ซูหยวนมองท้องฟ้ายามค่ำคืนอันมืดมิดนอกหน้าต่าง แต่ในใจกลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด
เหตุผลที่เธอเลือกเขตซินตง ไม่ใช่แค่อยากอยู่ให้ห่างจากจ้าวเผิงเท่านั้น
เธอจำได้แม่นว่าเหมา ลี่ลี่ เพื่อนสนิทของเธอเคยบ่นถึงเรื่องที่เสียใจที่สุดในชีวิตมาหลายปี
ทุกครั้งที่อดีตเพื่อนร่วมห้องสมัยมหาวิทยาลัยนัดรวมตัวกัน เหมา ลี่ลี่ ต้องตบต้นขาแล้วพูดประโยคหนึ่งเสมอ
“เฮ้อ หยวนหยวน รู้ไหมว่าฉันเสียใจเรื่องอะไรมากที่สุด?
ตอนพวกเราเรียนจบ เขตซินตงเพิ่งเริ่มพัฒนา สอบเข้าราชการง่ายมากเลยนะ
ถ้าตอนนั้นฉันสมัครสอบก็คงดี ตอนนี้จะได้ไม่ต้องทนทำงานงก ๆ ให้เจ้านายเฮงซวย”
ตอนนี้เขตซินตงยังเป็นพื้นที่รกร้างผืนใหญ่ อาคารสูง ห้างสรรพสินค้า และรถไฟใต้ดินในแผนผังยังไม่มีแม้แต่เงา
ใครจะคิดว่าอีกสิบกว่าปี ราคาบ้านแถวนั้นจะพุ่งเกือบสองหมื่นหยวนต่อตารางเมตร?
พอคิดถึงตรงนี้ ซูหยวนก็อดยิ้มไม่ได้
ถ้าสอบเข้าราชการที่นั่นได้ แล้วซื้อบ้านไว้สักหลายหลังตอนราคายังไม่ขึ้น
ชีวิตนี้ก็นับว่าเป็นอิสระทางการเงินได้ก่อนใครแล้ว
ถึงปีแรกจะสอบไม่ติดก็ไม่เป็นไร อย่างไรเธอก็ยังสาว มีระบบโกงติดตัวอยู่มากมาย สอบใหม่อีกปีก็ได้
ตอนนี้สิ่งที่เธอมีมากที่สุดก็คือเวลา
เที่ยงคืนวันที่ 1 กรกฎาคม เสียง “ติ๊งต่อง” ใสกังวานราวกับกระดิ่งลมก็ดังขึ้นตรงเวลา
ซูหยวนที่รอรับเงินช่วยเหลือประจำเดือนกรกฎาคมอยู่เด้งตัวนั่งหลังตรงทันที
บนหน้าจอแสงสีฟ้าอ่อนตรงหน้า ค่อย ๆ ปรากฏข้อความทีละบรรทัด
“ระบบผู้ช่วยชีวิตยินดีให้บริการ ต่อไปนี้คือเงินช่วยเหลือประจำเดือนนี้: