"เอาเงินฉันไปแล้ว จะกลับกลอกแบบนี้ได้ยังไง?"
"ข้าเคยบอกเมื่อไหร่ว่าจะปล่อยพวกเจ้าไป"
"เจ้า!" ลวี่เจี้ยนสยงพูดไม่ออกทันที ตาเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความแค้นและไม่ยอมจำนน ความสิ้นหวังพลุ่งพล่านในใจ รู้สึกเหมือนตัวเองถูกผลักลงสู่เหวลึกอย่างไร้ที่สิ้นสุด ไอ้หมอนี่ไร้ยางอายถึงที่สุด ตัวเองกลับถูกมันเล่นเป็นตัวตลก
"วางใจได้ ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า ข้าจะให้เจ้าใช้ชีวิตที่ 'สุขสบาย' ไปตลอดชีวิต"
"เจ้าจะทำอะไร?"
ลวี่เจี้ยนสยงรู้สึกใจสั่นขึ้นมาทันที ความเย็นเยียบแล่นจากฝ่าเท้าขึ้นมาถึงหัวใจ เหงื่อเย็นบนหลังราวกับเขื่อนแตก ไหลลงมาตามกระดูกสันหลัง ร่างกายทั้งร่างถูกความกลัวห่อหุ้มไว้แน่น
"เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง"
ตอนนี้ลวี่อันหนียังอยู่ในอาการหมดสติ หยางลั่วไม่คิดจะปลุกนาง เพราะในสายตาเขา ลวี่อันหนีเป็นผู้บริสุทธิ์ ยังไงคืนนี้นางก็ไม่ได้เห็นเรื่องราว พอตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้ก็ไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้
"อย่า ขอร้องละ ปล่อยข้าไปเถอะ"
"รู้อย่างนี้แต่แรก ทำไมไปทำอย่างนั้น"
ในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง สถานการณ์เปลี่ยนไปอย่างฟ้าดินพลิกผัน ลวี่เจี้ยนสยงรู้สึกเหมือนตัวเองถูกเหวี่ยงจากสรวงสวรรค์ลงสู่นรกในชั่วพริบตา ช่องว่างอันมหาศาลนี้ทำให้เขาเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ
"วางใจได้ ข้าไม่ฆ่าเจ้า แต่ความตายนั้นละเว้นได้ ความทุกข์ทรมานหนีไม่พ้น" ก่อนมาที่ดับเบิลยู หยางลั่วคิดวิธีจัดการลวี่เจี้ยนสยงไว้แล้ว
ได้ยินคำนี้ สีหน้าลวี่เจี้ยนสยงซีดเผือดราวกับกระดาษ เพราะเขาพบว่าในมือขวาของหยางลั่วมีเข็มเงินปรากฏขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ภาพที่ไม่คาดฝันนี้ทำให้เขาถอยกรูด ตัวสั่นถามด้วยความกลัว "เจ้า เจ้าจะทำอะไร?"