กองโจรหวงเฝิงไจ้
ตั้งอยู่ไม่ไกลจากชานเมืองเติงโจว
เป็นค่ายโจรที่เพิ่งรวมตัวกันได้ไม่นาน
ช่วงนี้หิมะตกหนัก ผู้คนที่สัญจรผ่านสันเขาหวงเฝิงจึงลดน้อยลง โจรทั้งเจ็ดสิบสองคนต่างกินจุ วันเวลาผ่านไป เสื้อผ้ากับอาหารก็เริ่มขาดแคลน
โจรเหล่านี้หิวโหยจนตาลาย
ขอเพียงพบผู้คนก็เข้าปล้น หากขัดขืนก็ลงมือสังหาร
ค่ายโจรแห่งนี้มีผู้บริสุทธิ์ที่ตายใต้คมดาบไม่น้อยกว่าห้าสิบชีวิตแล้ว
เรื่องนี้ค่อย ๆ ลุกลาม จนเลื่องลือไปทั่วเติงโจว
สันเขาหวงเฝิงกลายเป็นด่านยมบาลไปเสียแล้ว
เมื่ออ๋องผู้พึ่งเขาหยางหลินทราบเรื่อง ก็ให้ความสำคัญอย่างยิ่ง สั่งให้หลัวฟางผู้เป็นบุตรบุญธรรมและไท่เป่าคนโต หลี่ว่านไท่เป่าคนที่สาม นำทหารหนึ่งพันนายเข้าปราบโจรบนเขาทันที
“พี่ใหญ่ กองโจรหวงเฝิงไจ้อยู่ใกล้เติงโจวเพียงนี้ ยังกล้าดักปล้นฆ่าคนกลางทาง ช่างกล้าลูบคมเสือจริง ๆ ครานี้พวกเราคงได้ฝึกมือกันแล้ว”
กลางกองทัพใหญ่
หลี่ว่านไท่เป่าคนที่สามถือทวนยาว สวมเกราะดำ ดูองอาจไม่น้อย เขากล่าวพลางหัวเราะ
หลัวฟางไท่เป่าคนโตครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวอย่างสุขุมว่า “น้องสาม กองโจรหวงเฝิงไจ้ไม่ควรประมาท”
“พี่ใหญ่จะกลัวอะไร? มีเราสองคน ทั้งยังมีทหารชั้นยอดหนึ่งพันนาย กวาดล้างกองโจรหวงเฝิงไจ้ก็ง่ายดายราวพลิกฝ่ามือมิใช่หรือ?” หลี่ว่านหัวเราะกล่าว
“มีคนส่งข่าวมาว่า หัวหน้าคนแรกของกองโจรหวงเฝิงไจ้ผู้นี้อาจเป็นชิวหลงขวานเหล็ก ซึ่งหลบหนีจากที่ว่าการไปได้ ฝีมือของเขาเจ้าย่อมรู้ดี ตอนจับกุมเขาครานั้น พวกเรายังต้องออกแรงกันไม่น้อย!”
หลัวฟางกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
หลี่ว่านไท่เป่าคนที่สามร้องอย่างตกใจว่า “ชิวหลง? เป็นเขาหรือ? ถึงกับหนีออกจากคุกได้เชียวหรือ?”
“ใช่แล้ว! เพราะฉะนั้นพวกเราต้องระมัดระวังทุกเรื่อง ไม่เพียงต้องระวังชิวหลง ยังต้องระวังโจรตาเดียวที่ใช้ดาบใหญ่ผู้นั้นด้วย เขาเป็นหัวหน้าคนที่สองของกองโจรหวงเฝิงไจ้ ฝีมือไม่เลวเช่นกัน!”
หลัวฟางพยักหน้าเอ่ย
สีหน้าของหลี่ว่านพลันเคร่งเครียดขึ้น เขาพยักหน้าพลางกล่าวว่า “พี่ใหญ่วางใจเถิด!”
ชิวหลงขวานเหล็กเป็นโจรชั่วชื่อกระฉ่อนทั่วเขตเติงโจว ไม่รู้ว่าเขาไปเรียนวิชาฝีมือมาจากที่ใด แต่ฝีมือร้ายกาจยิ่งนัก
เมื่อมีขวานเหล็กอยู่ในมือ เขายิ่งมีพละกำลังมหาศาล ถึงขั้นสังหารคนของที่ว่าการจนไม่มีผู้ใดกล้าตามจับ!
