ลมแห่งทะเลเมฆคำรามก้องอยู่เบื้องหลัง กระชากชายเสื้อของร็อค ร่างของเขากลายเป็นเงาดำที่พุ่งทะยานไปอย่างรวดเร็ว
ฝีเท้าของเขากระทบลงบนหญ้าเมฆและพื้นดินสีขาวเป็นจังหวะถี่ ทุกย่างก้าวเบาราวกับไร้น้ำหนักแต่ทรงพลัง ดั่งสายลมนำทาง โชคชะตาไล่ตาม
เงามืดในพงไพรค่อยๆ ทวีความเข้มขึ้น กิ่งก้านของหมู่ไม้เมฆซ้อนทับกันหนาแน่นบดบังท้องฟ้า มีเพียงแสงดาวที่สาดส่องลอดผ่านช่องว่าง ส่องประกายวูบวาบขณะที่ร็อคเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ลมหายใจของเขาเริ่มกระชั้นขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดแม้แต่น้อย
คำพูดของไคยังคงวนเวียนในหู——
"บางครั้งก็มีผลไม้รูปทรงประหลาดร่วงหล่นลงมา..."
"บางครั้งก็มีศพลอยขึ้นมาจากโลกเบื้องล่าง"
"เมื่อเร็วๆ นี้ ผู้ใหญ่บ้านได้ยินเสียงฟ้าคำรามแปลกๆ หลายครั้ง"
เสียงฟ้าคำรามประหลาด
ผลไม้รูปทรงพิสดาร
วัตถุลึกลับที่ลอยขึ้นมา
เบาะแสเหล่านี้กำลังปะติดปะต่อกันอย่างรวดเร็วในสมองของร็อค หัวใจในอกเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ดังขึ้นเรื่อยๆ
มิใช่ความหวาดกลัว หากแต่เป็นความคาดหวังอันน่าตื่นตะลึง
ฝีเท้าของร็อคเร่งขึ้นฉับพลัน หญ้าเมฆเบื้องหลังเขาล้มระเนระนาดเป็นวงกว้าง ราวกับคลื่นรวงข้าวที่ถูกพายุพัด
ในที่สุด เขาก็มาถึงทางแยกที่ได้ยิน "เสียงฟ้าคำราม" นั้น
ร็อคหยุดฝีเท้า สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง
ฮาคิเคนบุงโชกุแผ่ขยายออกไปในพริบตา ราวกับกระแสน้ำที่ไหลทะลักจากใต้เท้าของเขาออกไปรอบทิศ แผ่ซ่านวาดภาพต้นไม้ ภูมิประเทศ เสียงลม หรือแม้แต่สิ่งมีชีวิตที่แฝงเร้นอยู่ในห้วงสมอง
เบื้องหน้า... เหมือนมีบางสิ่งอยู่
และ "เสียงรบกวน" นั้นก็รุนแรงกว่าครั้งก่อน ราวกับจะฉีกอากาศให้แตกแยกได้ทุกเมื่อ
ร็อคเบิกตาขึ้น ดวงตาคมกริบดุจใบมีด
เขากำมีดสั้นแน่น เดินตามการรับรู้นำทางเข้าไปในส่วนลึกสุดของป่าทึบที่มืดครึ้มอย่างระมัดระวัง
ผลักกิ่งไม้ที่ไหวกระพือด้วยแรงลมออก ภาพเบื้องหน้าก็เปิดกว้างขึ้นทันใด
ชั่วเสี้ยววินาทีต่อมา รูม่านตาของเขาหดตัวลงอย่างฉับพลัน
เบื้องหน้า มีหินสีแดงก้อนหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่กลางป่า บนยอดหินนั้น มีผลไม้สีเหลืองอร่ามลูกหนึ่งวางอยู่อย่างเงียบเชียบ
