"ไม่พูดมากแล้ว มาเริ่มบทแรกกันเลย"
คาร์เตอร์ไม่พูดยืดยาวอีกต่อไป เข้าประเด็นหลักทันที
"ยกมือขึ้น"
"เคลียร์ความคิดฟุ้งซ่านให้หมด"
"รวมสมาธิ รับรู้ถึงพลังงานที่มีอยู่ทั่วพหุภพ พวกคุณจะเข้าใจว่ามันเหมือนรหัสโปรแกรมก็ได้"
"คาถา อยู่ในส่วนลึกของจิตสำนึกพวกคุณ"
คาร์เตอร์อธิบายไปพร้อมสาธิตท่าทาง
เขาหลับตาลง หายใจเข้าลึก ๆ
มือทั้งสองค่อย ๆ กางออกตรงหน้าอก
"ดึงพลังงาน นำทางมัน สร้างลำแสงเวทมนตร์พื้นฐานที่สุด"
เมื่อสิ้นเสียงของเขา
ลำแสงสีส้มเหลืองเจิดจ้า ราวกับมีตัวตน ปรากฏขึ้นระหว่างมือสองข้างของคาร์เตอร์
แสงวาบ ส่องสว่างใบหน้าตื่นตะลึงหลายคนที่อยู่รอบ ๆ ในทันที
"พระเจ้า! นี่มันเรื่องจริงเหรอ?!"
"ศิษย์พี่คาร์เตอร์ใช้มือเปล่าเสกลำแสงออกมาได้!"
"เวทมนตร์! นี่แหละเวทมนตร์ของจริง!"
เสียงอุทานดังขึ้นไม่ขาดสาย
เหล่าศิษย์ต่างเบิกตากว้าง ราวกับเห็นปาฏิหาริย์ ทุกคนกระตือรือร้นอยากลอง
พวกเขารีบทำตามท่าทางของคาร์เตอร์ หลับตา ยื่นมือออกมา พึมพำคาถาไม่หยุด
ผลลัพธ์ก็เดาได้
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
อย่าว่าแต่ลำแสงเวทมนตร์เลย แม้แต่สะเก็ดไฟสักนิดก็ไม่ปรากฏ
แม้แต่ลีเลียผู้หยิ่งทะนงก็หน้าหงาย
เธอกัดริมฝีปาก แววตาดื้อรั้น พยายามทำตามท่าทางของคาร์เตอร์ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่หว่างมือยังคงว่างเปล่า
รอบ ๆ มีแต่เสียงถอนหายใจผิดหวังของเหล่าศิษย์
คาร์เตอร์มองคนพวกนี้หน้าตาหมองคล้ำแล้วแอบสะใจ
งานนี้ชัวร์แล้ว
ตอนแรกเขายังกลัวคุมสถานการณ์ไม่อยู่
ตอนนี้ดูท่า การฝึกฝนช่วงที่ผ่านมาของเขาไม่เสียเปล่า
คิดดูสิ กว่าจะดึงลำแสงนี้ออกมาได้ เขาฝึกทั้งวันทั้งคืนตั้งหนึ่งอาทิตย์เต็ม ๆ
พวกมือใหม่นี่คิดจะเหยียบเมฆก้าวเดียวถึงฟ้า?
ไปฝันเถอะ!
แม้ในใจจะลำพอง แต่คาร์เตอร์ยังคงทำหน้าตาเฉยเมยเช่นเดิม
เขาเดินไปมาในหมู่คน คอยส่งเสียงแก้ไขเป็นระยะ
"ตั้งสมาธิ! รับรู้การไหลเวียนของพลังงาน!"
จนกระทั่งเดินมาถึงตรงหน้าหลินเฟิง
คาร์เตอร์หยุดฝีเท้า ขมวดคิ้ว
คนรอบ ๆ ต่างพยายามอย่างหนัก แม้ว่าจะดูเหมือนคนโง่คว้าอากาศก็ตาม
มีเพียงหลินเฟิงที่ยืนนิ่งงัน ไม่ขยับเขยื้อน
"นายเหม่ออะไร? ทำไมไม่ฝึก?"
คาร์เตอร์ถามเสียงเข้ม
หลินเฟิงสะดุ้งได้สติ
เมื่อครู่ตอนดูคาร์เตอร์ร่ายเวท เขารู้สึกว่าระบบ "พรสวรรค์ขั้นเต็มเปี่ยม" ในหัวเหมือนตื่นขึ้นมาเฉย ๆ
ข้อมูลมหาศาลและซับซ้อนถาโถมเข้าสมอง เขากำลังยุ่งย่อยมันอยู่
"ขอโทษครับศิษย์พี่ ผมกำลังทบทวนคำสอนอยู่ เดี๋ยวจะลองเลยครับ" หลินเฟิงรีบตอบ
คาร์เตอร์เห็นท่าทีนอบน้อมของหลินเฟิง ความโมโหในใจก็ลดลงไปมาก
หนุ่มนี่ท่าทางก็ตั้งใจดี ว่านอนสอนง่ายเหมือนตอนเขาเพิ่งเข้ามา
คาร์เตอร์ผ่อนคลายน้ำเสียงลง "เวทมนตร์ไม่ได้สำเร็จด้วยความคิด แต่ด้วยการลงมือทำ อย่ากลัวความล้มเหลว ลงมือลองดู"
คำพูดของคาร์เตอร์ทำให้หลินเฟิงสบายใจขึ้นเยอะ
ฝึกเวทมนตร์ก็คือการฝึกจิต
หลินเฟิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ ปัดเป่าความคิดฟุ้งซ่านในหัวทิ้งไป
เขาหลับตาลง แล้วนึกถึงภาพด็อกเตอร์สเตรนจ์ถูโล่ขึ้นมาทันที
มือทั้งสองค่อย ๆ ยกขึ้น
ในชั่วพริบตานี้ "พรสวรรค์ขั้นเต็มเปี่ยม" ก็ทำงานอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง
ข้อมูลที่ซับซ้อนมหาศาล เหมือนรหัสโปรแกรมที่ถูกถอดรหัส กลับชัดเจนแจ่มแจ้งขึ้นมาทันที
พลังงานไหลเวียนอย่างไร คาถาสร้างขึ้นอย่างไร
ราวกับถูกตราตรึงอยู่ในสายเลือดเป็นธรรมชาติ
หลินเฟิงกางมือออกอย่างราบรื่นตรงหน้าอก
ลำแสงเวทมนตร์สีส้มเหลืองสุกสว่างก่อตัวขึ้นทันที
ไม่มีหยุดยั้ง เขาโบกมือต่อไป
วาดวงกลม กางออก วาดลวดลายโล่สี่เหลี่ยม สุดท้ายหุบมือเข้าหากันทันที
"หึ่ง!"
