แน่นอน
จุดที่ทำให้ขีดจำกัดของหวังถิงพังทลาย ไม่ใช่ตอนที่หลินเฟิงบอกว่าสิบสองสัปดาห์
ไม่ใช่ตอนที่หน้าจออัลตราซาวด์ปรากฏถุงตั้งครรภ์สองถุง
แต่เป็นตอนที่เขาคำนวณเวลาในหัวเสร็จอย่างรวดเร็ว
สามเดือนก่อน
เขากับซูหว่านเอ๋อคบกันมาได้ห้าเดือน แต่ไม่เคยมีสัมพันธ์ใกล้ชิดกันจริง ๆ เลย
นี่เป็นกฎที่ซูหว่านเอ๋อกำหนดเอง
"พี่ถิง ฉันเป็นผู้หญิงที่หัวโบราณมากนะ แม่สอนฉันมาตั้งแต่เด็กว่าของล้ำค่าที่สุดต้องเก็บไว้ถึงคืนเข้าหอ"
ตอนที่เธอพูดประโยคนี้ เธอนั่งอยู่บนดาดฟ้าวิลล่าบนเขามูลค่าสามสิบล้านของหวังถิง แสงอาทิตย์ตกกระทบใบหน้าด้านข้างของเธอ ขนตากระพือเล็กน้อย เหมือนสาวงามที่เดินออกมาจากภาพวาด
ตอนนั้นหวังถิงรู้สึกซาบซึ้งใจมาก
สมัยนี้ยังมีผู้หญิงแบบนี้อีกเหรอ? ตัวเองอายุสี่สิบห้าปี ครึ่งชีวิตแรกแบกหินอยู่ที่เหมือง ครึ่งชีวิตหลังสู้ตายในวงการธุรกิจ ได้มาหลายอย่าง รถหรู วิลล่า บริษัทจดทะเบียน
แต่ความรักที่บริสุทธิ์? ความรู้สึกที่สะอาดจริง ๆ? เขาไม่เคยมี
การปรากฏตัวของซูหว่านเอ๋อ
ทำให้เขารู้สึกว่าชาตินี้ในที่สุดฟ้าก็ชดเชยให้เขาสักที
ดังนั้นเขาจึงรอ
ทุ่มเทให้กับความรักบริสุทธิ์นี้อย่างเต็มที่
ห้าเดือน
เต็ม ๆห้าเดือน เขาแทบไม่เคยจับมือเธอเลยด้วยซ้ำ
และสามเดือนก่อน ตอนที่เขาอดทนรออยู่นั้น ซูหว่านเอ๋อก็ตั้งท้องลูกแฝดของคนอื่น
แฝด
ไม่ใช่คนเดียว แต่เป็นสองคน
สรุปว่าพ่อกว่าจะอินเลิฟบริสุทธิ์สักครั้ง แต่คนอื่นกลับยืนถีบจักรยานซะงั้น?
พอคิดถึงตรงนี้ หวังถิงหันขวับไปมองซูหว่านเอ๋อ แววตาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
"หว่านเอ๋อ"
"สามเดือนก่อน พวกเราก็ไม่มี……เธอท้องลูกของใคร?"
นี่..."
ซูหว่านเอ๋อโกรธจนตัวสั่นไปทั้งตัว
รู้งี้ไม่มาโรงพยาบาลดีกว่า หลินเฟิงนี่มันบ้าเหรอ? มีเงินให้ก็ไม่เอา? การเปิดโปงเธอมีประโยชน์อะไร?
ตอนนี้เธอมีทางเลือกสองทาง
ทางที่หนึ่ง: ยอมรับ ขอความเมตตา เดิมพันว่าหวังถิงใจอ่อน
ทางที่สอง: ปฏิเสธต่อไป ยืนกรานว่าเครื่องมีปัญหา หมอมีปัญหา โรงพยาบาลหนานเจียงทั้งหมดมีปัญหา
อืม!
ทางที่หนึ่งเธอไม่กล้าเลือก เธอเลือกทางที่สอง
"พี่ถิง คุณจะเชื่อหมอกระจอก ๆ ไม่เชื่อฉันได้ยังไง!" ซูหว่านเอ๋อกรีดร้อง นิ้วชี้ไปที่หลินเฟิง "เขาก็แค่หมอเวรดึกตัวเล็ก ๆ ในโรงพยาบาล เขาเอาตัวไม่รอดใกล้จะถูกไล่ออกแล้วรู้ไหม! เขาแทบอยากสร้างเรื่องให้เป็นข่าว คำพูดของคนแบบนี้คุณก็เชื่อเหรอ?"