มันตั้งอยู่ตรงนั้นอย่างสงบนิ่ง แต่มันกลับดึงดูดสายตาดุจครองครองทุกสิ่งในฟ้าดิน
ผลไม้นั้นมีทรงคล้ายลูกแพร์ พื้นผิวเต็มไปด้วยลายเส้นอัสนีที่คดเคี้ยวพันเกี่ยว
ปุ่มแหลมที่แลดูคล้ายสายฟ้าแลบยื่นออกมาจากเปลือก ราวกับพร้อมจะฟันผ่านอากาศให้แยกออก
สายโลเกีย·ผลสายฟ้าคำราม
แม้จะอยู่ห่างออกไปกว่าสิบเมตร ร็อคก็ยังสัมผัสได้ถึงกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่แผ่ออกมาจากภายใน เต้นระรัวราวกับหัวใจ
หัวใจของร็อคก็ "ตึก" อย่างแรงในพริบตาเดียวกัน เขาตะลึงงันไปชั่วขณะ
เพียงมองแวบเดียว เขาก็จำมันได้ทันที นี่คือร่างอวตารแห่งสายฟ้า
——สายโลเกีย·ผลสายฟ้าคำราม
ในฐานะนักอ่านตัวยงแห่งวันพีซจากชาติก่อน เขาไม่มีทางจำผิดเด็ดขาด
นี่คือหนึ่งในพลังที่น่าสะพรึงกลัวและหยิ่งผยองที่สุดในบรรดาสายโลเกีย
"ร่างอวตารแห่งอัสนี" ที่แท้จริง
เมื่อครอบครองแล้ว ก็จะมีพลังที่สามารถทำลายเกาะหนึ่งเกาะได้อย่างง่ายดาย
ลมหายใจของเขาหยุดชะงักไปหนึ่งจังหวะโดยไม่รู้ตัว ทุกสิ่งเบื้องหน้าราวกับภาพลวงตา ทว่าก็มีตัวตนจริงอย่างไม่อาจปฏิเสธ
แต่ร็อคก็หาได้มัวเมาในความยินดีจนขาดสติ สัญชาตญาณของเขา——
ไม่สิ ฮาคิเคนบุงโชกุกำลังส่งเสียงกรีดร้องเตือนอย่างบ้าคลั่ง!
อันตราย... อยู่แค่ใต้ฝ่าเท้า!
ร็อคตอบสนองรวดเร็วยิ่ง กระโจนถอยหลังอย่างรุนแรง!
"ตูม——!!!"
พื้นดินเมฆราวกับถูกมหาแรงฉีกออกจากภายใน ระเบิดเป็นรอยแยกขนาดมหึมา เศษหินเมฆและดินขาวปลิวว่อนขึ้นไปกลางอากาศด้วยคลื่นอัดของอากาศ กระจายฟุ้งไปทั่วทิศ
ใบไม้โดยรอบถูกแรงปะทะพัดหมุนคว้าง ราวกับถูกพายุบ้าคลั่งกระชากจนสะบัดพลิ้ว
ในวินาทีต่อมา ร่างอันมหึมาร่างหนึ่งก็แผดเสียงคำรามทะยานออกมาจากรอยแยก!
เงาทะมึนบดบังแสงอาทิตย์จนมืดฟ้ามัวดิน มวลเมฆหนาทึบถูกเรือนร่างของมันปั่นป่วนจนกลิ้งเกลือกไม่หยุด
"ซีด——!!"
แลเห็นกุ้งยักษ์ตัวหนึ่งซึ่งทั่วทั้งตัวเป็นสีแดงเข้มดุจห้อหุ้มด้วยเกราะโลหะทะลวงทะยานออกมาจากพื้น ทุกการเคลื่อนไหวล้วนมาพร้อมกับพลังที่สั่นสะเทือนชั้นเมฆ
ก้ามมหึมาคู่นั้นประกบกระทบกันในอากาศดัง "กึกกัก กึกกัก" คมกริบราวคมมีดเสียดสีกัน เสียดแทงโสตประสาท
ดวงตาประกอบสีเขียวคล้ำคู่นั้นจ้องเขม็งมาที่ร็อค เปี่ยมไปด้วยความดุร้ายของนักล่าโดยกำเนิด
ร็อคเข้าใจตัวตนของมันในทันที
——กุ้งด่วนทะเลขาว!
