เถาหยิงเป็นอาจารย์สาขาการออกแบบนิเทศศิลป์ที่มหาวิทยาลัยผูซือ ปัจจุบันสอนนักศึกษาปีหนึ่ง
วันอังคารเป็นวันที่ยุ่งที่สุดในสัปดาห์ของเธอ ช่วงเช้าประชุมเสร็จก็มีสอนสองคาบ บ่ายก็สอนเต็ม วันทั้งวันแทบไม่มีเวลาหายใจ
โชคดีที่ตอนเที่ยงได้พักสักหน่อย
หลังจากออกจากโรงอาหาร เถาหยิงก็เดินออกนอกประตูมหาวิทยาลัยไป
ช่วงนี้เป็นเวลาพักกินข้าว อู่ซ่อมรถน่าจะไม่ยุ่ง เธอไปตอนนี้กำลังเหมาะ
เป็นไปตามคาด ตอนมาถึงร้านของฉินเจิง มีเพียงเสี่ยวฟางเฝ้าอยู่
เถาหยิงอดสงสัยไม่ได้ ว่าฉินเจิงหาเงินจากอะไรกันแน่ ในร้านไม่มีพนักงานดี ๆ สักคน
เสี่ยวฟางเดินมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น “อาจารย์เถา”
“ฉันมาหาเถ้าแก่ของคุณ” เถาหยิงตอบ “รถมีปัญหาเล็กน้อย”
“เชิญนั่งก่อนนะคะ ฉันไปตามให้”
พูดจบ เธอก็รินน้ำให้เถาหยิงแก้วหนึ่ง แล้ววิ่งตึงตึงขึ้นไปชั้นสอง
ไม่นาน ฉินเจิงก็ลงมาจากชั้นบน
เถาหยิงลุกขึ้น สบตากับฉินเจิงกลางอากาศ ยิ้มอย่างสุภาพ “เถ้าแก่ฉิน ฉันมีธุระหาเจ้า”
“รถมีปัญหาหรือ” ฉินเจิงก้าวทีเดียวสามขั้น มาถึงตรงหน้าเถาหยิง
กลิ่นหอมสดชื่นของพรรณไม้ในป่าเขาลอยมาแตะจมูก ผสมกับกลิ่นฮอร์โมนธรรมชาติ ยาวนานเยือกเย็น แฝงไว้ด้วยความก้าวร้าวที่ยากจะเก็บซ่อน
น้ำหอมช่างมีอำนาจยิ่งนัก...เถาหยิงถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเงียบ ๆ แล้วพูดว่า “เบาะที่นั่งคนขับปรับกลับไม่ได้”
“ปรับกลับไม่ได้เหรอ” ฉินเจิงบอกให้เธอนั่งลง “ทั้งแบบไฟฟ้าและแบบมือปรับไม่ได้เลยหรือ”
เถาหยิงส่ายหน้า “ลองหมดแล้ว ไม่ได้”
ฉินเจิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “ขอโทษด้วย วันนั้นน่าจะปรับกลับให้คุณ”
ตอนนั้นเถาหยิงลงจากรถก่อน เขากลัวว่าเท้าเธอจะบาดเจ็บไม่สะดวก เลยลงตามไปด้วย แล้วก็ลืมเรื่องนี้ไป
เถาหยิงชะงักไป ไม่คิดว่าเขาจะขอโทษก่อน
เรื่องนี้จะว่าเป็นความผิดของฉินเจิงก็ไม่ได้ แต่ตอนเช้าวันนี้ออกจากบ้าน เธอหงุดหงิดไปชั่วขณะหนึ่ง แค่แป๊บเดียวเท่านั้น
“ไม่เป็นไร แค่ต้องรบกวนให้คุณไปดูให้หน่อย” เถาหยิงพูด “4เอสไม่มาที่บ้าน จะเรียกรถสไลด์ก็วุ่นวายเกินไป”
จิ่นหัวยวนอยู่ไกลจากมหาวิทยาลัย พอสมควร ไม่มีรถ เธอไปกลับมหาวิทยาลัยก็ไม่ค่อยสะดวก
ฉินเจิงเพิ่งซ่อมรถให้เธอ นอกจากคนของ 4เอส เธอก็ได้แต่มาหาเขา
ฉินเจิงพูดว่า “ผมรู้ กรณีแบบนี้ 80% น่าจะมีอะไรไปติดในรางเลื่อน แต่ยังไงก็ต้องรอไปดูให้ก่อนค่อยว่ากัน”
“ค่ะ” เถาหยิงสบายใจขึ้น “ไม่ทราบว่าเถ้าแก่ฉินว่างเมื่อไหร่”
ฉินเจิงเอ่ยคำสองคำอย่างเนิบนาบ “ตอนเย็น”
เถาหยิงตอบรับ “ได้ค่ะ”
บ่ายนี้เธอก็มีสอน เวลาช่วงเย็นก็ค่อนข้างเหมาะสม
คุยธุระเสร็จ เถาหยิงลุกขึ้นจะกลับ ฉินเจิงก็ถามขึ้นทันทีว่า “เมื่อเช้านี้คุณนั่งแท็กซี่ไปมหาวิทยาลัยหรือ”
“ค่ะ”
“เท้าของคุณ...” ฉินเจิงมองลงไปที่เท้าเธอ “หายแล้วเหรอ”
น้ำเสียงของคนนี้ เหมือนว่าทั้งสองสนิทกัน คุยกันได้อย่างเป็นธรรมชาติ
แต่การห่วงใยพอประมาณ ก็เป็นกุญแจสำคัญในการรักษาลูกค้าเช่นกัน
เถาหยิงตอบ “ค่ะ” แล้วมองนาฬิกา “ฉันกลับมหาวิทยาลัยก่อนนะ”
ฉินเจิงลุกขึ้นไปส่ง ถึงหน้าประตู ก็เรียกเธอไว้อีก “อาจารย์เถา”
เถาหยิงขมวดคิ้ว คนนี้พูดอะไรทีเดียวให้จบไม่ได้หรือไง
“อาจารย์เถา คราวหน้ามีอะไร ก็ทักวีแชทบอกก็พอ ไม่ต้องมาด้วยตัวเองหรอก” ในแววตาของฉินเจิงแฝงประกายคล้ายยิ้มไม่ยิ้ม
เถาหยิง “...”