ประโยคนี้มีข้อมูลเยอะพอสมควร
หลินเฟิงเลิกคิ้ว ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา มาถึงก็ทำการบ้านมาก่อน ขนาดสถานการณ์ของเขาในโรงพยาบาลยังรู้
หวังถิงไม่พูด มองไปที่หน้าท้องซูหว่านเอ๋อ
เนื่องจากตอนลงจากเตียงตรวจไม่ได้จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ชุดเดรสของซูหว่านเอ๋อยับยู่ยี่กองอยู่ที่เอว ส่วนนูนที่หน้าท้องเห็นได้ชัดเจน
หวังถิงทำธุรกิจเหมืองแร่มาเกือบทั้งชีวิต คลุกคลีกับหินมาสามสิบปี
หินไม่เคยหลอกใคร
เพราะ
เกรดเท่าไหร่ก็เท่านั้น ปริมาณเหล็ก ทองแดง ทองคำ เขียนชัดเจนในใบรายงาน
คนนี่สิที่หลอกคน
เขาละสายตาจากซูหว่านเอ๋อ มองไปที่หลินเฟิง
"คุณหมอหลิน นอกจากอายุครรภ์แล้ว คุณดูอะไรได้อีก?"
อืม!
คำถามนี้ถามได้ตรงจุด
หวังถิงไม่ใช่คนโง่
เขากำลังคิดถึงขั้นต่อไปแล้ว ลูกเป็นของใคร เขาต้องการหลักฐาน
"ได้"
หลินเฟิงนั่งลงหน้าเครื่องอัลตราซาวด์อีกครั้ง "คุณซู เชิญนอนลงบนเตียงตรวจอีกครั้ง"
ซูหว่านเอ๋อไม่ขยับ
"คุณซู" หวังถิงเอ่ยขึ้น
แค่สามคำ
ไม่เรียก "หว่านเอ๋อ" แล้ว
"ฮือ ๆ!!"
ซูหว่านเอ๋อเบะปาก ภายใต้สายตาของหวังถิง ค่อย ๆ เดินกลับไปนอนที่เตียงตรวจ
หลินเฟิงทาเจลคัปปลิ้งใหม่ ชั้นเดิมตอนเธอลุกนั่งแทบหลุดหมดแล้ว หัวตรวจวางลงไปอีกครั้ง
ครั้งนี้
เขาเปลี่ยนเป็นโหมดคัลเลอร์ดอปเปลอร์
ภาพระดับสีเทาบนหน้าจอปรากฏสัญญาณการไหลเวียนเลือดสีน้ำเงินและแดง ราวกับสาหร่ายสองกอที่พลิ้วไหวในกระแสน้ำมืด
"คุณหวัง ดูตรงนี้"
หลินเฟิงปรับหัวตรวจไปที่บริเวณศีรษะด้านข้างของตัวอ่อนตัวหนึ่ง ขยาย และขยายอีก
"คุณดูกะโหลกศีรษะของทารก สังเกตระดับการสร้างกระดูกของกะโหลกและค่ามุมใบหน้ากะโหลก"
"มุมใบหน้ากะโหลก 98 องศา ซึ่งใหญ่กว่าปกติ โดยทั่วไป ทารกเชื้อสายแอฟริกันและลูกผสมแอฟริกันในช่วงตั้งครรภ์แรกจะมีมุมใบหน้ากะโหลกใหญ่กว่า เพราะจังหวะการพัฒนาส่วนกลางใบหน้าแตกต่างกัน แน่นอนว่าใช้ตัวบ่งชี้นี้ตัวเดียวไม่พอจะระบุเชื้อชาติ แต่เมื่อรวมกับอีกสิ่งหนึ่ง..."
