ญาติคนไข้ที่มาเซ็นเอกสารผลัดเปลี่ยนกันเข้าออก
ชายหนุ่มยืนนิ่งจ้องมองเธออยู่นาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มว่า "เรื่องเสร็จแล้วก็จะไปแล้วหรือ ชูหว่าน ทำธุระกับคนอื่นแล้วผละไปแบบนี้ไม่ดีนะ"
ชูหว่านค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ ความเย็นเยือกในแววตาลดลงเล็กน้อย "ท่านคิดว่าเช่นไร ฉันต้องทำอย่างไร เชิญชี้แนะ"
เมิ่งหวยจินปลดล็อกประตูอย่างไม่ยี่หระ แล้วเปิดประตูออก พลางผายมือเชิญให้เธอออกไป "คิดเอาเอง"
คิดเอาเองงั้นหรือ
ก็ท่าทางตอนเขาล็อกประตูเมื่อกี๊ หมายความว่าอะไร
เธอแทบนึกว่าเขาจะยิงเธอเสียอีก
ออกจากห้องทำงานของโจวเจิ้งหลิน เข้าลิฟต์แล้วก็ออกลิฟต์ มาถึงลานจอดรถ ชูหว่านถึงจะคิดแผนออกอย่างเสียมิได้ "ถ้าคุณเต็มใจให้เกียรติ ฉันเลี้ยงข้าวสักมื้อเป็นอย่างไร"
"ได้" เมิ่งหวยจินตอบรับอย่างง่ายดาย พร้อมกับเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร "เมื่อไหร่"
"...คุณว่างเมื่อไหร่"
"เมื่อไหร่ก็ได้"
"...งั้นรอให้เรื่องนี้จบก่อน ฉันจะเลี้ยงคุณ"
"ดี" ชายหนุ่มยืนอยู่ข้างประตูผู้โดยสาร บอกใบ้ให้เธอขึ้นรถ "ไปไหน จะไปส่ง"
ชูหว่านยิ้มปฏิเสธ "ฉันนั่งแท็กซี่กลับเอง"
เมิ่งหวยจินไม่ปริปากอีก ยังคงยืนที่เดิม ยืนกรานอย่างเงียบงัน