ชุนเอ๋อร์ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างสั่นเทา ไม่กล้ามองเขา เอาแต่จ้องลายเมฆมงคลตรงชายเสื้อคลุมของเขา
จากมุมนี้ เขามองเห็นริมฝีปากของนางได้ชัด ริมฝีปากแห้งแตก ทว่ารูปทรงงดงาม เผยอเล็กน้อย พ่นไอขาวออกมา
“ชื่ออะไร?”
“บะ...บ่าวชื่อชุนเอ๋อร์เจ้าค่ะ”
“ชุนเอ๋อร์” เขาทวนคำ ราวกับกำลังเคี้ยวคำสองคำนี้ “อายุเท่าไรแล้ว?”
“สิบเก้าเจ้าค่ะ”
“ก่อนหน้านี้รับใช้อยู่ที่ใด?”
“อยู่...อยู่ข้างกายผินสวีเหนียงเหนียงเจ้าค่ะ”
“ผินสวีหรือ” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่?”
ชุนเอ๋อร์อ้าปาก แต่กลับพูดไม่ออก นางหดไหล่โดยไม่รู้ตัว อยากซ่อนร่างให้มิดชิด
“บ่าว...บ่าวมือไม้ไม่คล่อง ทำให้เหนียงเหนียงกริ้วเจ้าค่ะ” นางกุเรื่องที่ฟังดูปลอดภัยที่สุดขึ้นมา
อีกฝ่ายหัวเราะสั้น ๆ “อย่างนั้นหรือ”
เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว รองเท้าบูตเหยียบย่ำหิมะส่งเสียงกรอบแกรบ ชุนเอ๋อร์หดตัวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
เขาหยุดตรงหน้านาง ก่อนย่อตัวลง
ชุนเอ๋อร์ได้กลิ่นเครื่องหอมจาง ๆ จากกายเขา เป็นกำยานจมน้ำราคาแพงที่ใช้กันในวัง ทั้งยังมองเห็นเสื้อตัวในตรงคอเสื้อของเขา ผ้าแพรขาวดุจหิมะ ไร้รอยยับแม้สักนิด
ดวงตาของเขาดำสนิทจริง ๆ ดำราวกับหมึกที่ไม่มีวันจาง ภายในนั้นสะท้อนใบหน้าตื่นตระหนกของนาง
“ยื่นมือออกมา” เขาสั่ง
ชุนเอ๋อร์ไม่เข้าใจ แต่ก็ยังยื่นมือออกไป เพราะเมื่อครู่เพิ่งพรวนดิน นิ้วมือจึงเปื้อนโคลน อีกทั้งยังแตกแห้งอยู่บ้าง ทว่ามือคู่นั้นมีรูปทรงงดงาม นิ้วยาวเรียว กระดูกข้อมือบอบบาง ราวกับรากบัวท่อนหนึ่ง
เขาหยิบห่อกระดาษน้ำมันออกจากแขนเสื้อ วางลงบนฝ่ามือนาง แม้มีแผ่นกระดาษกั้นไว้ ก็ยังสัมผัสได้ถึงไออุ่น
“เปิดดู”
ชุนเอ๋อร์แกะห่อกระดาษน้ำมันอย่างสั่นเทา กลิ่นหอมหวานพลันลอยแตะจมูก
ขนมพุทราจีนบดกับมันเทศสองชิ้น ทำอย่างประณีตขนาดพอดีคำ ด้านบนยังแต้มลายดอกเหมยด้วยผงข้าวหมักแดง
นางชะงักงัน เงยหน้ามองเขา นี่...ให้รางวัลนางหรือ?
จิ้นเป่ามองสีหน้าตะลึงงันของนาง เขาอยากเห็นว่านางกำนัลที่ยกเสบียงของตนให้แมวจรจะเผยท่าทางอยากกินเช่นไร เมื่ออยู่ต่อหน้าของหวานที่ประณีตกว่าเดิม สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกเพลิดเพลินที่ได้ควบคุมคนใจอ่อนและเปราะบางไว้ในกำมือ
“กินเสีย”
ชุนเอ๋อร์ยิ่งงุนงง นางมองขนม แล้วมองเขา ไม่รู้ว่าควรกินหรือไม่
“อะไร” น้ำเสียงของจิ้นเป่าฟังไม่ออกว่าพอใจหรือไม่ “ขนมที่ข้าให้ ไม่ถูกปากหรือ?”
