หลังจากเกร็งเครียดมาทั้งวัน พอกินมื้อเย็นเสร็จ ซูหยวนก็นั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือในห้องของตัวเอง แล้วแง้มผ้าม่านออกเป็นช่องแคบ ๆ
แสงอาทิตย์ยามเย็นของเดือนมิถุนายนราวกับลูกอมส้มที่ละลายแล้ว แสงอุ่นนุ่มข้นคลั่กไหลทะลักเข้ามาตามช่องว่าง
แผ่เป็นแถบยาวสีทองอมแดงบนพื้น กระทั่งฝุ่นที่ลอยอยู่ในอากาศยังมองเห็นได้ชัดเจน
ในห้องอบอ้าวมาก พัดลมตั้งพื้นหมุนเอื่อย ๆ จนหน้าหนังสือพลิกส่งเสียงพรึ่บพรับ
เสียงจักจั่นนอกหน้าต่างดังต่อเนื่อง ประสานกันระงมจนคนฟังใจสั่น
ไกลออกไปมีเสียงแม่บ้านข้าง ๆ กำลังสอนลูกทำการบ้าน ตะโกนเสียงดังเต็มพลังจนอยู่ห่างตั้งไกลยังฟังแล้วหูชา
“ข้อนี้ทำยังไง เมื่อวานแม่เพิ่งสอนไปใช่ไหม พูดสิ เป็นใบ้หรือไง?”
เสียงเด็กเบาราวเสียงยุง ตอบงึมงำอย่างหวาด ๆ อยู่สองคำ จากนั้นเสียงตวาดก็ดังขึ้นยิ่งกว่าเดิม
“ผิด ทำใหม่ ตอนเรียนทำอะไรอยู่ แค่นี้ยังทำไม่ได้ เป็นหมูหรือไง?”
พอได้ยิน ซูหยวนก็อดยิ้มมุมปากไม่ได้
ใกล้จะสอบปลายภาคแล้ว พ่อแม่ที่ช่วยลูกทำการบ้านกันในช่วงนี้มักจะอารมณ์ไม่ค่อยมั่นคง หงุดหงิดขึ้นมาได้ง่าย ๆ
เพราะก่อนเริ่มสอน พวกเขาคิดว่าจะช่วยอุดช่องโหว่ให้ลูก แต่พอได้ลงมือจริงถึงรู้ว่า นี่มันไม่ใช่การอุดช่องโหว่เสียหน่อย นี่มันงานซ่อมฟ้าของหนี่ว์วา ถมทะเลของจิงเว่ยชัด ๆ
ถ้าโชคร้ายหน่อยก็ต้องบุกเบิกโลกใหม่เหมือนผานกู่ เริ่มต้นกันใหม่ตั้งแต่ศูนย์
เธอยิ้มไปพลาง สายตาก็ค่อย ๆ เลื่อนลงมาหยุดอยู่ที่ข้อมือของตัวเอง