มีชั่วขณะหนึ่ง ชูหว่านไม่อาจบรรยายความรู้สึกในใจออกมาได้
รู้สึกเหมือนในลำคอพลันเอ่อล้นด้วยความขื่นขมรุนแรง จนเธอแทบคลื่นไส้
ครึ่งชั่วโมงก่อน หัวใจที่แทบจะหลุดออกมาจากอกตรงระเบียงทางเดินชั้นสอง ไม่กี่นาทีก่อน หัวใจที่เต้นระรัวราวกับกวางน้อยวิ่งชนตรงหน้าโต๊ะอาหาร ตอนนี้หล่นกลับลงไปในอกของเธอ หนักหน่วงและอึดอัดจนหายใจลำบาก
พวกเขาพัฒนาความสัมพันธ์จนถึงขั้นพูดคุยเรื่องแต่งงานกันตั้งแต่เมื่อไหร่?
จู่ ๆ ก็พูดถึงหัวข้อการหมั้นหมายขึ้นมาได้อย่างไร?
ในชั่วพริบตานั้น ชูหว่านถึงได้ตระหนักถึงปัญหาที่ร้ายแรงอย่างหนึ่ง——เธอไม่รู้สึกว่านี่คือเรื่องน่ายินดี
เธอจะไม่อวยพรพวกเขา
และก็ไม่อยากอวยพรพวกเขา
หลังอาหาร กลุ่มเด็กรุ่นน้องจุดพลุดอกไม้ไฟเล่นกันในลานบ้าน ชูหว่านพิงเชือกชิงช้า มองท้องฟ้าอย่างเลื่อนลอย
ปีใหม่บรรยากาศใหม่ เสียงโห่ร้องยินดีครึกครื้น พลุดอกไม้ไฟสว่างวาบแล้วดับไป งดงามตระการตา แต่เธอกลับไม่รู้สึกถึงความสุขแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตคู่สวยหม่นแสงลง ดุจวันสิ้นโลก
"ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะ?" เมิ่งชวนผลักชิงช้าให้เธอเบา ๆ โยนซองแดงซองใหญ่ให้พลางกระซิบว่า "คนอื่นฉันไม่ได้ให้เยอะขนาดนี้ มีแต่ของเธอนี่แหละเยอะสุด อย่าเอาไปบอกใครล่ะ"
ชูหว่านเบะปาก อยากจะร้องไห้
"เป็นอะไรไปคุณหนูใหญ่ ซึ้งใจเกินไปหรือเปล่า? โอ๊ย อย่าร้องนะ แค่เงินแต๊ะเอียนิดหน่อยเอง"
ชูหว่านส่ายหน้า ฝืนยิ้มออกมาอย่างยากเย็น ก่อนถามอย่างเหม่อลอยว่า "คุณน้าเมิ่งชวน เขากับคุณหนูเจี่ยงสนิทกันดีมากหรือคะ?"
ไม่คิดว่าเธอจะถามเช่นนี้ เมิ่งชวนครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "ให้ฉันบอกเธออย่างนี้แล้วกัน พวกเขาไม่เคยเป็นแฟนกันเลยสักครั้ง แต่สุดท้ายก็จะต้องถูกผูกมัดอยู่ด้วยกันอยู่ดี"
ลมหายใจของเด็กสาวสะดุด ราวกับในใจมีพายุคลั่งโหมกระหน่ำ ซัดกระแทกจนหน้าอกร้าวราน แต่เธอก็ยังคงพยายามทำตัวเหมือนคนปกติ "หมายความว่ายังไงคะ?"
"เหมาะสมกันทั้งฐานะและวงศ์ตระกูล เป็นการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง แม้อายุเธอจะยังน้อย แต่ก็เกิดในครอบครัวแบบนี้ น่าจะเข้าใจดีหรอกว่าตำแหน่งที่พี่จินอยู่ และสิ่งที่เขาจำเป็นต้องทำ"