สายตาของเย่เฟยหยางจับจ้องไปที่หน่วยคอมมานโดหญิงอินทรีบินซึ่งกำลังฝึกซ้อมอยู่ในสนาม ภายในจิตใจอดรู้สึกกังวลและหวั่นไหวเล็กน้อยไม่ได้
เขาสังเกตเห็นอย่างเฉียบแหลมว่าทีมนี้ไม่ว่าจะเป็นการระเบิดพลังหรือความเร็วในการเคลื่อนไหว ต่างก็ไม่ด้อยไปกว่าสมาชิกภายใต้สังกัดของเขาเลยแม้แต่น้อย
ตามการจัดการที่ได้ตกลงกันไว้ วันนี้ทั้งสองฝ่ายจะมีการประลองสองอย่าง อย่างหนึ่งเน้นการต่อสู้ด้วยหมัดและเท้า อีกอย่างเน้นการยิงปืน และกฎของการประลองทั้งสองอย่างนี้ได้มีการหารือและตกลงกันโดยละเอียดก่อนการแข่งขัน
ในการประลองต่อสู้ รวมถึงหัวหน้าหน่วย แต่ละทีมจะคัดเลือกสมาชิกสิบคนขึ้นไป ใช้วิธีสู้แบบผลัดกันขึ้นทีละคนเพื่อต่อสู้อย่างดุเดือด
นั่นหมายความว่าหากสมาชิกของฝ่ายตรงข้ามมีพลังแข็งแกร่งและไม่แพ้ ก็จะสามารถต่อสู้ต่อไปได้เรื่อย ๆ จนกว่าจะพ่ายแพ้ต่อคู่ต่อสู้
และในฐานะบุคคลสำคัญของทั้งสองทีม หัวหน้าหน่วยย่อมจะขึ้นประจัญบานเป็นคนสุดท้าย การดวลระหว่างหัวหน้าหน่วยทั้งสองในเวลานั้นจะกลายเป็นไฮไลต์ของการประลองอย่างไม่ต้องสงสัย น่าตื่นเต้นรอคอย
ในขณะนี้ ร้อยตรีหญิงเห็นว่าสมาชิกอบอุ่นร่างกายเสร็จแล้ว จึงยกมือส่งสัญญาณให้พวกเขาหยุดฝึก จากนั้นหันไปทางเย่เฟยหยางที่อยู่ไม่ไกล พูดอย่างมั่นคงว่า “เริ่มได้!”
“ได้”
ทั้งสองฝ่ายส่งสมาชิกอย่างละคนเดินก้าวอย่างองอาจเข้าสู่กลางสนาม
สมาชิกหน่วยอินทรีล่ามีรอยยิ้มแห่งความมั่นใจบนใบหน้า บางทีอาจเป็นเพราะเชื่อมั่นในพลังของตนเอง หรือบางทีอาจเป็นเพราะความสงบจากการเป็นเจ้าบ้าน เขาท่าทาง “เชิญ” แล้วพูดว่า “พวกคุณมาจากที่ไกล และเป็นสุภาพสตรี ฉันให้คุณออกหมัดก่อน”
เห็นสมาชิกของตนเองแสดงท่าทีดูถูกคู่ต่อสู้ เย่เฟยหยางสีหน้าบึ้งลงทันที รีบพูดแก้ไขโดยไม่คิด “อย่าประมาท ในสนามรบไม่มีการแบ่งแยกชายหญิง…”
แต่ยังไม่ทันที่เย่เฟยหยางจะพูดจบ ทั้งสองคนในสนามก็ต่อสู้กันอย่างรวดเร็วแล้ว