จนกระทั่งถึงเย็นวันรุ่งขึ้น แสงสุดท้ายของตะวันย้อมท้องฟ้าทางตะวันตกเป็นสีส้มแดง หยางลั่วจึงค่อยๆ เดินลงมาจากภูเขา เงาร่างของเขาท่ามกลางแสงยามสนธยาดูโดดเดี่ยวแต่กลับแฝงความมุ่งมั่นแน่วแน่
หยางลั่วทานข้าวเย็นแบบง่ายๆ ที่ร้านข้างทาง พอใกล้จะห้าทุ่ม เขาก็มุ่งหน้าไปท่าเรือ
เมื่อถึงท่าเรือ ตามที่ตกลงกันไว้ หยางลั่วจ่ายเงินที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งอย่างครบถ้วน จากนั้นเขาก็รออย่างเงียบๆ เพื่อจะขึ้นเรือ
ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนชาวประมงท้องถิ่นก็ปรากฏตัวขึ้น รูปร่างอ้วนเตี้ย ผิวคล้ำเพราะแดด สายตาคมกริบราวกับคนช่างคิด เขาส่งสัญญาณให้หยางลั่วและพวกตามไป พาพวกเขาเดินไปยังชายฝั่งที่เงียบสงบมากแห่งหนึ่ง
ตลอดทาง เสียงคลื่นซัดฝั่งดังเป็นจังหวะ ราวกับกำลังเล่าเรื่องราวที่ไม่มีใครรู้ของท้องทะเลแห่งนี้
ทุกคนมาถึงหาดทรายเล็กๆ แล้วขึ้นเรือประมงเก่าๆ ลำหนึ่ง เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น เรือค่อยๆ ออกจากหาดทรายที่ไร้ผู้คนมุ่งหน้าสู่ท้องทะเลกว้างใหญ่ ระหว่างทางสายลมทะเลพัดปะทะใบหน้า กลิ่นเค็มจางๆ ลอยมา
ก๋งเรือคนหนึ่ง รูปร่างสูงผอม ใบหน้ามีแววเจ้าเล่ห์ หยิบธนบัตรดับเบิลยูเป็นกองโตออกมาจากห้องโดยสาร เพื่อชักชวนเหล่าคนลักลอบเข้าเมืองให้แลกเงินกับเขา
ที่แท้ พวกเขาใช้วิธีนี้หากำไรถึงสิบเปอร์เซ็นต์ ซึ่งสำหรับพวกเขาแล้วนับเป็นรายได้จำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว
หยางลั่วก็แลกเงินดับเบิลยูไปบ้าง เขารู้ดีว่าเมื่อไปถึงดับเบิลยูแล้วอาจต้องอยู่หลายวันหรือนานกว่านั้น ย่อมต้องมีที่ต้องใช้เงินอย่างแน่นอน
เรือประมงแล่นไปมาอยู่กลางทะเล ราวกับนกที่หลงทิศ บางทีก็เลี้ยวซ้าย บางทีก็เลี้ยวขวา ผ่านไปกว่าสี่ชั่วโมง ในที่สุดก็ถึงดับเบิลยู
เรือจอดเทียบที่ชายหาดรกร้างอีกแห่งหนึ่ง รอบด้านไร้ผู้คน มีเพียงเสียงคลื่นที่ซัดฝั่งไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ฝั่งนี้มีคนมารับอยู่แล้ว พวกเขามีแววตาระแวดระวัง สายตากวาดมองผู้มาใหม่ทุกคนอย่างรวดเร็ว คนเหล่านี้พาหยางลั่วและพวกเขาออกจากชายหาดอย่างรวดเร็ว จากนั้นใช้รถตู้เก่าๆ คันหนึ่ง ส่งพวกเขาทีละคนไปยังจุดหมายปลายทาง