"ชูหว่าน ฉันนึกว่าเธอจะเข้าใจเหตุผลข้อหนึ่ง"
พูดประโยคนี้ เมิ่งหวยจินก็กลับมานั่งที่โต๊ะทำงานแล้ว
เหมือนรู้ว่าเขาจะพูดอะไร หญิงสาวหันหลังให้เขา "ไม่เข้าใจ"
แต่เขาก็พูดออกมา "เอาปืนจ่อบังคับให้ฉันยอมรับ เธอจะเชื่อไหม"
ไม่เชื่อ ชูหว่านตอบในใจ แถมไม่จำเป็นด้วย
ก่อนจะหลับ เธอถามคนข้างหลังอย่างสงบ "คืนนี้นายนอนไหน โซฟาเหรอ"
ไม่ได้ยินเสียงตอบ ชูหว่านเลยถามเองตอบเอง "ไม่ได้ ในเมื่อตกลงกับฉันแล้ว ก็ทำตัวเป็นแฟนให้ดีๆ สามวัน"
"เหลืออีกสองวัน ต่อให้นายไม่เต็มใจแค่ไหน ก็ได้โปรดทนหน่อย อย่าทำให้เรา...เหมือนคู่นอนที่เอาแต่เสร็จกิจโดยไร้ความรักใคร่"
ไม่ได้ยินคำตอบที่แน่ชัดมาตลอด ชูหว่านนึกว่าเขาจะไปนอนโซฟาจริงๆ หรือไม่ก็เปิดห้องเพิ่มอีกห้อง
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เคลิ้มๆ อยู่ เธอรู้สึกได้ว่าเตียงยุบลง
คือคนคนนั้น เขาเปิดผ้าห่มแล้วเอนตัวลงนอน
คนขึ้นเตียงมาแล้ว แต่อยู่ห่างจากเธอ ระยะไม่กว้างนัก ทว่ากลับเหมือนมีทะเลกั้นกลาง ไม่ว่าจะเดินยังไงก็ไปไม่ถึง
จ้องผ้าม่านเหม่อไปครู่หนึ่ง ชูหว่านก็พลิกตัวไปตามธรรมชาติ แขนขาพาดบนตัวเขา มือโอบรอบเอวชายหนุ่ม
ผ่านไปสิบกว่าวินาที เห็นเขาไม่ขัดขืน จึงได้คืบคลานเข้าไปกอดแน่นขึ้นอีกนิด เอ่ยบทในใจ "พรุ่งนี้เราไปเที่ยวไหนกันดี"
เนิ่นนานทีเดียว เหนือศีรษะถึงดังเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่ม "เธอยังมีแรงอีกเหรอ"