[มา ร้องต่อสิ]
[เมื่อกี้พวกโง่ที่บอกว่าซูปั๋วอวี้สร้างรากฐานได้แล้วเซี่ยเว่ยซิ่งเทียบไม่ติดอยู่ไหนกัน]
[แล้วคนที่บอกว่ารอบนี้ถ้าไม่ตายจะกิน...กลับหัว ไม่หรอก ไม่หรอกนะ คงไม่มีใครตั้งธงแล้วไม่ยอมทำตามจริง ๆ ใช่ไหม]
[20 ปีสร้างรากฐานเรียกว่าอัจฉริยะ? แล้วท่านซิ่งซิ่งของเราอายุ 18 พอได้รับพลังปราณก็สร้างรากฐานได้เลยนี่พ่อแกหรือเปล่า? เรียกท่านพ่อเซี่ยมาสิ]
[หลอกเจ้า องค์ชายซิ่งไม่ให้กำเนิดไอ้ขยะแบบนี้หรอก]
[อย่าให้รางวัลพวกมันเลย]
[พวกเกรียนดำอยู่ไหน? ไม่เล่นตอนต้านลมสินะ พวกนักเลงเกรียนแบบนี้แม่เก่งนักนี่]
[แก้วตาดวงใจของพวกเจ้ายังต้องให้ศิษย์พี่ศิษย์น้องหลายคนช่วยพิทักษ์วิชา แถมยังอัดยาสร้างรากฐานเพื่อดันพลังทำไมกัน? แก้วตาดวงใจของข้าทำไมสร้างง่าย ๆ ก็เสร็จแล้ว?]
[คาดเดายากจังเลยว่าแก้วตาดวงใจของใครจะมีความสามารถมากกว่ากันนะ]
“เกิดอะไรขึ้น” เฟิงจี๋หลานขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูน่าเกรงขามมาก หันไปถาม “เสี่ยวหลง?”
ถานสุยถิงเงยหน้าขึ้น เล่าเรื่องวันนี้อย่างสั้น ๆ
ตอนที่ได้ยินว่าเซี่ยเว่ยซิ่งสั่งให้เขาใช้สายฟ้าฟาดตัวเอง เสิ่นชุนรื่อเกือบสำลักน้ำลายตาย
สำนักผีสิงรู้ไหม
เสียงน้ำดังขึ้น เซี่ยเว่ยซิ่งตัวเปียกชุ่มทั้งร่าง ปีนขึ้นฝั่งอย่างทุลักทุเล
เขายังไม่ค่อยคุ้นเคยกับคาถาและการใช้พลังปราณ เลยไม่สามารถเป่าตัวให้แห้งได้อย่างรวดเร็ว แล้วยังจะลงมาจากฟากฟ้าอย่างมีสง่าราศีแบบผู้วิเศษในละครทีวี พลางประกาศเสียงดังว่าเทพเจ้ามาเยือนอีกด้วย
“สวัสดี” แต่คนเรามีปากก็เอาไว้พูด “ช่วยทำให้ข้าแห้งหน่อยได้ไหม”