เธอลบข้อมูลการติดต่อของเขาไปแล้ว แทบจะลืมไปเลย
“เถ้าแก่ฉิน” เถาหยิงหาทางออกได้อย่างรวดเร็ว “งั้น...ขอข้อมูลการติดต่อของคุณไว้หน่อยก็แล้วกัน จะได้สะดวก”
ฉินเจิงเลิกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ได้ครับ”
เถาหยิงหยิบมือถือออกมา “คุณบอกมาเถอะ ฉันจะโทรให้”
ฉินเจิงบอกเบอร์ตัวเอง
เถาหยิงจดไว้ แล้วโทรออกแล้วค่อยกดวางสาย จากนั้นก็ถอนหายใจโล่งอก คิดในใจว่าด่านนี้ผ่านไปได้แล้ว
ฉินเจิงบันทึกรายชื่อพร้อมถาม “อาจารย์เถาเลิกงานกี่โมง”
เถาหยิงตอบ “ห้าโมงสี่สิบ”
“งั้นหกโมงเย็นผมจะรอที่หน้ามหาวิทยาลัยนะ” ฉินเจิงชี้ไปที่ลานจอดรถด้านซ้าย “คันที่จอดอยู่โน่น สีดำ รถออฟโรดคันนั้นของผม”
เถาหยิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบตกลง
แต่เดิมก็เป็นเรื่องที่เธอขอให้ฉินเจิงช่วย ถ้าปฏิเสธว่าเธอจะนั่งแท็กซี่กลับเอง ก็จะดูเสแสร้งเกินไป
เถาหยิงเงยหน้าขึ้น “ฉันไปก่อนนะ บ่ายนี้ยังมีสอน”
“อาจารย์เถา เชิญค่ะ” ฉินเจิงยิ้มแย้มแจ่มใส
จนกระทั่งเงาร่างของเถาหยิงลับหายไปจากสายตา เขาก็ยังยืนอยู่ตรงนั้น
เสี่ยวฟางจากด้านหลังยื่นหน้ามาแอบดูอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เถ้าแก่ คุณชอบเขาใช่ไหม”
ฉินเจิงหัวเราะเบา ๆ อย่างคลุมเครือ ไม่ยอมรับไม่ปฏิเสธ
เขาหยิบมือถือออกมา ใช้แอคเคาท์ AAA เจิงถูอู่ซ่อมรถ ส่งข้อความไปหาเถาหยิง
ช่วงนี้เข้าใช้บริการที่ร้าน รับสิทธิประโยชน์พิเศษเฉพาะคุณ...
