เสียงทุ้มต่ำเย็นยะเยือกดังขึ้น ชูหว่านเพียงชะงักเท้าหนึ่งก้าว แต่มิได้หยุดยืนตามคำพูดของเขา นางเดินตรงกลับห้องนอนของตนเอง
เจ้าบอกให้หยุดก็หยุด เช่นนั้นก็ไร้ซึ่งเกียรติศักดิ์ศรีมิใช่หรือ? อีกทั้ง ข้ายังโกรธอยู่ ตั้งใจไม่ฟัง มีความสามารถก็มาหาข้าถึงห้องสิ
ชูหว่านตัดสินใจเงียบๆ ว่า นับจากนี้ไปนางจะเป็นเช่นนี้ เผชิญหน้ากับการกดขี่อันแข็งกร้าวของเมิ่งหวยจินโดยตรง
แน่นอน เรื่องที่มาหานางถึงในห้องนั้น เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
ชูหว่านลืมตาโพลง จนกระทั่งเสียงฝีเท้าของบุรุษดังขึ้นนอกประตู
ทว่า... ผู้นั้นไม่มีความลังเลใดๆ เข้าห้องของตนเองไป
ได้เลย คนที่ตกหลุมรักก่อนก็สมควรแล้ว
ชูหว่านยิ้มขมขื่น ทนอยู่เนิ่นนานจึงข่มตาหลับลงได้ยากลำบาก แต่แล้วก็ต้องตื่นขึ้นเพราะความเจ็บหน่วงๆ ในท้องน้อย
เมื่อวานที่สนามม้านางวิ่งเล่นสนุกสนานเกินไป วันนี้ผลกรรมก็มาถึง ปวดประจำเดือนจนเหงื่อไหลท่วมศีรษะ เจ็บปวดราวกับจะตาย
.
วันนี้เมิ่งหวยจินไม่มีธุระ ให้นายสวนไปตัดต้นไม้ด้านหลังที่สูงเกินขอบหน้าต่าง นั่นทำให้ฮูหยินเมิ่งปวดใจหนักหนา
"ต้นไม้ไม่กี่ต้นนั้นเป็นพันธุ์หายาก แม่ของเจ้าทะนุถนอมมาหลายปี ท่านผู้นำสกุลเมิ่งช่างเก่งกาจยิ่งนัก บอกตัดก็ตัดเลย" บนโต๊ะอาหาร ฮูหยินเมิ่งพร่ำบ่น
เมิ่งหวยจินกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "ฤดูร้อนมีฟ้าผ่าบ่อยครั้ง ไม่ปลอดภัย"
"ห้องนั้นก็ไม่ได้มีคนอยู่เป็นประจำ..." ฮูหยินเมิ่งนึกขึ้นได้ว่าระยะนี้เด็กคนนั้นอยู่ที่นั่น หัวเราะในลำคอแค่นหนึ่ง "เรื่องความรับผิดชอบนี่ ลูกชายข้าช่างหาที่ติไม่ได้จริงๆ ต่อหลานสาวนอกไส้ของเจ้ายังดีเพียงนี้ ก็ไม่รู้ว่าภายภาคหน้าเจ้าจะดีต่อบุตรของเจ้ากับเสี่ยวเจี๋ยได้ถึงเพียงนี้หรือไม่"
เมิ่งหวยจินเงียบๆ รับประทานอาหาร ไม่เอ่ยตอบ
"เจ้าอย่าได้รำคาญที่แม่บ่นเลย แม่มีเจ้ากับพี่ชายเจ้าสองคน พี่ชายเจ้าก็บอกว่าไม่ยอมแต่งงานตลอดชีวิต อย่างไรแม่ก็เกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จแล้ว ตอนนี้แม่เหลือเพียงเจ้า หากเจ้าสามารถประสบความสำเร็จในอาชีพการงาน ครอบครัวสมบูรณ์พูนสุข แม่ตายก็ตาหลับแล้ว อย่าได้เป็นเช่นท่านพี่ใหญ่เจ้าและเมิ่งเสียนเลย ทำเรื่องเช่นนั้น..."