"แผลเป็นบนริมฝีปากของเธอแตกแล้วแตกอีก คราวนี้หนักกว่าเดิมด้วย! แล้วยังเป็นวงกว้างกว่าวันนั้นอีก!"
หลังจากเมิ่งหวยจินจากไป ชูหว่านก็ไปที่ห้องของกวนอวี่หลิน เด็กสาวทั้งสองนอนบนเตียงกระซิบกระซาบคุยกัน
ถึงแม้ว่ารอยนั้นจะเป็นฝีมือของฟันเมิ่งหวยจินทั้งคู่ แต่วันนั้นเกิดจากการกระแทก ส่วนครั้งนี้ เป็นการถูกเขางับเข้าไปจริงๆ
นึกถึงท่าทางตอนเขาจากไป ไม่เห็นความโกรธเหมือนทุกครั้ง หรือพูดจาขู่เข็ญอะไรทั้งนั้น ดูรวมๆ แล้วเหมือนเขาอารมณ์ดีทีเดียว ยังกำชับให้เธอพักผ่อนเยอะๆ อย่าถูกน้ำเย็นนู่นนี่นั่น
"จริงเหรอ?" ชูหว่านเอามือแตะริมฝีปากเบาๆ ถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แก่ใจ
"จริงสิ จริงยิ่งกว่าทองแท้อีก เธอเป็นประจำเดือนเลยยิ่งทำให้ตัวร้อนกว่าเดิมหรือไง?" กวนอวี่หลินถามอย่างงุนงง "เมื่อกี้เธอขังตัวเองอยู่ในห้องทำอะไรน่ะ? บอกแล้วไงว่าจะอธิบายให้ฟัง?"
"..." ก็กำลังจูบกับคนคนนั้นอยู่ แต่เธอไม่ได้พูดอย่างนั้น "ขอโทษนะ ช่วงมีประจำเดือนน่ะ อารมณ์มันแปรปรวนนิดหน่อย เธอช่วยใจเย็นๆ ทนหน่อยนะ"
กวนอวี่หลินครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ: "เธอดูมีเรื่องในใจนะ"
"ก็นิดหน่อย" ชูหว่านนิ่งงันไป จ้องมองเหม่อลอย พูดว่า "อวี่หลิน ฉันถามอะไรเธอหน่อย ถ้า เกิดว่าเธอชอบผู้ชายคนหนึ่ง ครั้งแรกที่เธอบังคับจูบเขา เขาขัดขืน แล้วก็โกรธมาก ครั้งที่สองที่เธอบังคับจูบเขาอีก เขาไม่ขัดขืนแล้ว แต่ก็ไม่ตอบสนอง แล้วก็ไม่เหมือนครั้งแรกที่โกรธ ตอนจะไปยังเตือนให้เธอดูแลร่างกายตัวเองอะไรทำนองนั้น"
"เธอว่าเขาหมายความว่าไงกันแน่? คือชอบหรือไม่ชอบ? หรือว่า... ต่อจากนี้ไปก็เข้าสู่ขั้นตอนคบหากันโดยไม่ต้องพูดอะไรแล้ว?"
กวนอวี่หลินกะพริบตาปริบๆ สกัดข้อมูลสำคัญได้อย่างรวดเร็ว: "ให้ตาย เธอมีความรักจริงๆ เหรอ?"