เมิ่งหวยจินเหลือบมองคนในห้องน้ำ
เธออาจยังไม่รู้ตัวว่ากระจกบานนั้นใสทั้งแผ่น ตอนนี้กำลังจ้องมองตัวเองในกระจก
ราวกับไม่อยากเชื่อว่ามีรอยพวกนั้นอยู่ ดวงตาของหญิงสาวไม่กระพริบ คงนึกถึงภาพบางอย่างขึ้นมาได้ ใบหน้าแดงซ่านดั่งผลทับทิมในชั่วพริบตา ลามไปถึงใบหู
เมิ่งหวยจินหายใจติดขัด ถามเสียงทุ้มว่า "แล้วยังไงต่อ"
ลูกน้องตอบว่า "แล้วพระชายาตรัสว่าไม่ว่าเป็นใคร ถ้าสืบพบก็ไม่ต้องกราบทูล ให้ใช้วิธีเดียวกับที่เคยทำกับคุณหนูเมิ่งเสียน"
เมิ่งหวยจินขยี้บุหรี่ในมือจนยับ "รู้แล้ว"
วางสายแล้ว ชายหนุ่มมองฟ้าข้างนอกที่แปรปรวนไม่หยุด ในดวงตาฉายแววโหดร้าย
หลายปีผ่านไป ท่านแม่ผู้เป็นใหญ่ของเขาก็ยังชอบบงการชีวิตลูกชายแบบนี้ ยังคงละโมบไม่รู้จักพอ อยากได้ทุกอย่าง
.
แต่งตัวเสร็จออกจากห้องน้ำ ชูหว่านมองไปที่ริมหน้าต่าง พูดอย่างใจถึงว่า "ไปเถอะ ฉันพาคุณเที่ยวหนานเฉิง"
มองท่าทางจริงจังของเธอ เมิ่งหวยจินยิ้มบางๆ "จะเล่นอะไร"
"จะเล่นอะไรก็ต้องเป่าผมก่อน" เธอยื่นไดร์เป่าผมให้ พลางยิ้มจนมุมปากยกขึ้น "คุณชายเมิ่ง รบกวนด้วยนะคะ"
เธอจงใจไม่เป่าผมยาวของตัวเอง ก็เพื่อจะได้สิทธิ์นี้
เมิ่งหวยจินปรายตามองเธอ รับไดร์มาเสียบปลั๊ก แล้วดึงเธอเข้ามาไม่ค่อยนุ่มนวลนัก เปิดสวิตช์ลมร้อน
หญิงสาวไม่ขยับเขยื้อน รับรู้ถึงนิ้วเรียวทั้งห้าที่สอดเข้าไปในผมเปียกชื้น ไล้ผ่านหนังศีรษะเบาๆ ลมร้อนพัดผ่าน อบอุ่น ร้อนผ่าว
บริการที่เธอไม่ได้สัมผัสเต็มที่ตอนเมาครั้งนั้น ในที่สุดครั้งนี้ก็ได้สัมผัสจริงๆ