โล่เวทมนตร์ที่พ่นประกายไฟ ตั้งลอยนิ่งอยู่ในอากาศ
สนามฝึกทั้งหมดเงียบงันราวกับความตาย
คาร์เตอร์อึ้งไป
ลีเลียตะลึงงัน
พวกใหม่รอบ ๆ ต่างพากันตาค้าง
หน้ากากเย็นชาของคาร์เตอร์เกือบแตกคามือ
วะ...โล่เวทมนตร์?!
ล้อเล่นอะไร!?
ถึงนี่จะเป็นแค่เวทมนตร์พื้นฐานของคาร์มาร์-ทัช แต่ไอ้หนูนี่เพิ่งฝึกได้ไม่ถึงสิบนาทีเอง!
ฟังเขาสอนแค่รอบเดียว แล้วก็สไตรค์ทำโล่เวทมนตร์เป็นชิ้นเป็นอันได้เลยเรอะ?
คาร์เตอร์รู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นระรัว
รู้ไหม เขาตอนนั้นแค่ดึงลำแสงออกมาได้ก็ใช้เวลาหนึ่งอาทิตย์เต็ม ๆ กว่าจะทำโล่นี้ได้เป็นรูปเป็นร่าง ยิ่งต้องอดหลับอดนอนเป็นเดือน!
"คุณเคยเรียนเวทมนตร์มาก่อนเหรอ?"
คาร์เตอร์อดถามออกมาไม่ได้
หลินเฟิงสะบัดมือปล่อยโล่หายไป แล้วส่ายหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ
คาร์เตอร์หนังตากระตุกอย่างแรง
ไม่มีพื้นฐานเลย ดูปุ๊บทำได้ปั๊บ พรสวรรค์นี่มันผิดมนุษย์สุด ๆ!
"ศิษย์พี่ครับ ผมฝึกเป็นไงบ้าง?"
หลินเฟิงทำสีหน้าถ่อมตัวขอความรู้
คาร์เตอร์กระแอมไอ บังคับความตื่นตะลึงในแววตากลับลงไป
ห้ามให้พวกใหม่ลำพองเด็ดขาด
เขาทำหน้าตาย น้ำเสียงราบเรียบ เอ่ยออกมาสี่คำ "ก็งั้น ๆ แหละ"
จากนั้นคาร์เตอร์ยืดอกขึ้น รักษามาดของรุ่นพี่ต่อไป "โล่เวทมนตร์มันก็มีระดับต่างกันไป ผู้วิเศษเก่งแค่ไหน โล่ก็ยิ่งแข็งแกร่ง ตอนนี้คุณก็แค่ย่างเท้าเขามาถึงหน้าประตูเท่านั้นเอง"
"ยิ่งกว่านี้ พลังงานเวทมนตร์ไม่เพียงแปรสภาพเป็นโล่ แต่ยังแปรเป็นอาวุธได้ ดาบ กระบี่ แส้ อะไรก็ได้"
"อาวุธต่างชนิดกัน เส้นทางพลังงานที่ต้องใช้ก็ต่างกันสิ้นเชิง จะสร้างยังไง จะใช้ยังไง ขึ้นอยู่กับพวกคุณต้องไป 'ทำความเข้าใจ' เอาเอง"
คำพูดนี้ทำให้พวกใหม่รอบ ๆ พยักหน้าหงึกหงัก ๆ สายตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใสในเวทมนตร์
หลินเฟิงก็พยักหน้าตาม
ในใจเขารู้แก่ใจ
คาร์มาร์-ทัชก็แค่หมู่บ้านมือใหม่ ข้างนอกมีแต่ยอดคนต่อยทีดาวกระจาย
ทำโล่พื้นฐานได้แล้วไง?
ต้องรีบหาเวลาสร้างสกิลเจ๋ง ๆ มาช่วยเอาชีวิตรอดเพิ่ม
"ขอบพระคุณศิษย์พี่ที่ชี้แนะครับ ผมจะฝึกต่อไป"
หลินเฟิงมีท่าทีเคร่งครัดมาก
คาร์เตอร์พอใจความถ่อมตัวของหลินเฟิงมาก โบกมือใหญ่ "วันนี้ฝึกเท่านี้ ใครทำลำแสงได้ พยายามรวมโล่ให้เป็น ใครทำอะไรไม่ออกเลย ฝึกพื้นฐานต่อไป"
"จำไว้ เวทมนตร์ต้องฝึกมาก ๆ รับรู้ให้มาก ที่สำคัญที่สุด ต้องคิดให้มาก!"