มันอาศัยอยู่ในทะเลขาว บนชั้นที่สูงกว่า เป็นอสูรร้ายที่น่าสะพรึงกลัวซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความเร็ว การพุ่งชน และเปลือกนอกอันแข็งแกร่ง
พวกมันสามารถเหินฉิวไปบนผิวทะเลเมฆด้วยความเร็วสูงเกินจินตนาการ การพุ่งชนเพียงครั้งเดียวอาจทำลายล้างครึ่งหมู่บ้านก็ไม่เกินจริง
แต่ก่อนก็เคยมีกุ้งด่วนที่ตกลงมาจากด้านบนของทะเลขาวมาก่อกวน และการจะล่าพวกมันได้ โดยปกติแล้วจำเป็นต้องใช้เหล่านักรบชั้นยอดของหมู่บ้านปิลูกาทั้งหมดร่วมกันล้อมสังหาร
แต่ตอนนี้——
มันปรากฏตัวเพียงลำพัง
และ... กำลังจ้องมองเขาอยู่
ร้ายกว่านั้นคือ——
ขณะที่พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ผลสายฟ้าคำรามอันเจิดจ้านั่นก็กลิ้งตกลงมาจากก้อนหิน และบังเอิญไปติดคาอยู่ในร่องระหว่างเกราะอกกับเปลือกของกุ้งด่วนพอดิบพอดี!
ผลไม้สีเหลืองถูกเปลือกสีแดงเข้มหนีบเอาไว้ ครึ่งหนึ่งโผล่ออกมา สั่นไหวน้อยๆ ตามเสียงคำรามของอสูร แต่ไม่มีทีท่าว่าจะร่วงหล่นเลยแม้แต่น้อย
ราวกับถูกธรรมชาติ "ปกป้อง" ไว้ด้วยความมุ่งร้าย
ร็อคจ้องมองผลไม้นั้น สิ่งล้ำค่าที่สามารถเปลี่ยนชะตาของเขาได้ ถูกอสูรหนีบอยู่ในช่องเกราะ
แววตาของเขาพลันเยือกเย็นขึ้นในฉับพลัน
"...แบบนี้ก็ไม่ได้นะ"
เขาค่อยๆ ยกมีดสั้นขวางลำตัว ลมหายใจสงบนิ่งและสม่ำเสมอขึ้นในพริบตา ร่างกายฟื้นคืนความสงบเยือกเย็นของนักรบอีกครั้ง ราวกับเสือดำที่พร้อมจะกระโจน
เผชิญหน้ากับอสูรระดับนี้เพียงลำพัง โดยปกติเขาควรจะหันหลังวิ่งหนีไป
นี่เป็นความรู้พื้นฐาน ยิ่งกว่านั้นคือประสบการณ์เอาตัวรอดของชาวเกาะลอยฟ้าทั้งหมด
แต่ผลสายฟ้าคำรามอยู่ตรงหน้าเขา
ขอเพียงก้าวไปอีกก้าวหนึ่ง ระยะห่างระหว่างเขากับ "เทพเจ้า" ก็จะเหลือเพียงทางเลือกเดียว
ร็อคสูดลมหายใจเข้าลึก ลดจุดศูนย์กลางร่างกายลงต่ำ
"ข้าจะไม่ปล่อยโอกาสนี้ไปหรอก"
วินาทีต่อมา หญ้าเมฆใต้เท้าของเขาก็ระเบิดดัง "ฟิ้ว" ร่างเงาดำพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างดุดัน!
เร็วถึงขนาดที่แม้อากาศยังถูกฟันจนเกิดเสียงหวีดแหลม
กุ้งด่วนส่งเสียงร้องเสียดโสตประสาท ก้ามใหญ่หนีบเข้าหากันอย่างแรง!
"ก๊าบ——!!!"
