อวี้หมานเจียยังไม่ยอมแพ้ พลิกตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเธอแดงก่ำด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธ พุ่งเข้าหาหยางลั่วอีกครั้งอย่างไร้สติ ท่าทางแบบนั้นราวกับจะต้องเอาชนะหยางลั่วให้ได้จึงจะยอมหยุด
เมื่อเห็นอวี้หมานเจียคลุ้มคลั่งแบบนั้น หยางลั่วรู้สึกผิดเล็กน้อย ในเมื่อตนเองเป็นคนโมโหก่อน และล้มเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซึ่งทำร้ายความภูมิใจที่แข็งกร้าวของเธออย่างไม่ต้องสงสัย
หยางลั่วไม่อยากทำให้อวี้หมานเจียต้องอับอายอีก จึงเลือกที่จะหลบการโจมตีของเธอ
ระหว่างที่หลบ หยางลั่วสังเกตว่าความเร็ว พละกำลัง และพลังระเบิดของอวี้หมานเจียถือว่าใช้ได้ นักสู้ทั่วไปคงสู้เธอไม่ได้
แต่ในสายตาของหยางลั่ว มันก็แค่ใช้ได้เท่านั้น
ความเร็วของหยางลั่วนั้นน่าตกใจ เหมือนผีหลอกหลอน อวี้หมานเจียโจมตีไม่รู้กี่ครั้งก็ถูกเขาหลบได้อย่างง่ายดาย สิบกว่าเพลงผ่านไป อวี้หมานเจียยังไม่ทันได้แตะชายเสื้อของหยางลั่วด้วยซ้ำ
เผชิญกับอวี้หมานเจียที่โจมตีไม่หยุด หยางลั่วอดไม่ได้ที่จะดุ:“เลิกก่อเรื่องได้แล้ว!”
“ฉันไม่!”
“ให้ตาย! ฉันให้หน้าก็พอแล้วนะ ยอมให้แต่กลับท้าทายไม่เลิก” หยางลั่วทนไม่ไหวอีกต่อไป รับการโจมตีของอวี้หมานเจีย แล้วออกแรงผลักไปข้างหน้า เธอถูกผลักล้มลงไปอีกครั้ง
แต่การผลักครั้งนี้กลับเกิดเรื่องไม่คาดฝัน มือของหยางลั่วไปโดนจุดอ่อนไหวบนหน้าอกของอวี้หมานเจียพอดี
ร่างกายของอวี้หมานเจียสั่นสะเทือน ใบหน้าแดงเรื่อเล็กน้อย แล้วเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ เธอเบิกตากว้างแดงก่ำ ตะโกนด้วยความโกรธ:“ไอ้ชั่ว! ฉันจะเอาชีวิตกับแก!”
“ฉันไม่ได้ตั้งใจ!”
อวี้หมานเจียไม่ฟังคำอธิบายใดๆ เธอเสียสติไปแล้ว ใช้ทุกอย่างที่มีทั้งหมัดทั้งเท้าโจมตีหยางลั่วอย่างบ้าคลั่ง หมัดเหวี่ยงดังหวือ เท้าเตะออกมาอย่างดุดัน
ถึงหยางลั่วจะไม่ได้ตั้งใจแตะต้อง แต่เรื่องไม่คาดฝันนี้ก็ทำให้เขารู้สึกผิดเล็กน้อย เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีที่ไล่บี้ไม่ลดละของอวี้หมานเจีย เขาทำได้เพียงถอยหนี
แต่ผู้หญิงคนนี้เหมือนบ้าไปแล้ว กินเวลาเป็นสิบนาทีก็ยังไม่มีทีท่าจะหยุด อารมณ์ของหยางลั่วก็พลุ่งขึ้นมาอีก:“พอแล้ว! เลิกบ้าได้แล้ว!”