แค่เถียงเธอไปสองสามประโยค เล็กๆ น้อยๆ แบบนี้จะจำโกรธไปทำไมกันนะ? ดึกขนาดนี้แล้วยังไม่นอนอีก คืนนี้ดูท่าเรื่องทะเลาะกันคงหนีไม่พ้นอีกแล้ว
หยางลั่วคิดอย่างจนใจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ใกล้จะตีหนึ่งแล้ว แต่ไฟห้องของตัวเองบนชั้นบนยังสว่างอยู่ เขาส่ายหน้าเบาๆ ก้าวเดินด้วยฝีเท้าที่ดูหนักหน่วงไปทางลิฟต์
เย่จื่อหานนั่งอยู่คนเดียวบนโซฟาในห้องรับแขก สีหน้าเคร่งขรึมราวกับท้องฟ้าก่อนพายุฝนจะมา ตอนที่เห็นหยางลั่วเดินเข้าประตู ใบหน้าของเธอก็ยิ่งเย็นชาลงไปอีก ดั่งน้ำแข็งที่แข็งตัวเป็นพันปี
หยางลั่วเห็นท่าเย่จื่อหานกำลังเดือดพล่านก็รู้สึกได้ถึงเรื่องไม่ดีทันที เขารู้ดีว่าเย่จื่อหานต้องรอเขาอยู่แน่นอน ตอนเย็นเพราะเรื่องของโจวซิ่วหลินทำให้เสียเวลาไปเยอะ ตอนนี้จะตีหนึ่งแล้ว ให้เธอรอนานขนาดนี้ สีหน้าจะดีได้ยังไง
ผู้หญิงที่กำลังโมโหเป็นคนที่รับมือยาก ส่วนผู้หญิงที่กำลังคลุ้มคลั่งยิ่งแตะต้องไม่ได้เด็ดขาด ช่วงเวลาแบบนี้ยังไงก็ห้ามไปแหย่ให้เธอโกรธยิ่งขึ้นเด็ดขาด
"ในสามสิบหกกลยุทธ์ การหนีคือกลยุทธ์ที่ดีที่สุด" หยางลั่วรีบแต่งหน้ายิ้มเอาใจทันที หัวเราะแห้งๆ แล้วพูดว่า "ที่รัก ยังไม่นอนอีกเหรอ? อ้าวใช่สิ ฉันเกือบลืมไปเลย พรุ่งนี้วันเสาร์ไม่ต้องไปทำงานนิ แล้วก็... ถึงพรุ่งนี้จะได้พักผ่อน แต่ตอนนี้ก็ไม่เช้าแล้วนะ การนอนดึกไม่ดีต่อผิวของผู้หญิงเลย เธอรีบไปนอนเถอะ เดี๋ยวฉันไปอาบน้ำก่อนนะ"
พูดจบ หยางลั่วก็รีบสาวเท้าไปทางห้องน้ำอย่างว่องไวราวกับกระต่าย
แต่เย่จื่อหานไม่สนใจท่าทีเอาใจกะล่อนของหยางลั่วแม้แต่น้อย เลือกที่จะเมินเฉย ใบทน้าของเธอยังคงเย็นชาเหมือนเดิม สายตาจ้องเขม็งไปที่หยางลั่ว เห็นท่าเขาจะหนี เย่จื่อหานก็ลุกขึ้นยืนทันที ตะคอกเสียงดัง "หยางลั่ว นายให้ฉันยืนอยู่ตรงนั้น!"
"ที่รัก ยังมีอะไรอีกเหรอ?"
"รู้ไหมว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว? หมดความรู้สึกเรื่องเวลาแล้วหรือไง? แล้วก็ เลิกเรียกฉันว่าที่รักได้แล้ว" เย่จื่อหานโกรธจนตัวสั่นเทา เธอไม่เคยโกรธขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ตอนเช้าหาหยางลั่วเพื่อคุยเรื่องสำคัญ แต่กลับจบลงด้วยการไม่ลงรอยกัน เธอคิดไว้ว่าตอนเย็นจะรอให้หยางลั่วกลับมาแล้วค่อยคุยกันต่อ