มณฑลหมินเจี้ยน
ที่ท่าเรือแห่งหนึ่งในเมืองจูถาน ซึ่งค่อนข้างรกรุงรัง มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น เขามีหนวดเคราเล็กๆ กระจัดกระจาย สวมหน้ากากสีเข้ม เขาเดินไปมาอยู่ที่ท่าเรือ หยุดเป็นระยะๆ แล้วพูดคุยกับผู้คนสั้นๆ คำพูดดูเหมือนสุ่มๆ แต่แฝงไปด้วยการสืบถาม บางครั้งก็แสร้งทำเป็นมองไปรอบๆ อย่างไม่สนใจ แต่สายตาที่ดูเหมือนเลื่อนลอยนั้น แท้จริงแล้วจับจ้องทุกความเคลื่อนไหวรอบตัวอย่างเฉียบคม ราวกับพยายามสืบหาบางสิ่งที่สำคัญยิ่ง
ชายคนนี้คือหยางลั่ว เพื่อปฏิบัติการครั้งนี้ เขาปลอมตัวและเปลี่ยนโฉมหน้าอย่างพิถีพิถัน จนเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์เดิมของเขาอย่างสิ้นเชิง
เนื่องจากเกรงว่าข้อมูลส่วนตัวจะรั่วไหล หยางลั่วจึงไม่กล้าเดินทางด้วยเครื่องบินหรือรถไฟความเร็วสูง เขาจ่ายเงินก้อนโตในซินโจวเพื่อเช่ารถคันหนึ่งขับตรงไปยังเมืองเกาทาน
หยางลั่วรู้จากปากคำของโจรว่า พวกเขาลักลอบเข้าเมืองมา และท่าเรือแห่งนี้ก็คือจุดที่โจรเหล่านั้นขึ้นฝั่ง ด้วยเหตุนี้ หยางลั่วจึงต้องอ้อมไปอ้อมมา จนกระทั่งมาถึงที่นี่
หลังจากสืบถามอย่างอดทนและละเอียดรอบคอบ ในที่สุดหยางลั่วก็พบเรือที่ลักลอบเข้าเมืองที่ว่านั้น และจ่ายเงินมัดจำครึ่งหนึ่งตามที่เจ้าของเรือกำหนด แต่เวลาขึ้นเรือถูกกำหนดไว้เป็นตีหนึ่งของคืนพรุ่งนี้
หยางลั่วครุ่นคิดในใจว่าต้องหาที่พักพิงก่อน แต่โรงแรมนั้นไปไม่ได้เด็ดขาด เพราะการเช็คอินต้องลงทะเบียนข้อมูลส่วนตัว ซึ่งอาจเปิดเผยร่องรอยการมาถึงเมืองจูถานของเขาได้
ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งนี้ที่ออกมา เพื่อให้แน่ใจว่าการปฏิบัติการเป็นความลับ หยางลั่วถึงกับไม่พกบัตรประจำตัวประชาชนด้วยซ้ำ นอกเหนือจากนาฬิการาคาถูกที่ใช้ดูเวลาแล้ว เขาไม่พกโทรศัพท์มือถือหรือสิ่งของใดๆ ที่อาจเปิดเผยตัวตนได้ เขาจะไม่ทิ้งร่องรอยแม้แต่น้อยว่ามาที่มณฑลหมินเจี้ยน
หยางลั่วซื้ออาหารง่ายๆ สักเล็กน้อยด้วยเงินสดจากร้านค้าใกล้ท่าเรือ แล้วตัดสินใจไปพักค้างคืนที่ภูเขารกร้างใกล้ๆ สำหรับหยางลั่วแล้ว การปีนเขาที่สูงชันเพียงใดก็เหมือนเดินเล่นในสวน ภูเขาสูงใหญ่เหล่านั้นในสายตาของเขา ราวกับสวนหลังบ้านธรรมดาๆ