เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องทำงานใหญ่ เหอฉิงก็หยุดฝีเท้ากะทันหัน ก่อนหันกลับมามองซูหยวน
“เสี่ยวซู ฉันเห็นว่าเธอเริ่มทำงานได้คล่องขึ้นแล้ว เรื่องส่วนตัวนี่ได้คิดไว้บ้างหรือยัง? มีแฟนหรือยัง?”
ซูหยวนชะงักไป เธอไม่คิดเลยว่าบทสนทนาจะวกมาถึงเรื่องนี้กะทันหัน
เธอตั้งสติอยู่สองวินาที ก่อนยิ้มอย่างเขิน ๆ
“ยังไม่มีแฟนค่ะ ขอบคุณเลขาเหอที่เป็นห่วง หนูเพิ่งเริ่มทำงาน ยังมีอีกหลายเรื่องที่ไม่ค่อยรู้ ตอนนี้ยังไม่ได้คิดไปไกลขนาดนั้นค่ะ”
เหอฉิงได้ยินแล้วก็ไม่ได้ถามต่อ เพียงยิ้มให้
“ก็จริง เธอยังอายุไม่มาก ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป ไม่ต้องรีบ”
พูดจบก็ผลักประตูเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง
ซูหยวนยืนนิ่งอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง คิดว่าเหอฉิงคงแค่ถามขึ้นมาตามประสา จึงไม่ได้คิดอะไรต่อ แล้วผลักประตูเข้าไปในห้องทำงานรวม
ในห้องเปิดแอร์ไว้แล้ว โจวหลินถือบัตรอาหารเตรียมลงไปข้างล่าง พอเดินผ่านโต๊ะของซูหยวนก็เอียงศีรษะถาม “ไปกินมื้อเช้ากันไหม?”
ซูหยวนเงยหน้าตอบ “ไปสิ รอฉันแป๊บหนึ่ง”
เธอวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ ถอดเสื้อคลุม แล้วหยิบบัตรอาหารจากลิ้นชัก ก่อนลุกขึ้นเดินตามโจวหลินไป
ทั้งสองเดินลงไปข้างล่างตามกันมา
ในโถงบันไดมีคนไม่มาก เสียงฝีเท้าดังก้องอยู่ตามขั้นบันได โจวหลินเดินไปพลางหันมาถามเธอไปพลาง
“หยวนหยวน สุดสัปดาห์นี้มีแพลนอะไรหรือเปล่า?
ฉันได้ยินมาว่าสวนสัตว์ย้ายไปที่ใหม่แล้ว ใหญ่กว่าเดิมตั้งเยอะ แถมยังมีแพนด้ายักษ์ด้วย