อากาศถูกตัดเฉือนราวกับถูกคมดาบฟัน เกิดรอยแยกให้เห็นได้สองรอย เจตนาสังหารโหมกระหน่ำดุจคลื่นทะเล
ร่างของร็อคเคลื่อนหลบหลีกด้วยความเร็วสูง ไม่มีทีท่าจะถอยหนีแม้แต่น้อย!
หนึ่งคนหนึ่งอสูร ในป่าดงดิบของเกาะลอยฟ้าแห่งนี้ ปะทะกันดุจอัสนีบาต!
......
ภาพค่อยๆ ลอยขึ้นเหนือยอดไม้เมฆที่ไหวเอน ห่างไกลออกจากศูนย์กลางการต่อสู้อันดุเดือด
จากส่วนลึกของป่าดงดิบ เสียงกระแทกอย่างบ้าคลั่งและดุร้ายของกุ้งด่วนดังแว่วมา——
เสียงกรอบแกรบของต้นไม้ที่ถูกหักโค่น เสียงกัมปนาทดังก้องราวฟ้าคำรามของดินเมฆที่ถูกซัดกระเด็น ผสมปนเปกันเป็นความวุ่นวายอลหม่าน
เสียงนั้นดำเนินต่อไปหลายนาที ทันใดนั้น——
"ตูม——!!!"
อัสนีขนาดมหึมาลำแสงเจิดจ้ายิ่งนัก เพียงพอที่จะส่องสว่างไปทั่วทั้งทะเลเมฆ พุ่งลงมาจากฟากฟ้า ระเบิดทั่วทั้งผืนป่าจนแสงสายฟ้ากระจายไปทั่ว
ภายใต้สายฟ้าคำราม เสียงทั้งมวลพลันสงบเงียบในพริบตา
ควันตลบจางหายไป ส่วนลึกของป่าดงดิบปรากฏร่างเงาร่างหนึ่งซึ่งกำลังเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า
ร็อคก้าวเท้าออกมาจากควันดำทีละก้าวอย่างช้าๆ สายฟ้าเล็กๆ ที่หลงเหลืออยู่ใต้ฝ่าเท้าปะทุแยกจากกันอย่างแผ่วเบาบนหญ้าเมฆ
ทั่วทั้งร่างของเขาเต็มไปด้วยอาร์กไฟฟ้าละเอียด สายฟ้าสีน้ำเงินทองกระโดดโลดเต้นบนผิวหนัง ราวกับกำลังเฉลิมฉลองให้แก่เจ้าของคนใหม่
นัยน์ตาของเขาไม่ใช่เพียงสีเข้มอีกต่อไป หากแต่แฝงเร้นด้วยประกายอัสนีอย่างจางๆ
เบื้องหลัง ซากศพของกุ้งด่วนยักษ์ตัวหนึ่งนอนขวางอยู่ เปลือกนอกดำเกรียมแตกเป็นรอย ในรอยร้าวยังมีกระแสไฟฟ้าปะทุเปรี๊ยะๆ อยู่
ร็อคหยุดฝีเท้า ยกมือทั้งสองข้างขึ้น
สายฟ้าหลอมรวมกันกลางฝ่ามือ เดือดพล่าน หลั่งไหล ราวกับมีชีวิตวิ่งเข้าหาเส้นลมปราณ ทุกการเต้นของมันนำมาซึ่งพลังใหม่
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก สัมผัสถึงพลังอัสนีที่บ้าคลั่งและรุนแรงภายในร่าง
มุมปากค่อยๆ ยกขึ้นเป็นเส้นโค้งอันเปี่ยมด้วยความมั่นใจ
"ดูท่าแล้ว..."
ร็อคพึมพำเบาๆ ในน้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความแหลมคมอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
"ข้าก็ถือว่าได้ตั๋วผ่านเข้าร่วมโลกของผู้แข็งแกร่งแล้วสินะ..."
แสงสายฟ้าปะทุที่ปลายนิ้ว ส่องให้เห็นใบหน้าที่แน่วแน่และเปี่ยมด้วยความตื่นเต้นของเขา