....
ภายในหอพักนักศึกษาแห่งสถาบันเอเนเวีย
“โอ้ ไม่นะ ไม่นะ ไม่นะ”
“พอได้ยินข่าวนี้ ฉันก็โกรธจนแทบคลั่งเลยทีเดียว”
ซิดเดินวนไปวนมาในห้องอย่างกระสับกระส่าย
ข่าวดีคือเขาทะลุมิติมาแล้ว แถมยังมาอยู่ในเกมโปรดของตัวเองด้วย
ข่าวร้ายคือเขาดันทะลุมิติมาเป็นตัวร้าย และอีกหนึ่งสัปดาห์ก็จะถูกลากไปประหารด้วยการตัดหัว
เขาหยุดฝีเท้า เงยหน้าขึ้นพอดีกับเห็นกระจกที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ
เด็กหนุ่มในกระจกมีใบหน้าหล่อเหลา ผมสีทองและดวงตาสีฟ้า
ซิด เอเรรา
ตัวร้ายช่วงต้นเรื่องจากเกม «ผจญภัยแฟนตาซีตะวันตกในชีวิตแสนสุข»
ค่าสถานะทุกด้านของเขาสูงเป็นอันดับหนึ่งในเซิร์ฟเวอร์อย่างไม่ต้องสงสัย
เพราะตอนนักศึกษาใหม่เข้าเรียน ร่างเดิมพูดจาลวนลามคนรักวัยเด็กของพระเอก จึงถูกสั่งสอนเสียยกใหญ่
จากนั้นเจตจำนงแห่งการกดขี่ก็ทำงาน หรือเพราะพระเอกเป็นทายาทของนักดาบศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน และเป็นความหวังของสถาบัน เขาเลยไม่คิดจะรังแกหรือ?
เป็นไปไม่ได้! ไม่เพียงแต่จะรังแก ยังจะวางยาปลุกกำหนัดนางเอกอีกด้วย!
ขณะที่กำลังจะเริ่มสร้างเบบี๋อย่างมีความสุข~ พระเอกก็นำคนควบม้ามาถึงพอดี แล้วจับร่างเดิมไปทันที
ส่วนเอิร์ลเอเรรา—บิดาของร่างเดิม—ก็จัดการเรื่องนี้อย่างเด็ดขาดมาก
ลูกชายคนเดียวเอง ยกให้ก็ได้
อีกหนึ่งสัปดาห์ เจอกันที่แท่นประหาร
ให้ตายสิ พ่อบังเกิดเกล้าผู้ทรงอำนาจ! จะทิ้งลูกชายตัวเองแบบนี้เลยหรือไง? ตัวละครที่ปั้นมาจนสุดทางก็ไม่เอาแล้วหรือ?
ซิดกังวลจนเหงื่อชุ่มเต็มมือ เขาเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วค่อย ๆ นั่งลง
บนโต๊ะเต็มไปด้วยข้าวของระเกะระกะ ร่างเดิมไม่มีนิสัยเก็บกวาด
เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดมือที่ชื้นเหงื่อ
ถ้าตอนนี้ยังเป็นช่วงก่อนวางยา ซิดก็พอจะจัดการได้ตามสบาย
อย่างน้อยเขาก็เป็นผู้เล่นมือฉมังของ «ผจญภัยแฟนตาซีในชีวิตแสนสุข» การครองอันดับหนึ่งของสถาบัน หรือแม้แต่รวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่งเดียวก็เป็นเรื่องง่ายดาย
ถ้าเป็นช่วงที่กำลังวางยาอยู่ ซิดก็ยังพอแก้สถานการณ์ได้ อย่างมากก็แค่แบกหนามไปขอขมา พระเอกจะต้องให้อภัยฉันแน่
ถ้าไม่ได้จริง ๆ อย่างน้อยก็ยังได้สนุกสักครั้ง จัดการพระเอกให้หนัก ๆ ชีวิตนี้ก็ไม่ถือว่าเสียเปล่า
เสียดายจริง ๆ พี่น้อง รอบนี้ดันจัดการช่วงเลเวลหนึ่งถึงสองได้ไม่ดี
พรุ่งนี้ฉันก็จะถูกลากไปตัดหัวที่ดินเอิร์ลเอเรราแล้ว แบบนี้เรียกว่ากลับบ้านเกิดอย่างมีเกียรติได้ไหมล่ะ เด็ก ๆ?
พอซิดคิดถึงตรงนี้ มือก็สั่นจนผ้าเช็ดหน้าร่วงลงบนโต๊ะ
คนอื่นทะลุมิติไปเป็นคุณชายแห่งอาณาจักร ส่วนฉันดันมาเป็นตัวประกอบจิ๋วที่พระเอกเตะทีเดียวก็ตายเสียได้
ทันใดนั้นก็มีเสียงดังมาจากด้านหลัง “จนป่านนี้แล้ว ถึงเพิ่งรู้สึกกลัวหรือ?”
ซิดหันไปมอง ที่ประตูห้องมีเด็กสาวในชุดสาวใช้ยืนอยู่ สีหน้าของเธอเรียบเฉย
เธอคือเจลลิเฟอร์ หัวหน้าสาวใช้ประจำหอพักนักศึกษา
หอพักนักศึกษาของสถาบันเอเนเวียอยู่ภายใต้การดูแลของเธอ
ซิดไม่พอใจที่ถูกคนอื่นรบกวน จึงถามด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร “มีอะไร?”