หลังจากส่งไป ก็ปรากฏเครื่องหมายอัศเจรีย์ใหญ่โตขึ้นมา ด้านล่างยังมีข้อความระบบยาวเหยียดว่า “คุณไม่ได้เป็นเพื่อนของอีกฝ่าย”
ฉินเจิงหัวเราะออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ที่แท้ก็ลบเขาไปจริง ๆ
กลับถึงมหาวิทยาลัย เถาหยิงงีบไปชั่วครู่หนึ่ง แล้วก็กอดเอกสารการสอนกับโน๊ตบุ๊คไปห้องเรียน
ช่วงบ่ายสอนติดกันสี่คาบ เธอไม่ได้ดื่มน้ำสักอึก ปากแห้งจนหนังลอก
หลังจากนักศึกษาแยกย้ายกันไปแล้ว เถาหยิงก็ขยำน่องเบา ๆ แล้วค่อย ๆ เดินออกจากห้องเรียน
อาคารเรียนรวมที่สอนอยู่ใกล้ประตูมหาวิทยาลัย ทำให้เธอไม่ต้องเดินไกลมาก
“อาจารย์เถา”
เพิ่งถึงประตูมหาวิทยาลัย ก็มีคนเรียกเธอจากข้างหลัง เถาหยิงหันกลับไปดู เป็นอาจารย์ฉวีที่เพิ่งมาอยู่ใหม่
เถาหยิงยิ้มให้เธอ “เลิกสอนแล้วเหรอ”
อาจารย์ฉวี “วันนี้คุณไม่ได้ขับรถมาเหรอ”
“รถมีปัญหาเล็กน้อยน่ะ” เถาหยิงพูด
“ไหนคุณบอกว่าซ่อมเสร็จแล้วที่ร้านฝั่งตรงข้ามไง หรือว่าฝีมือเถ้าแก่ฉินไม่ดี”
“ไม่ใช่หรอก” เถาหยิงไม่อยากอธิบายยืดยาว เลยเปลี่ยนเรื่องคุย “วันนี้คุณก็สอนเต็มเหรอ”
“ใช่ ยืนมาทั้งบ่าย เมื่อยขามากเลย”
“คืนนี้กลับไปแช่น้ำอุ่นสิ”
“คืนนี้ฉัน—” เสียงของอาจารย์ฉวีหยุดกระทันหัน สายตาจ้องเขม็งไปข้างหน้า
“เป็นอะไรไป” เถาหยิงเองก็ชะงัก
อาจารย์ฉวีอ้าปากค้างเล็กน้อย เธอคว้าแขนเถาหยิงไว้แน่น แล้วถามเบา ๆ
“ข้างหน้าคนที่ใส่แว่นกันแดดน่ะ ใช่เถ้าแก่อู่ซ่อมรถฝั่งตรงข้ามหรือเปล่า”
เถาหยิงเบี่ยงหน้ามอง เห็นฉินเจิงยืนพิงรถอย่างขี้เกียจ แว่นกันแดดปิดไปครึ่งหน้า ลูกตาลึกซ่อนอยู่ แต่กิริยาท่าทางกลับดูผ่อนคลายไร้กังวล
ท่าทางแบบนี้ ดูไม่เหมือนเถ้าแก่อู่ซ่อมรถเลย ไม่รู้ที่ไหนนึกว่าเป็นคุณชายตระกูลไหน
เขายังใส่ชุดแนวเวิร์กแวร์สีที่เข้ากับตัวยากแบบเดียวกับเมื่อเช้านี้ เถาหยิงเอียงหน้าเล็กน้อย พูดว่า “ใช่เขา”
“เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
“คุณชอบเขาเหรอ” เถาหยิงฟังออกว่าน้ำเสียงของอาจารย์ฉวีตื่นเต้นดีใจ
“ใครจะไม่ชอบหนุ่มหล่อล่ะ แค่มองก็สบายตาแล้ว” อาจารย์ฉวีเบียดตัวแนบเถาหยิง “คุณไม่ชอบคนหล่อเหรอ”
เถาหยิงยิ้มบาง ๆ ก็ดูแล้วเพลินตาดีเหมือนกัน
ฉินเจิงเห็นคนแล้ว ก็ถอดแว่นกันแดดเดินเข้าไป ทักทายตั้งแต่หลายก้าว “อาจารย์เถา”
ปากของอาจารย์ฉวีเบิกกว้างเป็นรูปตัวโอ เธอมองเถาหยิงด้วยความไม่เชื่อสายตา “คุณคุณคุณ...”
“รถฉันมีปัญหานิดหน่อย ให้เขาไปดูให้” เถาหยิงอธิบายอย่างใจเย็น
“อ๋อ...” อารมณ์ของอาจารย์ฉวีเหมือนนั่งรถไฟเหาะ
“งั้นฉันไปก่อนนะ” เถาหยิงเบี่ยงตัวเล็กน้อย “แล้วเจอกันพรุ่งนี้”
“พรุ่งนี้เจอกัน”
ฉินเจิงนำหน้าก่อนเถาหยิงไปหนึ่งก้าว ดึงเปิดประตูด้านผู้โดยสาร
หน้าประตูมหาวิทยาลัยมีนักศึกษาอยู่ไม่น้อย แถมยังมีรถหลายคัน
เถาหยิงพยายามไม่สนใจสายตาที่มองมา เหยียบบันไดขึ้นรถ
ฉินเจิงตามมาติด ๆ เหยียบคันเร่งปุบ ก็แทรกตัวเข้ากระแสรถ
ผ่านไฟแดงแรกไปแล้ว ฉินเจิงก็เหล่ไปทางขวา เหมือนคุยเรื่อยเปื่อย ถามออกมาอย่างเนิบนาบ
“อาจารย์เถา คุณลบวีแชทของร้านผมไปแล้วใช่ไหม”