หลังจากเรียนจบ โจวเจ๋อไม่เคยคิดจะเข้ารับราชการ แต่ว่าเขาไม่อาจขัดขืนพ่อแม่สองคนที่ใช้เวลาทั้งชีวิตก็ยังไม่ได้ย้ายเข้ามาอยู่ในเป่ยเฉิงได้
ดังนั้น เมื่อปลายปีที่แล้วเขาจึงเข้าสอบราชการระดับชาติไปอย่างไม่ใส่ใจนัก
ใครจะคิดว่า เขาจะโดดเด่นขึ้นมาจากหมู่ผู้สอบหลายพันคน และสอบผ่านด้วยผลสอบข้อเขียนและสัมภาษณ์อันดับหนึ่งทั้งคู่
ถึงตอนนี้ เขาก็ได้เติมเต็มความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ของพ่อแม่ที่ทำงานมาทั้งชีวิตแต่ก็ยังเข้ากรุงไม่เสียทีได้สำเร็จ
“นี่คือสวรรค์ป้อนข้าวใส่ปากนายชัดๆ”
เช้าวันรุ่งขึ้น โจวเจ๋อไปส่งชูหว่านที่ทำงาน หล่อนพูดกับเขาในรถ
โจวเจ๋อหัวเราะ “น่าจะบอกว่า เพราะมีดวงนำโชคอย่างเธออยู่ข้างๆ ต่างหาก ฉันถึงได้ฟลุ๊คขนาดนี้”
“…” ชูหว่านทำเสียง“จึ๊” พูดอะไรไม่ออก
“หว่านหว่าน”
“หืม?”
โจวเจ๋อเรียกหล่อนเช่นนั้นแล้ว ก็เงียบหายไปนาน
จนกระทั่งรถจอดตรงหน้าสถานีโทรทัศน์ เขาถึงได้เอ่ยปากถามว่า “เธอเคยชอบใครบ้างหรือเปล่า หรือ… เคยรักใครไหม”
มือที่กำลังจะเปิดประตูรถชะงักไป หันไปมองเขา “ถามแบบนี้ทำไมกะทันหัน”
ชายหนุ่มส่ายหน้ายิ้มบาง แล้วสรุปว่า “แสดงว่าเคยรัก”
หล่อนไม่ได้ปฏิเสธ
“ฉันเดาว่าคนที่เธอเคยรักนี่ก็คือ…”
“อย่าพูดออกมาเลย โจวเจ๋อ” น้ำเสียงของชูหว่านเย็นลงเล็กน้อย “ให้มันผ่านไปเถอะ ฉันไม่อยากพูดถึงอีก”
“ได้ ไม่พูดถึง”
โจวเจ๋อจ้องมองหล่อนเงียบๆ ครู่หนึ่ง แล้วเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเท่ๆ อีกครั้ง “เรื่องของหลานหลาน เธออย่าบุ่มบ่ามไปเสี่ยงคนเดียว ถ้ามีอะไรขึ้นมา ติดต่อฉันทางโทรศัพท์ทันที ฉันกับเธอก็นับว่าเป็นเพื่อนกันเหมือนกัน”
“ได้”
ชูหว่านเพิ่งจะคุยกับเพื่อนสนิทในรถไปไม่นาน ก็ไม่คิดว่าการประชุมแรกที่เข้าออฟฟิศจะเป็นการหารือเรื่องสงครามข่าวระหว่างดาราสาวโหวเนี่ยนกับหลานหลานเลย
แถมทางสถานียังเพิ่มรายการชั่วคราวเพื่อรับมือกับเรื่องนี้ ผู้รับผิดชอบคือหัวหน้ากลุ่มใหญ่ของแผนกที่ชูหว่านสังกัด เหวินชิง
หล่อนเคยเป็นพิธีกรสาวมือทองของสถานี พร้อมๆ กับสวมหลายบทบาททั้งนักข่าว นักข่าวภาคสนาม ไม่ว่าจะทรงเสน่ห์หรือใบหน้า ต่างก็นับเป็นบุคคลอันดับต้นๆ ของสถานี
ไม่ทราบสาเหตุใด กลับถูกส่งลงมาอยู่แผนกที่ทำข่าวซุบซิบเล็กๆ น้อยๆ นี้