แม้ร้อยตรีหญิงเพิ่งจะออกหมัดเดียวเมื่อครู่ แต่สายตาของหยางลั่วนั้นคมกริบราวกับพญาอินทรี มองปราดเดียวก็รู้ได้ทันทีว่านางใช้วิชากู้หย่งชุน
คนอื่นอาจจะสังเกตไม่เห็น แต่สำหรับหยางลั่วที่เชี่ยวชาญวิชามวยทุกแขนง ราวกับเป็นพจนานุกรมมีชีวิตแห่งวิชายุทธ์แล้ว กลับมองทะลุปรุโปร่ง ราวกับแยกแยะอัญมณีล้ำค่าออกจากกองหินธรรมดาได้อย่างแม่นยำ
ขณะนี้ ทั่วทั้งสนามเงียบกริบราวกับเวลาหยุดนิ่ง ทหารจำนวนมากอ้าปากค้างด้วยความตกใจ ปากเบิกกว้างเป็นรูปตัวโอ ราวกับได้เห็นเรื่องเหลือเชื่อ
พวกเขาไม่อยากเชื่อเลยว่า ยอดทหารที่เพิ่งวางมาดเก๋ไก๋ ต่อกรกับคนสี่คนเพียงลำพังเมื่อครู่ จะพ่ายแพ้ให้กับหมัดเดียวในชั่วพริบตา ฉากที่น่าตื่นตะลึงนี้ทำให้ทุกคนตกอยู่ในความช็อกไปชั่วขณะ
พันเอกสองนายของค่ายทหาร มองผ่านกล้องสองตาจ้องเขม็งไปที่สนามแข่ง แต่หลิวเจิ้นกลับรู้ดีว่าวิชากำลังภายในที่ร้อยตรีหญิงใช้คือวิชากู้หย่งชุน
"เหล่าหลิว วิชามวยที่นายสิบตรีหญิงของนายใช้คืออะไรกัน กรมของเราเหมือนจะไม่มีวิชานี้ไม่ใช่หรือไง"
"ความลับ!"
"เชอะ ใครจะอยากรู้"
"ไม่ต้องการรู้ แล้วถามทำไม"
"ฉันถามไม่ได้หรือไง"
"ได้ ๆ ๆ... ดูการแข่งขันต่อเถอะ"
เย่เฟยหยางไม่เคยประมือกับผู้ที่เชี่ยวชาญกู้หย่งชุนมาก่อน จึงจำวิชาที่ร้อยตรีหญิงเพิ่งใช้ไม่ได้ ตอนนี้ถึงตาเขาขึ้นสังเวียนบ้างแล้ว สายตาแน่วแน่ราวกับเหล็กกล้า ก้าวตรงไปกลางสนาม
"วิชาประลองของเธอแข็งแกร่งจริง ๆ"
"ที่แข็งแกร่งกว่านั้นยังอยู่ข้างหลัง ถ้ากลัว ก็ยอมแพ้ก่อนได้"
"ในพจนานุกรมของฉัน ไม่มีคำว่ายอมแพ้ มาลุยกันเลย!"
ทันทีที่พูดจบ เย่เฟยหยางก็พุ่งเข้าใส่ร้อยตรีหญิงก่อนเป็นคนแรก ท่วงท่าดุดันราวกับเสือโคร่งลงจากเขา พร้อมพลังที่มุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่ยอมหยุด
ในสนามประลองที่ดุเดือดเช่นนี้ คำว่าสุภาพบุรุษไม่เบียดเบียนสุภาพสตรี ไม่มีอยู่ในความคิดของเย่เฟยหยางแม้แต่น้อย สิ่งที่มีคือเจตนารมณ์การต่อสู้ที่ทุ่มเทสุดกำลัง ในใจของเขา การเอาชนะคู่ต่อสู้ให้ได้ต่างหากคือหลักการที่ถูกต้อง
"มาดี!"
ร้อยตรีหญิงไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย พุ่งเข้าประทะราวกับสายฟ้าสีดำ ทั้งสองคนประมือกันทันที