเสี่ยวเย่มาก นี่อาจเป็นไปได้ว่าเสี่ยวเย่คือผู้มีพระคุณที่แท้จริงของหว่านเอ๋อ”
“แล้วก็ ไหนเลยจะมีใครเพิ่งแต่งงานก็หย่า ให้น้อง ๆ เขาลองคบกันดูก่อนเถอะ”
เฉินหรงเดือดดาล “เจ้าจะคบกับไอ้หนูนี่ก็ไปคบ ข้าไม่มีทางให้หว่านเอ๋อถูกมันย่ำยีเด็ดขาด”
เจียงเหวินอ้ำอึ้งไป ไม่กล้าปริปากอีก
เย่เฟิงมองออกว่าเขาลำบากใจ จึงปลอบใจว่า “พ่อครับ ไม่เป็นไรหรอกขอแค่หว่านเอ๋อหายดี ผมเป็นลูกผู้ชาย แค่ยอมอดทนกับการไม่ได้รับความเป็นธรรมไม่ใช่เรื่องใหญ่”
เจียงเหวินพยักหน้าอย่างพอใจ “เมื่อก่อนในงานแต่ง เจ้ากล้าพูดแทนลูกสาวเราอย่างยุติธรรม”
“ตอนนี้ เจ้าก็ยังทนต่ออารมณ์แม่ของหว่านเอ๋อได้ เสี่ยวเย่ เจ้าเป็นคนดี”
เย่เฟิงโบกมือว่าไม่เป็นไร หันไปก็เห็นเจียงหว่านเอ๋อใส่ชุดนอนโดเรมอน เด้งดึ๋ง ๆ ลงมาจากชั้นบน
“สามี ทำไมไม่มานอนกับคนดีล่ะ?”
เจียงหว่านเอ๋อโผเข้ากอดแขนเย่เฟิงทันที สายตาซื่อใสไร้เดียงสา “เราแต่งงานกันแล้วไม่ใช่เหรอ? คนเราแต่งงานแล้วจะแยกกันไม่ได้นะ เร็ว ขึ้นไปนอนตื่นเต้นกัน”
เฉินหรงตกใจ ร้องลั่น “ลูก อย่าเด็ดขาดนะ”
เจียงหว่านเอ๋อยู่กัน ทำหน้ามุ่ยดุดัน “แกเป็นใครกัน รีบออกไปอย่ามาขัดขวางดี ๆ ของข้ากับสามี”
“ไม่อย่างนั้น ข้าจะไม่ปรานีแล้วนะ”
เฉินหรงตะลึงงัน
ลูกสาวขี้บื้อคนนี้พอแต่งกับเย่เฟิงแล้ว ถึงกับจำนางไม่ได้ด้วย? แถมยังขู่นางอีก?
เจียงเหวินดีใจใหญ่ “ข้าบอกแล้วไง เด็กคนนี้เสี่ยวเย่นี่ เป็นดาวนำโชคของบ้านเราจริง ๆ”
“เมีย เจ้าเห็นมั้ยล่ะ สภาพของหว่านเอ๋อนั่น เหมือนกับจะหายจากโรค”
เฉินหรงเริ่มลังเล
จริงด้วย ลูกสาวของนางตั้งแต่เจอเย่เฟิง ก็ไม่โง่งมเหมือนเก่า กลายเป็นคนร่าเริงขึ้นมาก
ตอนนี้ยังรู้ด้วยซ้ำว่า คู่แต่งงานใหม่ต้องนอนด้วยกัน
นางพูดอย่างเสียมิได้ “ก็ได้ ข้ายอมรับว่าไอ้หนูนี่เหมือนจะพิเศษสำหรับหว่านเอ๋อจริง ๆ หว่านเอ๋อพึ่งพาเขามาก”
“แต่ชายหญิงไม่ควรถูกเนื้อต้องตัวกัน ถ้ามันกล้าแตะลูกสาวข้า ข้าจะฟันมัน”
วิ่งไปหยิบมีดทำครัวมาหนึ่งเล่ม แล้วกระทืบเท้าตึงตังขึ้นไปชั้นบน
เย่เฟิงถูกนางจับตาดูทั้งคืน รู้สึกอึดอัดใจจริง ๆ
ส่วนใหญ่ก็เพราะข้างหมอนมีภรรยาสาวตัวหอมนุ่มขาวแนบอยู่
ทรวดทรงอวบอิ่มน่าภาคภูมิของเจียงหว่านเอ๋อ กดทับเย่เฟิงไว้ไม่ปราณีเลย
เย่เฟิงไม่ใช่หลิ่วเซี่ยฮุ่ย จะทนต่อบททดสอบเช่นนี้ได้อย่างไร
แต่เฉินหรงก็ยังจ้องอยู่ข้าง ๆ ราวกับเสือรอตะครุบ เขาจึงทำได้แค่แสร้งเป็นขันที
วันรุ่งขึ้น ราสปอร์ตี้สีชมพูคันหนึ่ง มาจอดถึงหน้าประตูบ้านเจียงหว่านเอ๋อตั้งแต่เช้าตรู่
สตรีผมสั้นประบ่า หน้าตางดงามยั่วยวนคนหนึ่งก้าวลงจากที่นั่งคนขับ เร่งเร้าว่า “ท่านหมอเทวดาเซวีย ถึงบ้านเพื่อนข้าแล้ว ขอท่านได้โปรดใช้วิชาแพทย์ของท่าน รักษานางให้หายดีด้วยเถิด”