ภายหลังอ๋องผู้พึ่งเขาหยางหลินจึงบัญชาให้ไท่เป่าคนโตกับพวกพ้องร่วมมือกันจับกุมด้วยตนเอง กว่าจะจับตัวได้สำเร็จก็ไม่ง่าย
พวกเขายังสูญเสียกำลังคนไปไม่น้อย
ด้วยเหตุนี้ ชิวหลงขวานเหล็กจึงเป็นบุคคลอันตรายในสายตาของเหล่าไท่เป่าแห่งจวนอ๋องผู้พึ่งเขา
……
ภายในป่าทึบบนเขา
ชินยวนแบกดาบราชันวงแหวนใหญ่เก้าซี่ไว้บนบ่า วิ่งฝ่าพงไพรไปอย่างรวดเร็ว
หลังได้รับแรงวัวหนึ่งตัว เขาก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก ฝีเท้าราวกับสายลม รู้สึกราวกับร่างกายเบาหวิวกว่าเดิมไม่น้อย
ในที่สุดก็มาถึงสันเขาหวงเฝิง
“ในที่สุดก็มาถึงเสียที ด้วยวิชาดาบตระกูลหลิวขั้นสูงสุดกับแรงวัวหนึ่งตัวของฉัน จัดการพวกโจรกลุ่มนี้ก็น่าจะไม่มีปัญหาใช่ไหม?”
ชินยวนถือดาบไว้ในมือข้างหนึ่ง
เขาย่องเข้าไปถึงกลางหุบเขา แล้วก็เห็นค่ายโจรตั้งอยู่บนเนินเขา มีคนหลายคนยืนอยู่ตรงปากค่าย คอยเดินตรวจตราไปมา
“จะบุกเข้าไปตรง ๆ หรือว่า...?”
ชินยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเห็นว่าการย่องเข้าไปสู้เปิดเผยตรง ๆ ยังดีกว่า ผู้มีฝีมือย่อมกล้าแกร่ง เขายังมั่นใจในฝีมือของตนอยู่ไม่น้อย
คิดได้ดังนั้นชินยวนก็ลงมือทันที
เขาแบกดาบราชันวงแหวนใหญ่เก้าซี่ ลุกขึ้นเดินตรงไปยังค่ายโจร ท่วงท่าดูองอาจไม่น้อย
“หยุด!”
“กล้าบุกกองโจรหวงเฝิงไจ้ เจ้าหนุ่ม อยากตายหรือไร!”
“บอกมา เจ้าเป็นใคร?”
โจรสามคนที่เฝ้าปากค่ายรีบเดินเข้ามาขวางชินยวน สีหน้าดุดัน
“คนมาปราบโจร”
ชินยวนกล่าวเสียงเรียบ
เขายกดาบใหญ่ที่พาดบ่าไว้ขึ้นถือ แสงเย็นวาบสะท้อนจากสันดาบกลางแดด กลิ่นอายสังหารแผ่พุ่ง เผยให้เห็นความไม่ธรรมดา
“ฮ่า ๆ ๆ!”
“ขำจะตาย! เจ้าหนุ่มหน้าอ่อนอย่างเจ้ากล้าอ้างว่ามาปราบโจรหรือ? นกยังตัวเล็กกว่านิ้วเจ้าเสียอีกกระมัง!”
“ฮ่า ๆ ใช่แล้ว เฮยดำ หักแขนเจ้าเด็กนี่เสีย ให้มันรู้เสียบ้างว่ากองโจรหวงเฝิงไจ้ของพวกเราร้ายกาจเพียงใด!”
โจรทั้งสามที่เฝ้าประตูค่ายหัวเราะจนตัวงอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน
“หึ!”
ชินยวนแค่นเสียง ก่อนยกดาบราชันวงแหวนใหญ่เก้าซี่กวาดฟันออกไปในท่าเดียว
ชั่วพริบตา
คมดาบว่องไวเหลือเชื่อจนกลายเป็นเงาพร่า แสงเย็นวาบไปทั่ว ก่อนฟันโจรทั้งสามขาดกลางลำตัว
“ฉัวะ ๆ ๆ!”
โลหิตหลั่งริน ร่างทั้งสามขาดเป็นหกท่อน!
ดาบรวดเร็วและคมกริบยิ่งนัก!
ทั้งสามสิ้นใจล้มลงโดยไม่ทันรู้สึกเจ็บปวด
นี่เป็นครั้งแรกที่ชินยวนสังหารคนในยุคราชวงศ์สุยกับถัง เขากลับไม่รู้สึกผิดแปลกอันใด ตรงกันข้ามยังรู้สึกสะใจราวกับได้แก้แค้นแทนบิดา อารมณ์พลันเบิกบาน
เขาไม่หยุดอยู่นาน ก้าวข้ามศพทั้งสามแล้วเดินเข้าไปในค่ายโจร
……
ภายในกองโจรหวงเฝิงไจ้
ชายหัวโล้นร่างกำยำสวมเสื้อคลุมหนังเสือ กล้ามเนื้อพองแน่น นั่งอยู่บนตำแหน่งหัวหน้าค่ายอย่างดุดันราวกับเทพมารร้าย
คนผู้นี้ก็คือชิวหลงขวานเหล็ก!
“น้องรอง เกิดอะไรขึ้นกัน? ลงเขาไปดักปล้นไฉนถึงได้ประมาทเช่นนี้ ยังมีพี่น้องตายไปหลายคนอีกหรือ?”