“มะ...ไม่ใช่เจ้าค่ะ!” ชุนเอ๋อร์รีบส่ายหน้า “ขอบพระคุณกงกงที่ประทานให้เจ้าค่ะ เพียงแต่...เพียงแต่บ่าวไม่เข้าใจ...”
“ไม่เข้าใจอะไร ไม่เข้าใจว่าข้าให้รางวัลเจ้าเพราะเหตุใดหรือ?”
ชุนเอ๋อร์กัดริมฝีปาก พยักหน้า ฟันกดริมฝีปากล่างของนางจนเกิดรอยขาวจาง ๆ
จิ้นเป่าเบือนสายตา น้ำเสียงเย็นลง “บอกให้กินก็กิน หรือไม่อยากรับน้ำใจข้ากัน?”
คำพูดนี้หนักหนานัก ชุนเอ๋อร์ไม่กล้าลังเลอีก หยิบขนมขึ้นมาชิ้นหนึ่ง แล้วค่อย ๆ กัดอย่างระมัดระวัง
หวาน
ไส้พุทราจีนละลายในปาก ผสานกับกลิ่นหอมอ่อนของมันเทศ อุ่นนุ่มละมุนลิ้น ชุนเอ๋อร์ไม่ได้กินขนมประณีตเช่นนี้มานานแล้ว นางกินช้ามาก ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย มุมปากโค้งขึ้นโดยไม่รู้ตัว เป็นความยินดีโดยสัญชาตญาณยามได้ลิ้มรสของอร่อย
จิ้นเป่านั่งยองอยู่ตรงหน้านาง มองนางกิน สายตาไล่จากขนตาที่กะพริบถี่ แก้มที่ขยับเคี้ยว ไปจนถึงลำคอที่เคลื่อนไหวขณะกลืน
ลำคอตรงนั้นมีส่วนโค้งงดงาม ขยับขึ้นลงตามจังหวะกลืน จากนั้นสายตาก็เลื่อนต่ำ ผ่านคอเสื้อที่ตึงกระชับของนาง เส้นโค้งนูนเว้าขยับไหวเบา ๆ ตามลมหายใจ
เขาจ้องนางอย่างตั้งใจเกินไป โจ่งแจ้งเกินไป จนชุนเอ๋อร์รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว แต่นางก็ยังกินต่อ ทุกคำที่กลืนลงไปนำความสุขตามสัญชาตญาณจากรสชาติของอาหาร ความรู้สึกสองอย่างที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงประสานปะปนกัน จนหางตาของนางมีหยาดน้ำเอ่อขึ้นเพราะความอับอาย
เมื่อนางกินหมดไปชิ้นหนึ่ง เขาจึงเอ่ยปาก “อร่อยหรือไม่?”
“...อร่อยเจ้าค่ะ” ชุนเอ๋อร์ตอบเสียงเบา มุมปากยังมีไส้พุทราจีนติดอยู่เล็กน้อย
“อีกชิ้นเก็บไว้กินคืนนี้” เขาพูดพลางลุกขึ้น มองนางจากเบื้องบน “อย่าเอาไปให้แมวกินอีก”
ฝ่ามือชุนเอ๋อร์ชุ่มเหงื่อ “บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ...ขอบพระคุณกงกง”
จิ้นเป่าไม่ตอบ เพียงยกโคมขึ้นแล้วหันหลังจะจากไป เดินไปได้สองก้าวก็หยุด หันกลับมามองนางแวบหนึ่ง
“คราวหน้าหากขาดอาหาร อย่าไปพรวนดิน” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง กดเสียงต่ำ “ตั้งแต่วันที่สามของทุกเดือน หลังอิฐก้อนที่สามตรงโคนกำแพงฝั่งตะวันตกซึ่งขยับได้ จะมีของวางไว้”
พูดจบ เขาก็หันหลังจากไป
ชายเสื้อคลุมสีน้ำเงินครามหายลับเข้าไปในซุ้มประตูวงพระจันทร์ ทิ้งรอยเท้าตื้น ๆ ไว้บนพื้นหิมะเป็นแนวยาว
ชุนเอ๋อร์ยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม มือประคองขนมพุทราจีนบดกับมันเทศชิ้นนั้น ผ่านไปครู่ใหญ่จึงได้สติ