หมอเทวดาเซวียส่งเสียงอืมเบา ๆ ใบหน้าเฒ่าเต็มไปด้วยแววสูงส่งเหลือคณานับ เอ่ยว่า “นำทางมา”
สตรีผมสั้นคึกคักขึ้นมาทันใด รีบเข้าไปกดกริ่งบ้านเจียงหว่านเอ๋อ
เฉินหรงออกมาเปิดประตู ดีใจร้อง “เสี่ยวเสวี่ย มาแล้วรึ”
ลั่วเสวี่ยยิ้ม “คุณป้าคะ ฉันไปเชิญท่านหมอเทวดาเซวียมาจากเมืองเอกแล้ว อาการของหว่านเอ๋อต้องหายแน่”
พอสามีภรรยาเฉินหรงและเจียงเหวินได้ยินคำว่า ท่านหมอเทวดาเซวียจากเมืองเอก ก็รีบเข้าไปต้อนรับด้วยความเคารพ
“ท่านหมอเทวดาเซวีย รบกวนท่านมาไกลแล้ว”
“ท่านหมอเทวดา เชิญท่านข้างในเร็วเข้า”
หมอเทวดาเซวียตอบกลับพอเป็นพิธีแล้วเดินเข้าบ้านเจียงหว่านเอ๋อ แสดงมาดยอดฝีมือเต็มที่
เย่เฟิงมองดูอยู่ข้าง ๆ ถามว่า “พ่อครับ ท่านนี้ใช่หมอเทวดาที่ทุกท่านเชิญมารักษาหว่านเอ๋อหรือเปล่า?”
เจียงเหวินลดเสียงต่ำ “ใช่แล้ว ท่านนี้คือหมอเทวดาเซวียชางซาน ผู้โด่งดังในมณฑลตงโจวของเรา ฝีมือการแพทย์ราวกับเทวดา ต่อให้มีเงินก็เชิญมาไม่ได้หรอก”
“ถ้าไม่ใช่เพื่อนรักของหว่านเอ๋อ ลั่วเสวี่ยช่วยเหลือ ตระกูลเราไม่มีทางเข้าถึงบุคคลใหญ่โตเช่นนี้ได้”
เย่เฟิงไม่ได้ออกความเห็นอะไร
ถ้าหมอเทวดาเซวียผู้นี้รักษาเจียงหว่านเอ๋อได้ เขาก็จะไม่ลงมือ
แต่ถ้าไม่ได้ เขาก็จะลงมือเอง
ชั้นบน ท่านหมอเทวดาเซวียเริ่มรักษาให้เจียงหว่านเอ๋อแล้ว
เย่เฟิงไม่วางใจ เดินเข้าไปดู
ใครจะรู้ว่าลั่วเสวี่ยเพื่อนรักของเจียงหว่านเอ๋อ กลับหันมาแยกเขี้ยวใส่อย่างแรง “รบกวนคุณออกไป อย่ามาเกะกะตรงนี้”
เย่เฟิงว่า “ภรรยาผมกำลังรับการรักษา ผมยืนดูหน่อย น่าจะได้นะ?”
ลั่วเสวียหัวเราะเย็น ใบบางามเต็มไปด้วยสีหน้าดูหมิ่น “ภรรยาคุณ? ฮ่า ๆ ฉันว่าคุณยังไม่ตื่นดีล่ะมั้ง”
“คุณมีฐานะอะไร หว่านเอ๋อเรามีเกียรติขนาดไหน แค่คุณเองเนี่ยนะ คุณคิดว่าคุณมีคุณสมบัติจะแต่งกับเธอจริง ๆ?”
เย่เฟิงตอบเรียบ ๆ “จะคู่ควรหรือไม่ ก็ไม่ใช่คุณเป็นคนชี้ขาด”
ลั่วเสวียทำเสียงฮึ่ม “ท่านหมอเทวดาเซวียรักษาโรค ไม่เคยพลาด หว่านเอ๋อจะหายเป็นปกติในไม่ช้า ถึงตอนนั้น คุณจะถูกเธอถีบออกไป กลับไปให้ไกลจากไหนก็ไปให้พ้น”
เย่เฟิงกวาดสายตามองนาง “คุณผู้หญิง ในกายคุณมีไฟหยินคลั่งไหม้ ชี่และเลือดอุดตัน อืม? ดูเหมือนจะประจำเดือนไม่มา 2 เดือนแล้วใช่ไหม?”
“นี่เป็นสัญญาณก่อนเกิดอาการคลุ้มคลั่งนะ ขอเตือนสักหน่อย ทางที่ดีควรรีบไปพบแพทย์”
ใบหน้าลั่วเสวี่ยแดงซ่านขึ้นทันที เคืองแค้นสุดขีด ยกมือจะฟาดหน้าเย่เฟิง
เจ้าเด็กเสเพลนี่ ถึงกับรู้เรื่องส่วนตัวอย่างที่ประจำเดือนไม่มา 2 เดือนได้ด้วย?
มันต่ำทรามเสียจริง