ชิวหลงขวานเหล็กมองโจรตาเดียวตรงหน้าด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงเข้ม
แม้โจรตาเดียวถือดาบใหญ่จะเป็นหัวหน้าคนที่สองของกองโจรหวงเฝิงไจ้ แต่เขากลับหวาดกลัวชิวหลงขวานเหล็กจนตัวสั่น เอ่ยเสียงสั่นเครือว่า
“หัวหน้า ข้าน้อยโชคร้ายถึงแปดชั่วคน ถึงได้พบกับคู่ต่อสู้ที่รับมือยาก!”
“คู่ต่อสู้ที่รับมือยากหรือ? ยากเพียงใด?”
ชิวหลงขวานเหล็กกล่าวอย่างดูแคลน
“หัวหน้า ท่านอย่าเพิ่งไม่เชื่อ เจ้าหนุ่มคนนั้นดูไม่มีพิษมีภัย ทั้งยังผอมบาง มองอย่างไรก็ไม่เหมือนคนมีพละกำลัง”
“แต่เขากลับยกท่อนไม้หนักร้อยกว่าชั่งได้อย่างง่ายดาย แถมยังกวัดแกว่งได้รวดเร็วราวสายลม พละกำลังหนักหน่วง พี่น้องหลายคนล้วนถูกเจ้าหนุ่มนั่นใช้พลองกวาดสังหาร”
โจรตาเดียวถือดาบใหญ่กล่าวอย่างขมขื่น
“โอ้?”
ชิวหลงขวานเหล็กครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวทันทีว่า
“มีคนเช่นนี้ด้วยหรือ? น่าเสียดายที่ข้าไม่ได้อยู่ตรงนั้น มิฉะนั้นข้าจะทำให้มันตายไร้ที่ฝังแน่ กล้าสังหารพี่น้องของข้าหลายคน หึ!”
“หัวหน้ากล่าวได้ถูกต้องยิ่งนัก ด้วยวิธีใช้ขวานเหล็กของท่าน จัดการเจ้าหนุ่มนั่นย่อมง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ!”
โจรตาเดียวถือดาบใหญ่กล่าวพลางยิ้มประจบ
ในเวลานั้นเอง
“ตึงตัง!”
โจรคนหนึ่งจากกองโจรหวงเฝิงไจ้วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ เอ่ยว่า
“หัวหน้า หัวหน้ารอง แย่แล้ว มีคนบุกเข้ามาที่ประตูค่าย สังหารพี่น้องของเราไปสิบกว่าคนแล้ว!”
ชิวหลงขวานเหล็กกับโจรตาเดียวถือดาบใหญ่ต่างสะดุ้ง
“อะไรนะ?”
ปัง!
ชิวหลงขวานเหล็กเดือดดาลจนดวงตาแดงก่ำ เขาฟาดชามสุราในมือลงกับพื้น แล้วตวาดอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “ผู้ใดบังอาจถึงเพียงนี้ กล้ามาก่อเรื่องถึงถิ่นของข้า?”
“ไป เรียกพี่น้องทั้งหมดออกไปดูเสีย ไอ้บัดซบตาไม่มีแวว กินดีหมีหัวใจเสือมาหรือไร ถึงกล้ามาหาเรื่องชิวหลง!”
ชิวหลงขวานเหล็กเดือดดาลอย่างยิ่ง
เขาหยิบขวานผ่าภูผาที่ยาวเกือบสองเมตรจากชั้นวางอาวุธ แล้วมุ่งหน้าออกไปเป็นคนแรก
โจรตาเดียวถือดาบใหญ่กับโจรอีกหลายสิบคนก็ส่งเสียงเอะอะ เดินออกจากค่ายใหญ่ตามหลังหัวหน้าคนแรก
……
“ฉัวะ ๆ ๆ!”
ชินยวนกวาดดาบฟันออกไปอีกครั้ง
ฟันโจรหลายคนที่พุ่งเข้ามาจนล้มลงกับพื้น
หนึ่งดาบต่อหนึ่งคน เขาไม่แม้แต่จะกะพริบตา
“ใคร? ผู้ใดกล้ามาก่อเรื่อง?”
เงาร่างมากมายทยอยออกมา เสียงตะโกนดุดันดังต่อเนื่องมาจากหน้าประตูค่าย
ชินยวนเหลือบตาขึ้นมอง ก็รู้ว่าตัวจริงมาถึงแล้ว
เขาพลันเก็บดาบไว้ในแนวขวาง จ้องผู้มาเยือนเขม็ง
ชิวหลงขวานเหล็กก้าวออกจากประตูค่าย ก็เห็นศพโจรพี่น้องสิบกว่าคนนอนจมกองเลือด
หัวใจเขาราวกับถูกเลือดหยดลงทีละหยด
กองโจรหวงเฝิงไจ้เพิ่งมีพวกพ้องเพิ่มขึ้นจนมากกว่าเจ็ดสิบคนได้ไม่ทันไร บัดนี้กลับสูญเสียไปมากมายถึงเพียงนี้แล้ว