“คุณหยุดเดินไปมาได้หนึ่งนาทีแล้วค่ะ” เจลลิเฟอร์ตอบเสียงเรียบ ดวงตาเย็นชาเหมือนปลาตาย “ฉันมาให้แน่ใจว่าคุณไม่ได้กลัวความผิดจนฆ่าตัวตายไปเสียก่อน”
ซิดกำลังหงุดหงิด จึงโบกมือส่ง ๆ “ไปให้พ้น ๆ”
เจลลิเฟอร์ “……”
ดูเหมือนเธอจะชินกับคำถากถางของซิดแล้ว หรือไม่ก็เป็นคนเย็นชาแต่กำเนิด เจลลิเฟอร์จึงดูไม่ใส่ใจนัก
“ช่างเถอะ พูดกับคุณไปก็ไม่รู้เรื่อง”
ซิดหันกลับไป
ที่จริงเจลลิเฟอร์เป็นคนซื่อบื้อ แค่พูดน้อยและสีหน้าไม่ค่อยเปลี่ยน คนอื่นเลยคิดว่าเธอเย็นชาและถือตัว
“ฉันน่ะ กำลังคิดอยู่...” ซิดหันกลับมาอีกครั้ง เขาประสานมือวางบนโต๊ะ แล้วยกคางขึ้นพิง ดวงตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเศร้าสร้อย
ด้านนอกหน้าต่างคือจัตุรัสของสถาบันเอเนเวีย มีนักศึกษาหลายกลุ่มเดินผ่านไปมา
ให้ตายสิ ชีวิตแฟนตาซีตะวันตกแสนสุขของฉัน ยังไม่ทันเริ่มก็ต้องจบลงแล้วหรือ?
ไม่! ฉันต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้!
เขาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ฉันกำลังคิดว่าจะทำยังไงถึงจะรอด”
เจลลิเฟอร์พูดเสียงเย็น “แทนที่จะคิดเรื่องนั้น คุณลองคิดดูดีกว่าว่าคืนนี้จะกินอะไร”
“เพราะตอนนี้คุณจะได้กินข้าวน้อยลงอีกหนึ่งมื้อแล้ว”
พูดจบ เธอก็ปิดประตูดังปัง
ซิดหัวเราะเบา ๆ ดูท่าแม้เธอจะไม่แสดงสีหน้า แต่ก็คงโกรธไม่น้อย
เขาหยิบกระดาษกับปากกาออกมา วางแผ่ไว้บนโต๊ะ
ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดคือการมีชีวิตรอด...
แววตาของซิดหม่นลง
ในต้นฉบับไม่ได้บรรยายถึงตัวประกอบเล็ก ๆ อย่างเขาไว้อย่างละเอียด
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเป็นผู้เล่นมือฉมัง เกรงว่าคงนึกไม่ออกตั้งแต่แรกด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใครในเกม
หนึ่งสัปดาห์ อีกหนึ่งสัปดาห์ รถม้าที่มารับเขาก็จะมาถึงสถาบัน
จากนั้นจะพาเขากลับไปยังดินแดนเอิร์ลเอเรราเพื่อรับการพิพากษา
【ดินแดนเอิร์ลเอเรรา】
ซิดเขียนคำไม่กี่คำลงไป แล้ววงไว้หนัก ๆ
สถาบันไม่มีอำนาจตัดสินชะตาชีวิตหรือความตายของนักศึกษา จึงต้องส่งตัวเขาให้ดินแดนปกครองตนเองเป็นผู้พิพากษา
พูดอีกอย่างก็คือ ตราบใดที่ไม่ออกจากสถาบัน ก็ไม่มีใครตัดหัวเขาได้
เพราะฉะนั้น เขาจะออกจากสถาบันไม่ได้เด็ดขาด
“เฮ้อ”
เขาขยี้หัวอย่างหงุดหงิด
ความคิดฟังดูดี แต่ความจริงกลับโหดร้าย
ค่าสถานะของเขาห่วยแตกเป็นบ้า
พอถึงเวลานั้น แค่มีชายกล้ามโตสองคนมาหา ต่อให้เขาเกาะบานประตูไว้แน่นแค่ไหนก็ต้องถูกลากกลับไปอยู่ดี
หลังจากจัดระเบียบความคิด ซิดก็ถอนหายใจยาว
เขามองนักศึกษาที่กำลังหยอกล้อกันนอกหน้าต่าง แล้วนิ่งเงียบไป
การบังคับขืนใจผู้อื่นและวางอำนาจบาตรใหญ่ ในสายตาของนักรบรักแท้อย่างเขา โทษประหารคือสิ่งที่ร่างเดิมสมควรได้รับ
แต่เขา—ซิด ไม่เคยทำเรื่องแบบนั้น
ก่อนทะลุมิติมา เขาเป็นอัมพาตตั้งแต่ช่วงเอวลงไป กระทั่งดูแลตัวเองยังลำบาก จึงหมกมุ่นอยู่กับโลกของเกม
ตอนนี้ร่างกายของเขาแข็งแรงดี และยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง
เขาต้องหาทางหลีกเลี่ยงฉากจบที่ต้องตายให้ได้!
ซิดพยักหน้าเล็กน้อย
เด็กหนุ่มในกระจกดูดุดันขึ้นมาหลายส่วน เส้นผมสีทองอ่อนระยิบระยับเป็นประกายเมื่อกระทบแสงแดด
“เฮ้อ...ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว กินข้าวก่อนก็แล้วกัน”