...
เมื่อซิดกลับถึงหอพักนักศึกษา ฟ้าก็มืดค่ำแล้ว
เขาถือเค้กที่ห่อด้วยกระดาษไขไว้ในมือ ค่อย ๆ ก้าวขึ้นบันไดหินตรงหน้าอาคารหอพักทีละขั้น
“ที่นี่มันกว้างเกินไปแล้ว”
แค่เดินกลับจากโรงอาหาร เขาก็หลงทางไปตั้งหลายครั้ง ระหว่างทางซิดเดินจนเหงื่อท่วมตัว
เขาผลักประตูใหญ่เข้าไป ส่งเค้กในมือให้สาวใช้ที่รอรับใช้อยู่ในโถงใหญ่ ฝากเธอนำไปให้เจลลิเฟอร์ หัวหน้าสาวใช้ จากนั้นจึงกลับห้องของตัวเอง
เขาถอดเสื้อผ้าที่ชุ่มเหงื่อออก เงาร่างในกระจกสะท้อนให้เห็นพุงน้อย ๆ
ซิดมองตัวเองในกระจกอย่างไรก็ดูเป็นคนหมดอาลัยตายอยากไปเสียหมด
เขาย่อตัวลง เริ่มออกกำลังกาย
ชาติก่อน ตอนฟื้นฟูร่างกาย เขาเคยฝึกท่าพื้นฐานอยู่หลายชุด แม้ตอนนี้จะเปลี่ยนร่างไปแล้ว แต่ท่าทางยังจำได้
กล้ามเนื้อทั้งปวดทั้งล้า ทว่าเขากลับยิ่งทำยิ่งฮึกเหิม
น่าเสียดายที่ร่างนี้ไม่เอาไหนเอาเสียเลย เพิ่งทำไปได้สองครั้งก็ฟุบลงกับพื้น ลุกไม่ขึ้นอีก
“ร่างกายอ่อนแอเกินไปแล้ว”
ซิดฝืนรวบรวมแรงใจ แล้วทำต่ออีกหลายครั้ง
จังหวะนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิด
ซิดเงยหน้าขึ้นมอง—เจลลิเฟอร์ หัวหน้าสาวใช้
“ปัง!”
ตอนเจลลิเฟอร์ผลักประตูเข้ามา สิ่งที่เห็นก็คือภาพนี้
ซิด เอเรรา นอนแก้ผ้าดิ้นพราดอยู่บนพื้นราวกับปลาที่ถูกซัดขึ้นฝั่ง
เธอปิดประตูลงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะมีเสียงอู้อี้ดังมาจากด้านนอก “สมกับเป็น ‘ซิดผู้ใกล้ตาย’ จริง ๆ ไม่รู้จักอับอายถึงขั้นนี้แล้วสินะ”
“นี่” ซิดเอ่ยอย่างไม่พอใจ “ฉันอยู่ในห้องตัวเองแล้วมันยังไง?”
เขาลุกขึ้นเดินไป แล้วดึงประตูเปิดออก
เจลลิเฟอร์ยืนอยู่ด้านนอก หันหน้าข้างหนึ่งไปทางอื่น ไม่ยอมมองเขา
ใบหูของเธอแดงเรื่อเล็กน้อย แต่สีหน้ายังคงเย็นชา ราวกับเพิ่งเห็นสิ่งสกปรกเข้า
เจลลิเฟอร์เบือนสายตาหนี “น่าขยะแขยง”
“ฉันแค่ถอดเสื้อท่อนบน ไม่ได้แก้ผ้าวิ่งไปทั่วสักหน่อย”
เจลลิเฟอร์ไม่ตอบ เธอหันหน้าไปอีกทาง ซิดจึงมองสีหน้าของเธอไม่ออก
เธอยัดเค้กที่ห่อด้วยผ้าไว้ในมือเข้าอ้อมแขนของซิด แล้วหันหลังทำท่าจะจากไป
ซิดถามอย่างไม่เข้าใจ “เป็นอะไรไป เค้กมีปัญหาเหรอ?”
เจลลิเฟอร์ชะงักฝีเท้า
“เค้กไม่มีปัญหา”
เธอกล่าว “คนที่มีปัญหาคือคุณ”
อ๋อ ที่แท้ก็รังเกียจฉันนี่เอง
“เค้กนี่เพิ่งวางขายในตู้ขนมของสถาบัน เป็นรสใหม่ล่าสุดเลยนะ”
เขาก้มลงวางเค้กบนพื้นอย่างเบามือ “ป้ายบอกว่าใช้ผลเบอร์รีที่ขนส่งมาจากหมู่เกาะแดนเหนือ ราคาไม่ใช่ถูก ๆ เลย”
เขาแบมือออกอย่างจนปัญญา “ตอนแรกคิดว่าคนใกล้ตายอย่างฉัน เก็บเงินไว้ก็ไม่มีประโยชน์แล้ว...”
“ดูท่าจะไม่มีใครชอบเค้กรสนี้เหมือนกันสินะ”
ซิดจงใจพูดเสียงดัง ทำทีรำพึงกับตัวเอง “แต่ก็ดี ฉันไม่ชอบกินของหวานอยู่แล้ว เค้กที่ไม่มีใครเอาก็คงต้องวางไว้หน้าประตู บางทีอาจมีคนใจดีรับไปเลี้ยงก็ได้”
พูดจบ เขาก็ปิดประตู
ในต้นฉบับ เจลลิเฟอร์เป็นคนที่คลั่งไคล้ของหวานจนแทบขาดใจ
ซิดคิดว่า ไหน ๆ เงินทองก็ไม่มีประโยชน์กับเขาแล้ว แม้เจ้าของร่างเดิมจะใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย แต่ตระกูลเอเรราก็ยังให้เงินสนับสนุนเขาไม่น้อย
เอาไปใช้ผูกมิตรกับคนอื่นยังจะดีกว่า
เขาพิงประตู นับในใจสองวินาที แล้วดึงประตูเปิดออก
เจลลิเฟอร์กำลังย่อตัวอยู่หน้าประตู มือทั้งสองข้างยื่นค้างอยู่กลางอากาศ ปลายนิ้วแตะห่อกระดาษไขของเค้กแล้ว
เธอเงยหน้าขึ้น สบตากับซิดพอดี
“!”
“คุณกำลังทำอะไร?” ซิดถาม
“ฉัน...” เจลลิเฟอร์กุมเค้กไว้ด้วยสองมือ แก้มของเธอพลันมีสีแดงระเรื่อขึ้นมา
เธอเบือนหน้าไปอีกครั้ง ซิดจึงได้ยินเพียงเสียงของเธอ
“...ชิ”