สิ่งที่อยู่ในอกอุ่นอยู่ ทว่าหัวใจกลับกระสับกระส่าย เหตุใดเขาจึงให้ขนมแก่ข้าโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย แววตานั้นดูไม่เหมือนกำลังสงสาร กลับคล้ายกำลังมองเหยื่อ
ชุนเอ๋อร์สะท้านกาย ส่ายหน้าไล่ความคิดนั้นออกไป สิ่งสำคัญที่สุดยามนี้คือนางมีขนมเหลือเก็บไว้ชิ้นหนึ่งแล้ว
นางค่อย ๆ ซุกห่อกระดาษน้ำมันไว้ในตำแหน่งแนบชิดอกที่สุด จากนั้นลุกขึ้น ปัดหิมะบนหัวเข่า ชายเสื้อบุนวมเปียกชุ่ม แนบติดกับขา
ก่อนจากไป นางหันไปมองแมวตัวนั้นอีกครั้ง มันกินหมั่นโถวหมดแล้ว กำลังเลียขนที่ยุ่งเหยิง พอเห็นนางมองมา ก็ร้องเหมียวเบา ๆ
“เจ้าโชคดีนะ” ชุนเอ๋อร์กล่าวเสียงแผ่ว “ส่วนข้า...ไม่รู้เหมือนกันว่านับว่าโชคดีหรือไม่” นางหันกายเดินไปยังห้องพักชั้นล่างที่เหล่านางกำนัลอาศัยอยู่
————
จิ้นเป่ายังไม่ได้ไปไกล
เขายืนอยู่ในเงามืดหลังกำแพงพัง โคมดับไปแล้ว หิมะจับหนาบนบ่า เขายืนนิ่งจนปลายนิ้วชา จึงค่อย ๆ ยกมือขึ้นมองนิ้วหลายนิ้วที่สัมผัสฝ่ามือนางตอนส่งขนมให้
ปลายนิ้วยังหลงเหลือไออุ่น ปะปนกับความหวานเลี่ยนของขนมพุทราจีนบด และสัมผัสหยาบกร้านจากฝ่ามือนาง
เป็นมือของสตรี มือที่มีชีวิตและอบอุ่น
เขาพลันนึกถึงเมื่อแปดปีก่อน วันนั้นก็เป็นวันที่หิมะตก เขาอายุสิบเอ็ดปี ถูกลงโทษให้คุกเข่าบนพื้นหิมะเพราะทำถ้วยชาคว่ำ หนาวจนแทบไม่รู้สึกตัว ระหว่างที่สะลึมสะลือ มีนางกำนัลตัวน้อยคนหนึ่งเดินผ่านอย่างเร่งร้อน ล้วงของบางอย่างออกจากอกเสื้ออย่างรวดเร็ว ยัดใส่มือเขาแล้ววิ่งจากไป
หมั่นโถวครึ่งลูกที่ทั้งดำและแข็งกระด้าง เป็นสิ่งเดียวที่เขากินได้ในวันนั้น ต่อมาเขาเคยสืบถาม นางกำนัลตัวน้อยผู้นั้นอยู่ในเรือนของสวีเสวี่ยนซื่อ มีนามว่าชุนเอ๋อร์
เขาคิดว่าตนลืมความช่วยเหลือเล็กน้อยนั้นไปนานแล้ว ทว่าบัดนี้ ความทรงจำกลับหวนคืนมาพร้อมลมหนาวและหิมะ เพียงแต่เด็กหญิงผอมแห้งในความทรงจำ จะอย่างไรก็ไม่อาจเหมือนกับสตรีอวบอิ่มสะดุดตาตรงหน้าได้
“เติบโตแล้วสินะ” เขาพึมพำเสียงต่ำ จากนั้นก็ยกนิ้วเข้าใกล้ปลายจมูกเพื่อสูดดมโดยไม่ทันรู้ตัว กลิ่นหวานของไส้พุทราจีนยังคงอยู่ ใต้กลิ่นนั้นมีไอเก่าคร่ำคร่าจากตัวนาง ซึ่งล้างอย่างไรก็ไม่หมดจากตำหนักเย็น พันเกี่ยวอยู่อย่างเลือนราง
ลูกกระเดือกของจิ้นเป่าขยับ ตรงนั้นราบเรียบ ไม่มีสิ่งใดอยู่ เขาลดมือลง แววพร่าเลือนในดวงตากลับถูกความเย็นเยียบจับแข็งขึ้นอีกชั้น
เขาหันหลังจากไป ฝีเท้าเร่งรุดแต่มั่นคง ราวกับต้องการสลัดสิ่งสกปรกบางอย่างทิ้ง
ราตรียาวนานในวังลึก เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น