หลังเลิกเรียนจากตำหนักสุริยัน-จันทรา ถานสุยถิงมีสีหน้าเหนื่อยล้าเล็กน้อย ตั้งใจจะกลับไปยังลานศิษย์สายตรง
ระหว่างทางก็พบกับผู้ดูแลสำนักฝ่ายในที่สีหน้าตื่นตระหนกและเกือบล้ม
ถานสุยถิงยกมือร่ายอาคม พลังมิติประคองคนผู้นั้นไว้
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “เกิดอะไรขึ้น”
ผู้ดูแลมีแววตารู้สึกขอบคุณที่รอดตาย หายใจหอบหนึ่งครั้ง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย คารวะอย่างนอบน้อม “องค์รัชทายาท ศิษย์สายตรงเสิ่นชุนรื่อและศิษย์ชายอีกคนที่มาจากฝ่ายในเช่นกัน ขโมยป้ายอาญาสิทธิ์หนีลงเขาไปแล้ว ข้าจะไปรายงานเจ้าสำนัก…”
ถานสุยถิงนิ่งเงียบ
เขาใช้เวลา 0 วินาทีก็เดาออกว่าศิษย์ชายอีกคนคือใคร
“ไปรายงานท่านอาจารย์และท่านอาจารย์อาวุโสเถิด” ถานสุยถิงชักกระบี่ สีหน้าเย็นชา หรี่ตาลง “ข้าไปเดี๋ยวก็กลับ”
ผู้ดูแล : ?
หา? ถึงแม้การกระทำของท่านจะช่วยแบ่งเบาภาระงานให้กองวินัยได้มาก
แต่ถ้าข้าจำไม่ผิด ท่านเองก็เป็นศิษย์สายตรงไม่ใช่หรือ?
คุณชายของข้าเอ๋ย?!
ผู้ดูแลยืนงงอยู่ที่เดิม ไม่รู้ว่าควรไปรายงานเจ้าสำนักก่อน หรือควรรั้งตัวถานสุยถิงที่กำลังจะไปเสียก่อน
เฟิงจี๋หลานจัดการงานใหญ่เล็กของสำนักเสร็จ เพิ่งกลับมาถึงตำหนักยืนยาวหมายจิบน้ำชา ยังไม่ทันนั่งลงก็ได้ยินข่าวร้าย
“เจ้าสำนัก—”
“เสิ่นชุนรื่อและเซี่ยเว่ยซิ่งขโมยป้ายอาญาสิทธิ์หนีลงเขาไป—”
“เมื่อครู่ท่านรัชทายาทจะไปตามก็ไปแล้วเช่นกัน—”
??
กว่าจะเก็บศิษย์สายตรงกลับมาได้สามคนก็แสนยาก หนีไปสอง อีกทั้งยังมีเป้าหมายเฝ้าสังเกตคนสำคัญที่สงสัยว่าเป็นตัวการ
เฟิงจี๋หลานตาลายไปชั่วขณะ