ในชั่วขณะวิกฤตเช่นนี้ ไม่อาจให้หยางลั่วลังเลได้แม้เสี้ยววินาที เขารวบรวมกำลังทั้งหมดโดยไม่ลังเล กระโจนออกจากเรือเร็วราวลูกธนูที่พุ่งออกจากแล่ง
"บึ้ม!"
เพียงเสี้ยววินาทีที่หยางลั่วกระโดดลงสู่ผิวน้ำ เรือเร็วสองลำก็ชนกันอย่างรุนแรง เกิดระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว คลื่นแรงจากการระเบิดราวมือยักษ์ที่มองไม่เห็น ซัดคลื่นยักษ์กลางทะเล
คลื่นความร้อนอันแผดเผาราวสัตว์ร้าย กระแทกเข้าที่แผ่นหลังของหยางลั่ว ความเจ็บปวดราวถูกไฟนรกเผาไหม้ หยางลั่วกัดฟันอย่างทรมาน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ความเจ็บแสบนี้ราวหนอนชอนไช ยากจะบรรเทา สร้างความทรมานให้เขาอย่างยิ่ง
เมื่อเห็นเรือเร็วที่หยางลั่วขับค่อยๆ หยุดนิ่ง อวี้หมานเจียก็เกิดความสงสัยขึ้นมา ระยะห่างระหว่างทั้งสองไม่ถึงห้าสิบเมตร แต่ด้วยความเร็วตอนนั้น การจะเบรกก็ไม่ทันแล้ว ด้วยความจำเป็น อวี้หมานเจียจึงเลือกที่จะกระโดดลงทะเลเอาชีวิตรอด
เมื่อโผล่พ้นน้ำ อวี้หมานเจียตั้งสติ แล้วค่อยๆ ว่ายไปทางจุดที่เกิดระเบิด เธอเบิกตากว้าง ค้นหาอย่างละเอียดในน่านน้ำใกล้เคียงเป็นเวลาหลายนาที สายตามองไปมาอย่างร้อนรน แต่ก็ไม่เห็นเงาของหยางลั่วแม้แต่น้อย
"เจ้าบ้านี่คงตายไปแล้วกระมัง!" อวี้หมานเจียคิดในใจ
หยางลั่วกระโดดลงเรือในวินาทีที่เกิดระเบิด ส่วนอวี้หมานเจียกระโดดลงทะเลก่อนหน้าเขา ดังนั้นเธอจึงไม่ได้เห็นเหตุการณ์ที่หยางลั่วกระโดดลงเรือ ด้วยเหตุนี้ เธอจึงคิดไปเองว่าหยางลั่วคงเสียชีวิตจากการระเบิดครั้งนี้แล้ว
"ตายไปก็ดี จะได้ไม่ต้องเสียแรงจัดการ"
เวลานี้ ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้น แสงแดดอ่อนๆ ทอดลงบนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ อวี้หมานเจียมองไปรอบๆ เห็นเพียงทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาลแผ่ขยายไปสุดลูกหูลูกตา ไม่มีหมู่บ้านหรือผู้คนใดๆ จนไม่สามารถแยกทิศทางได้
อวี้หมานเจียเริ่มตื่นตระหนก นางรู้ตัวว่าตามไล่ล่าไอ้ชั่วนั่นมาเกือบสองถึงสามชั่วโมง ตอนนี้คงอยู่ห่างจากฝั่งอย่างน้อยสองถึงสามร้อยกิโลเมตร!
ในทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้ อวี้หมานเจียราวกับเรือลำน้อยที่หลงทิศ ไม่รู้จะว่ายไปทางไหน ต่อให้เธอมั่นใจในพละกำลังของตัวเอง แต่ในทะเลกว้างใหญ่เพียงนี้ เกรงว่ายังไม่ทันถึงฝั่งก็คงหมดแรงตายเสียก่อน