พูดไป
หลินเฟิงเลื่อนภาพไปอีกทิศทางหนึ่ง
"คุณดูชั้นเนื้อเยื่ออ่อนใต้ผิวหนังของทารก นี่คือทารกอายุสิบสองสัปดาห์ ชั้นไขมันใต้ผิวยังไม่พัฒนาเต็มที่ แต่สังเกตสัญญาณสะท้อนเสียงตรงบริเวณนี้ เห็นได้ชัดว่าสัญญาณสะท้อนเสียงสูง ซึ่งในอัลตราซาวด์มักบ่งชี้ว่ามีเม็ดสีเมลานินในผิวหนังสูง ทารกเอเชียตะวันออกในช่วงอายุครรภ์เท่านี้มักไม่ปรากฏความแตกต่างของสัญญาณสะท้อนทางผิวหนังชัดเจนเช่นนี้"
หวังถิงไม่เข้าใจอัลตราซาวด์แต่เห็นสองสิ่ง
หนึ่ง การทำงานของหลินเฟิงลื่นไหลเป็นมืออาชีพมาก ไม่เหมือนพูดเหลวไหลเลย
สอง ใบหน้าของซูหว่านเอ๋อไม่มีสีเลือดแล้ว
ถ้าหลินเฟิงพูดไม่จริง
ตอนนี้ซูหว่านเอ๋อคงกำลังด่า กำลังร้องไห้ กำลังดิ้นพราด ๆ
ไม่ใช่เป็นแบบนี้ เหมือนปลาที่ถูกเสียบอยู่บนเขียง ปากอ้า ๆ หุบ ๆ แต่ไม่มีเสียงใด ๆ เล็ดลอดออกมา
"แน่นอน"
หลินเฟิงยกหัวตรวจออก ยื่นกระดาษทิชชู่ให้ซูหว่านเอ๋อ แล้วพูดว่า "การระบุเชื้อชาติจากอัลตราซาวด์เป็นลักษณะเสริม ไม่ใช่ข้อสรุป จะยืนยันพ่อทางชีวภาพของทารกได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ต้องตรวจ DNA บุตรก่อนคลอดแบบไม่รุกราน โดยเจาะเลือดจากหลอดเลือดดำแม่ แยก DNA อิสระของทารกในเลือด แล้วเทียบกับ DNA ของพ่อที่ต้องสงสัย เทคโนโลยีนี่ตอนนี้พัฒนาแล้วมาก อายุครรภ์สิบสัปดาห์ขึ้นไปก็ตรวจได้ ความแม่นยำ 99.99%"
"แต่คุณหวัง มีเรื่องหนึ่งที่ผมต้องพูดตรง ๆ"
หลินเฟิงปิดเครื่องอัลตราซาวด์ ถอดถุงมือโยนลงถังขยะทางการแพทย์: "จากการสังเกตอัลตราซาวด์เมื่อกี้ จากข้อมูลมุมใบหน้ากะโหลก ลักษณะสัญญาณสะท้อนสูงทางผิวหนัง บวกกับการตรวจชีพจรที่ผมสังเกตเห็นสัญญาณบางอย่างของคุณซู สรุปโดยรวมแล้ว พ่อทางชีวภาพของเด็กสองคนนี้ มีความเป็นไปได้สูงว่าไม่ใช่คนจีน"
"พูดง่าย ๆ"
"เด็กสองคนนี้ มีโอกาสสูงว่าไม่ใช่ของคุณ"
"จากการคาดคะเนตามลักษณะ พ่อทางชีวภาพน่าจะเป็น...ชาวต่างชาติผิวเข้ม"
"ที่เรียกกันติดปากว่า...ฝรั่ง"
อืม!
เขาไม่ได้พูดถึงข้อมูลที่ระบบให้มา
อะไรทำนอง "เม็ดสีเมลานินหนาแน่นสูงพิเศษ" "ปัจจัยรูขุมขนหยิกมาก" ข้อมูลพวกนี้ที่เห็นจากหน้าต่างระบบ เขาพูดออกไปไม่ได้
ตอนนี้เขาคือหมอ ทุกคำพูดมีหลักฐานทางการแพทย์รองรับ ทุกข้อสรุปผ่านการตรวจสอบจากแพทย์ท่านอื่นได้
นี่แหละความเป็นมืออาชีพ
เวลานี้
ในที่สุดซูหว่านเอ๋อก็ส่งเสียงหัวเราะเยาะอย่างโกรธจัด
"คุณแต่งเรื่อง คุณแต่งต่อไป คุณเป็นหมอเวรแผนกสูติฯ ใช้เครื่องพัง ๆ เครื่องเดียวบอกว่าลูกฉันไม่ใช่คนจีน? คุณบ้าไปแล้วเหรอ? คุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้? คุณรู้ไหมฉันจะฟ้องคุณฐานหมิ่นประมาท!"