วันแล้ววันเล่า เวลาผ่านไปอย่างเงียบเชียบ โดยไม่รู้ตัว หยางลั่วและอวี้หมานเจียก็ใช้ชีวิตบนเกาะร้างแห่งนี้มานานกว่าสองเดือนแล้ว เรือที่พวกเขาเฝ้ารอคอยก็ยังไม่ปรากฏให้เห็นในทะเลอันกว้างใหญ่นี้แม้แต่ลำเดียว
ในช่วงเวลานี้ ราวกับว่าฟ้าดินจงใจกลั่นแกล้งพวกเขา ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีฝนตกลงมาแม้แต่หยดเดียว
การทะเลาะกันอย่างดุเดือดครั้งก่อนทำให้เกิดรอยร้าวอย่างรุนแรงระหว่างพวกเขา ตอนนี้ ถึงแม้จะพูดกันบ้างเป็นครั้งคราว ก็ส่วนใหญ่เป็นอวี้หมานเจียเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน
น้ำจืดบนเกาะแทบจะหมดเกลี้ยง หยางลั่วอาศัยประสบการณ์อันมากมาย ต้องขุดหลุมลงดิน ใช้ปากจูบกับดินเพื่อทำให้คอแห้งผากชุ่มชื้น แล้วก็กินใบไม้ เคี้ยวผักป่าประทังชีวิตอย่างยากลำบาก
อวี้หมานเจียในด้านนี้ประสบการณ์น้อยกว่าหยางลั่วนัก จึงได้แต่ทำตามอย่างเขา
ถึงแม้ทั้งสองจะพยายามหาวิธีเอาชีวิตรอดสารพัด แต่ก็ยังยากที่จะต้านทานวันเวลาอันโหดร้ายที่ไร้น้ำจืด
หยางลั่วเพราะมีพลังลมปราณคุ้มกาย ยังพอจะกัดฟันทนได้อีกสักพัก แต่อวี้หมานเจียนั้นสถานการณ์ต่างกันโดยสิ้นเชิง ตอนนี้ร่างกายของนางอ่อนแอถึงขีดสุด ไร้เรี่ยวแรง พูดไม่กี่คำก็เหมือนต้องใช้พลังทั้งหมดที่มี
อวี้หมานเจียไม่ได้อาบน้ำมาห้าวันแล้ว นางไม่มีแรงจะเดินไปที่ชายทะเล ตอนนี้นางใบหน้าซูบผอม หมดเรี่ยวแรง นอนนิ่งอยู่บนเตียง จ้องมองเพดานโดยไม่กะพริบตา แววตาที่เคยสดใสเมื่อก่อนได้เลือนหายไปหมดสิ้นแล้ว เหลือเพียงความช่วยเหลือไม่ได้และความเหนื่อยล้าอันไม่มีที่สิ้นสุด
อวี้หมานเจียรู้สึกว่าตัวเองใกล้ความตายเข้ามาทุกที หวนคิดถึงวันที่ล่องลอยอยู่ในทะเลหลายวัน กว่าจะเอาชีวิตรอดมาได้ ไม่คิดว่าในที่สุดก็หนีไม่พ้นชะตากรรมแห่งความตาย
ก็ดีเหมือนกัน มีไอ้ชั่วน่ารังเกียจนั่นมาฝังอยู่ด้วยกัน ทางเดินสู่ยมโลกก็คงไม่เหงาเกินไป
อวี้หมานเจียค่อยๆ หลับตาลง สีหน้าสลับซับซ้อนไปมา บางครั้งแสดงความทรมาน บางครั้งก็ดูเหมือนมีความยินดีเล็กน้อย ตอนนี้ในใจนางคิดอะไรอยู่ บางทีมีเพียงนางเท่านั้นที่รู้
ที่ชายทะเล โขดหินรูปร่างแปลกตาตั้งเรียงราย ราวกับสัตว์ต่างๆ ที่ธรรมชาติแกะสลักไว้อย่างประณีต นับเป็นทัศนียภาพที่งดงามไม่น้อย