ซูหยวนมองเขา แล้วหันไปมองลูกทั้งสองคน ความสุขเอ่อล้นอยู่ในใจ
หลายปีมานี้ เสี่ยวฝูอยู่เคียงข้างเธอมาตลอด
ผืนดินอุดมสมบูรณ์ในมิติยิ่งปลูกยิ่งงอกงาม น้ำพุวิญญาณช่วยบำรุงสุขภาพของคนทั้งครอบครัว
พ่อแม่ยังแข็งแรงดี กิจการของพี่สาวก็เติบโตขึ้นเรื่อย ๆ
หลานชายสอบติดโรงเรียนมัธยมปลายชั้นนำ ส่วนลูกทั้งสองคนแทบไม่เคยป่วยตั้งแต่เล็ก แข็งแรงเหมือนลูกวัวสองตัว
เสี่ยวฝูชอบบ่นว่าเรื่องนี้ยุ่งยากอยู่เสมอ พูดทำนองว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะระบบหลักส่งฉันมา ฉันก็ไม่มาดูแลพวกเธอทั้งครอบครัวหรอก”
แต่เอาเข้าจริง มันใส่ใจยิ่งกว่าใคร แถมยังเตรียมของขวัญพบหน้าชิ้นใหญ่ให้เด็กทั้งสองคนเป็นพิเศษ
บางครั้งซูหยวนก็พูดคุยกับมัน เล่าเรื่องความเปลี่ยนแปลงตลอดหลายปีที่ผ่านมา รวมถึงความรู้สึกในใจ
เสี่ยวฝูฟังเธอ บางครั้งก็แทรกขึ้นมาสองสามคำ ถึงปากจะร้าย แต่ในคำพูดกลับแฝงความอบอุ่น
“พอแล้ว ๆ อย่ามาซึ้งกันเลย”
เสียงของเสี่ยวฝูฟังดูเกียจคร้าน “เธอใช้ชีวิตดี ๆ ก็พอแล้ว อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้มาเสียเที่ยว”
ซูหยวนยิ้มโดยไม่พูดอะไร
เธอรู้ว่าเสี่ยวฝูดีใจแทนเธอจากใจจริง
หลายปีผ่านไป ลูกทั้งสองก็เข้าเรียนมัธยมปลาย
ซ่งสืออันสูงขึ้นจนสูงกว่าพ่อเสียอีก ใบหน้าคมคายหล่อเหลา แถมผลการเรียนยังดี เป็นคนดังของโรงเรียน
ซ่งสือหนิงเติบโตเป็นสาวงามสง่า หน้าตาคล้ายซูหยวน ดวงตาอ่อนโยน แต่นิสัยกลับเหมือนพ่อ ดื้อรั้นจนไม่มีใครเปลี่ยนใจได้เมื่อเธอตัดสินใจอะไรไปแล้ว