วันแรกที่กลับมาทำงานหลังลาพักร้อนประจำปี ซูหยวนหิ้วถุงกระดาษสีน้ำตาลใบใหญ่สองใบที่หนักอึ้งเข้าไปในอาคารสำนักงาน
ข้างในบรรจุของที่ระลึกโอลิมปิกทั้งหมดที่เธอหอบกลับมาจากปักกิ่ง เธอแบ่งส่วนของเพื่อนร่วมงานและหัวหน้าไว้เรียบร้อยแล้ว
เธอแวะไปที่ห้องทำงานของเหอฉิงก่อน แล้วยื่นถุงกระดาษใบตุงให้ด้วยสองมือ
ข้างในมีซองที่ระลึกโอลิมปิกชุดหนึ่งซึ่งเข้าเล่มอย่างประณีต เหรียญที่ระลึกชุบทองหนึ่งเหรียญ และผ้าพันคอไหมสีเรียบที่พิมพ์ลายรังนก
“เลขาเหอ ฉันเอาของที่ระลึกเล็ก ๆ น้อย ๆ จากปักกิ่งมาฝากค่ะ เก็บไว้ใช้ได้นะคะ”
เหอฉิงรับมา พลางพลิกดูซองที่ระลึกลายเมฆมงคล ก่อนยิ้มแล้วส่ายหน้า
“เด็กคนนี้นี่ ไปเที่ยวก็เที่ยวให้สนุกสิ ยังอุตส่าห์นึกถึงของพวกนี้อีก
ตอนถ่ายทอดพิธีเปิด ฉันเฝ้าดูม่านฟ้ารีรันทุกวันเลย น่าตื่นตาตื่นใจจริง ๆ แต่ได้ไปสัมผัสบรรยากาศที่นั่นด้วยตัวเองคงยิ่งต่างกันใช่ไหม?”
“บรรยากาศในสนามคึกคักกว่ามากค่ะ ตอนคนหลายหมื่นร้องเพลงชาติกันพร้อม ๆ กัน ขนลุกไปทั้งตัวเลย”
ซูหยวนยิ้มตอบสองสามคำ ไม่ได้รั้งอยู่นาน ก่อนหันกลับไปยังสำนักงานรวม
โจวหลินกำลังฟุบอยู่บนโต๊ะอย่างหมดแรง จัดการรายงานอยู่ พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็เงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นเธอ ดวงตาก็สว่างวาบ รีบเข้ามาช่วยรับถุงในมือทันที
“หยวนหยวน ในที่สุดก็กลับมาสักที หลายวันมานี้ในสำนักงานเหลือฉันอยู่คนเดียว เบื่อจะแย่แล้ว
เธอไปดูพิธีเปิดที่รังนกมาจริง ๆ เหรอ?
ที่นั่นอลังการกว่าดูจากม่านฟ้ากับโทรทัศน์อีกไหม?
ฉันเฝ้ารอถ่ายทอดสดจากม่านฟ้าทุกวัน ตื่นเต้นสุด ๆ เสียดายที่ไม่ได้ไปดูด้วยตัวเอง”
“มันต่างกันจริง ๆ นั่นแหละ”
ซูหยวนหยิบเข็มกลัดโลหะตุ๊กตาฝูวาชุดหนึ่งกับพวงกุญแจรูปหวนหวนสองอันจากถุง ยัดใส่มือเธอ
“ของเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ซื้อมาให้ เก็บไว้เป็นที่ระลึกนะ”
“ว้าว ประณีตมากเลย!”
โจวหลินถือไว้พลิกดูไปมาอย่างถูกใจ